'Voor mij is dit gewoon vriendschap'

STILLE HELDEN | Alleen al in zijn eigen omgeving kent fotograaf Otto Snoek een heleboel mensen die wat voor een ander doen. Stille helden noemt hij ze. Maaike van Houten vraagt hun waarom ze klaarstaan voor anderen, en hoe beide partijen de hulp ervaren.

Paul Rollé en Marc Beljon, beiden 51, zitten al sinds hun middelbareschooltijd in eenzelfde vriendengroep, waar ook Otto Snoek soms bij aansluit. Paul is 51, hij is financieel directeur bij een chemisch bedrijf. Hij woont in Barendrecht met zijn vrouw en twee zoons. Marc was onder andere kapper, modeontwerper en dj. Hij heeft drie kinderen, zijn jongste is van zijn tweede vrouw. Drie jaar geleden viel Marc van de trap en liep hersenletsel op. Marc woont nu in een Rotterdams appartementencomplex voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel. Paul zoekt hem geregeld op en houdt een beetje in de gaten of hij het redt.

Paul: "We kennen elkaar van een gezamenlijke vriend, die woonde vlak bij me en Marc kwam daar ook."

Marc: "Ja, we hebben veel vakanties samen gedaan. En vriendinnen, op Ibiza."

Paul: "Het leuke is dat we in 2005 met al die jongens terug zijn gegaan naar Ibiza. Kun je je die reünie nog herinneren?"

Marc: "Nee, dat weet ik niet meer."

Paul: "Je bent ook op Mallorca geweest."

Marc: "En een week later kreeg ik het ongeluk."

Paul: "Op Koninginnedag 2013. Je hebt drie maanden in coma gelegen."

Marc: "Ze hadden me opgegeven. Ze zeiden dat ik bedlegerig zou blijven. Moet je me nou zien, ik loop toch mooi met die rollator."

Paul: "Eerlijk gezegd hadden wij dat vertrouwen ook niet, Marc. Je keek me soms aan en dan dacht ik dat je er weer was. Maar dat waren alleen maar reflexen. Ik kwam redelijk vaak in het ziekenhuis en later ook in het revalidatiecentrum. Er is daar is heel goed werk gedaan."

Marc: "Ik heb de ruiten ingeslagen om er weg te komen. En nu zit ik hier, ik weet niet wat dit is."

Paul: "Een soort aanleunwoning. Ik neem Marc soms mee naar buiten. Hij draait af en toe in Voight, dat is een heel Rotterdams café. Alle vrienden komen. Met een andere vriend heb ik een kaartje geregeld voor Sparta."

Marc: "Wat een vent hè, hij heeft een kaartje voor me geregeld!"

Paul: "Voor mij is dit gewoon vriendschap. Maar ik vind het wel de taak van familie en vrienden om Marcs leven hier in zo goed mogelijke banen te leiden. De eigenaar van mijn bedrijf is een Amerikaan, hij is een filantroop, hij helpt daklozen, hij heeft een kankercentrum opgezet. Dan ga je denken: wat doe je zelf?"

Marc: "Ik zou het vreselijk vinden als je hier elke dag zou zitten."

Paul: "Je kunt niet verwachten dat je elke week langsgaat. Ik heb een drukke baan, mijn jongste zoon heeft extra aandacht nodig. Maar ik denk wel: als dit mij zou overkomen, hoe zou ik dan geholpen willen worden? Marc vroeg een cd'tje, dat heb ik zaterdag even langsgebracht."

Marc: "Hij kwam op een motor, zo mooi, een 1700 cilinder! Ik ben er zelf opgeklommen. Jij wilde er niet mee rijden, omdat je bang was dat ik zou vallen."

Paul: "Marc komt ook weleens bij ons eten, hij houdt van Surinaams. eten."

Marc: "Paul heeft een Surinaamse vrouw. Ze was de eerste winnares in de Soundmix-show van Hennie Huisman!"

Paul: "We hebben de kelder ingericht voor de jongens, die kunnen daar muziek maken. Marc wilde er kijken, maar er zit een steil trapje, en dat is te riskant."

Marc: "Ze gaan nu een demo maken bij een vriend van me."

Paul: "Mijn kinderen vinden hem ook te gek. Ze zijn met een bandje bezig, ik laat Marc hun muziek horen."

Marc: "Nu ga ik trillen, dat komt van de inspanning."

Paul: "Je ziet wel dat je vooruit gaat. Je bent helemaal naar het Kralingse bos gelopen net, voor de sportdag van je dochter."

Marc: "Ja, dat kan jij niet hè. Je kwam me ophalen met je Audi."

Paul: "Ik heb een tv gekocht voor Marc, een cd-speler. Financieel heb ik het redelijk, dat kan er wel af. Nu probeer ik hem te enthousiasmeren voor zo'n scootertje, ja, een scootmobiel."

Marc: "Geef mij maar een Harley zoals die van jou!"

Paul: "Met een scootmobiel kun je overal heen."

Marc: "Ik zou ook wel zonder Paul kunnen, of zonder die andere vrienden. Ik kan alles zelf."

Paul: "Ik zeg altijd tegen die andere vrienden: probeer ook eens langs te gaan. Ze wonen hier hemelsbreed nog geen kilometer vandaan. Maar ik respecteer iedereen zijn vrijheid. Misschien vinden ze het niet leuk zoals je soms doet. Ik moet er wel om lachen."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden