Voor politiek werklozen is de transfermarkt geopend

Als er een uitzendbureau voor werkloze politici zou bestaan, deed het nu goede zaken. Met de verkiezingen voor de gemeenteraad en het Europees parlement in aantocht zijn er weer talloze kandidatenlijsten die opgevuld moeten worden en velen die daar graag een plekje op willen veroveren. Voor uit beeld verdwenen politici vormen de dubbele verkiezingen een uitgelezen kans om de markt weer te betreden. Zo duiken Paul Tang en Agnes Jongerius op de Europese PvdA-lijst op en doet oud-CDA-Kamerlid Annie Schreijer-Pierik een gooi naar een Brusselse zetel.

Dit trio blijft de huispartij trouw. Andere collega's doen daar minder moeilijk over en kijken ook elders rond. Net zoals dat gaat met werkzoekenden: wie dringend een baan zoekt, staat na verloop van tijd voor steeds meer open. Zo hoopte Bruno Braakhuis, voormalig Kamerlid voor GroenLinks, namens de Partij voor de Dieren in Brussel terecht te komen. En was oud-PvdA-wethouder Rob Oudkerk in beeld om in Amsterdam de kar van de nieuwste ouderenpartij te trekken.

Nieuwe club
Waar de transfer bij deze heren in de lucht bleef hangen, verbonden anderen hun naam wel aan de kieslijst van een nieuwe club. Ina Brouwer, oud-parlementariër voor de CPN en GroenLinks, doet in de hoofdstad mee met de nieuwe lijst Visie op Amsterdam. Ze heeft 'nog steeds dat brandende vuur', zegt ze. Op de andere flank ook een partijhopper: VVD-europarlementariër Toine Manders mocht na vijftien jaar niet door voor de liberalen en gaat nu voor 50Plus de Europese lijst aanvoeren. Zijn slogan hoeft de Brabantse oud-plantenkweker er niet om te veranderen: 'Europa anders. Met europarlementariër Toine Manders.'

Zo'n overstap hoeft niet per definitie kansloos te zijn. Sinds zijn sprong van het CDA naar de LPF is Joost Eerdmans alleen maar bekender en populairder geworden. Niet dat de LPF zo'n succes werd, maar via een wethouderschap in Capelle aan den IJssel namens Leefbaar Capelle en een ronkend rechts radioprogramma waarin hij koketteert met de bijnaam Joost Ongenuanceerdmans, heeft hij het tot lijsttrekker voor Leefbaar Rotterdam geschopt. De partij die in maart zomaar de grootste van de Maasstad kan worden.

Hangende pootjes
Overigens: ook als zo'n overstap mislukt, is de kans op een succesvol politiek leven nog niet verkeken. Dat bewijst Fred Teeven. Hij verliet de VVD in 2002 toen hij dacht dat Leefbaar Nederland Den Haag zou bestormen. Foutje. De slogan 'Fred is het' bleek niet lang houdbaar. Bij de verkiezingen van 2003 werd Emile Ratelband als lijsttrekker voorgedragen. "Ik heb geen zin om als een clown achter Ratelband aan te rennen", zei Teeven. Snel keerde hij terug naar het warme liberale nest waar zijn inzet werd beloond met een staatssecretariaat.

Wel is de vraag hoe vaak je van politieke principes kunt veranderen zonder je geloofwaardigheid te verliezen. Bijzonder hoogleraar interculturele communicatie David Pinto, de Amsterdamse aanvoerder van Ouderen Politiek Actief (OPA), sjanste al met zoveel politieke kleuren dat geen mens meer weet waar hij nou staat. Zijn cv: PvdA, D66, VVD, Leefbaar Nederland, LPF, zijn eigen Politieke Partij Pinto (PPP) en nu dus OPA. "Bij sommigen in medialand word ik, nog steeds, gezien als een 'politieke opportunist'", schrijft hij op zijn site. "Juist of niet, het is een gegeven."

Succesvolle partijhoppers
1. Fred Teeven (VVD-Leefbaar-VVD)

2. Geert Wilders (VVD-PVV)

3. Joost Eerdmans (CDA-LPF-Leefbaar)

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden