Voor Róisín Murphy is zingen geen acteren meer

De Ierse zangeres Róisín Murphy, die furore maakte met dancepopact Moloko, heeft een nieuw album. Na acht jaar. De liefde eiste de nodige tijd op.

Er staan weinig opbeurende songtitels op de nieuwe Róisín Murphy. 'Evil Eyes', 'Exploitation', 'Exile', 'Uninvited Guest'. Toeval, lacht ze. Het gaat juist hartstikke goed met de Ierse zangeres, die na acht jaar terug is met een nieuw album. Sterker nog, ze was de afgelopen vier jaar in de wolken.

Die wolken waren nou net de voornaamste reden waarom het zo lang duurde van haar vorige discoplaat 'Overpowered' (2007) tot het vandaag verschenen 'Hairless Toys'. De zangeres die rond de eeuwwisseling furore maakte met dancepopact Moloko kreeg kinderen. Twee. "De eerste poging om een familietje neer te zetten lukte niet echt. Ik kreeg een zoon, daarna ging het uit met de vader. Dat nam allemaal even wat tijd in beslag. Daarna werd ik weer verliefd. Twee jaar was ik in de wolken, bezig met verliefd zijn. En nog eens twee jaar was ik in de wolken met ons dochtertje. Dit keer ging het wel goed. Nu zijn we een kleine gelukkige familie in Londen."

Hoewel ze op haar twaalfde naar Manchester en later Sheffield verhuisde, is Murphy's accent nog altijd een vettig Iers. Van het wilde podiumbeest of het uitbundige stijlicoon dat met gekke jurken op albumhoezen poseert, is in een Amsterdamse hotelbar even niks te herkennen. De veertigjarige Murphy is een vriendelijke vrouw, open, met een goed gevoel voor humor.

Alleen dus een tijdje minder gelukkig in de liefde. Nu wel, noem het drie keer scheepsrecht, want haar wederhelft bij Moloko was haar eerste grote liefde. De openingszin die ze bij producer Mark Brydon gebruikte werd beroemd als de titel van Moloko's debuutplaat: 'Do you like my tight sweater?' (1995). Murphy had hiervoor nog nooit gezongen, Brydon maakte van haar een ster met de opzwepende dancepop van Moloko. Het duo werd rond de eeuwwisseling een graag geziene festivalact. Uiteindelijk liep de relatie tussen Murphy en Brydon stuk, en dat betekende eind 2002 ook het einde van Moloko.

Een andere man in haar leven, en in dat leven van Moloko, bleef haar wel trouw. Eddie Stevens, bij Moloko-fans bekend als de knotsgekke toetsenist die tijdens concerten met blote voeten op zijn keyboards stampte. Met hem bleef Murphy muziek maken, wat resulteerde in de experimentele soloplaat 'Ruby Blue' (2005), en het wat toegankelijkere 'Overpowered' (2007).

Toen had ze een duidelijk plan. Ze wilde een discoplaat maken. "Bij platenmaatschappij EMI zeiden ze toen, oké, goed idee, hier heb je een miljoen pond, good luck". Overpowered werd een bescheiden succes, de titelsong werd een kleine clubhit. "Maar hun geld heb ik er niet mee terugverdiend", grijnst ze over de inmiddels opgesplitste platenmaatschappij.

Synthpop, funk en techno

En nu dus 'Hairless Toys'. Een wat intiemer album, noemt ze het. Wederom gemaakt met Stevens, met wie ze gedurende vier weken zo'n dertig nummers schreef. Acht nummers bleven er uiteindelijk over. Acht nummers die behoorlijk uiteenlopen: de eerste single 'Gone Fishing' is duistere synthpop, er staat wat ruwe funk op, disco, gitaarpop en vleugjes diepe techno. De gemene deler is de diepe, licht hese zang van Murphy, laverend tussen diep zwoel en snerpend theatraal. Zoals we haar kennen, inderdaad, toch vindt ze zelf dat haar manier van zingen al die jaren het meest is veranderd.

"Voor Moloko had ik nooit professioneel gezongen. Ik was niet opgeleid als zangeres. Ieren zingen altijd, heel veel, zeker als ze dronken zijn - maar buiten dat kom ik niet uit een muzikaal nest. Ik zing nu minder gekunsteld. Het is steeds dichter bij daadwerkelijk zingen vanuit mijn hart. In plaats van te acteren, te doen alsof ik iemand anders ben, zoals bij 'Overpowered'. Ik luisterde toen veel naar zangeressen die heel krachtig zingen, om maar boven die beats uit te komen.

"Deze nummers heb ik met Eddy opgenomen in een kleine kamer. Het maakt de zang ook wat intiemer. Die nummers hebben een hele tijd op de plank gelegen voordat we een selectie gingen opnemen - dat maakt het ook al anders dan vanuit één concept te schrijven."

Zelfhulp

Murphy geniet ervan van om na acht jaar weer terug te zijn. Om weer rond te reizen, om met de pers over haar muziek te praten, en om straks weer te gaan optreden. "Het is nog steeds een fantastisch beroep. Schrijven, opnemen, promoten, touren - het zijn allemaal verschillende soorten geluk. Ondanks de moeilijkheden." Het gemis van haar kinderen bedoelt ze daarmee niet, ze zal tussen de shows gewoon tussen podium en huis pendelen.

"Nee, met moeilijkheden bedoel ik die valkuil van het naast je schoenen gaan lopen. En denken dat je briljant bent. Je wilt als muzikant de vitaliteit behouden, maar daarmee riskeer je ook jezelf te veel druk op te leggen. Die spanning is er altijd."

Wat helpt? Discipline, zegt ze. "Ik lees weinig, te weinig, maar las onlangs het boek 'Willpower'. Self-help, jazeker, het betoogt dat wilskracht daadwerkelijk bestaat. Ik kan je vertellen, het klopt, het boek heeft me geholpen te stoppen met roken. Mijn generatie, die in de jaren tachtig is opgegroeid en in de jaren negentig volwassen werd, was het begrip discipline een beetje vergeten. Jonge mensen moeten tegenwoordig een stuk competitiever zijn. Meer gedisciplineerd dan wij hoefden te zijn, in de riante nineties. Discipline was een vies woord. Maar als je geen discipline hebt, kun je ook niet genieten van hetgeen je bereikt."

Róisín Murphy - Hairless Toys (Pias)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden