Naschrift

Voor Jermaine de Wind (1990-2017) was opgeven geen optie

Jermaine de Wind met zijn zoon Noah in Houston Beeld TRBEELD

Fitnessinstructeur Jermaine de Wind leefde supergezond. Dat hij op zijn 18de een hersentumor kreeg, kon hij niet verkroppen. Zijn lichaam had hem in de steek gelaten, net als eerder in zijn leven zijn moeder.

Jermaine de Wind was zijn hele leven op zoek naar liefde en aandacht, met name naar die van zijn moeder. Jermaine en zijn tweelingzus Jennifer werden op 20 januari 1990 geboren in een ziekenhuis in Tilburg. Jennifer was de zoete baby, Jermaine de onrustige; hij huilde veel en sliep weinig. Ook als peuter en kleuter was hij pittig. Zijn moeder, Jesseline de Wind, slaakte een zucht van verlichting toen ze de tweeling kon afleveren bij de kleuterschool. Vanaf jonge leeftijd stuurde zij de drukke Jermaine de tuin in, de straat op. Daar bleef hij spelen tot het donker werd. Hij kon zich later niet herinneren dat zijn moeder hem ooit had geknuffeld. Het waren vooral zijn twee oudere halfzussen en zijn tweelingzus die over hem moederden.

Vlak na zijn zevende verjaardag stapte zijn moeder, totaal onverwacht, op het vliegtuig naar haar thuiseiland Curaçao. Ze nam zijn drie zussen mee. Jermaine werd achtergelaten bij zijn vader, Gregory van de Werp, die net terug was uit de gevangenis - vanwege illegale handel in zijn garage. Hij kende zijn vader nauwelijks.

Dat zijn moeder hem verliet, tekende zijn leven: hij zocht altijd liefde en aandacht. Als kind schoof hij het liefst aan bij de grote warme gezinnen van zijn twee Surinaamse vrienden, wier liefdevolle moeders hem allerlei lekkers toestopten. Later stak hij al zijn energie in sporten en het aftrainen van zijn lichaam; hij wilde een 'mooiboy' zijn.

Jermaine kon lastig zijn rust vinden, omringde zich het liefst met veel mensen. Zijn pijn liet hij niet zien, liever hield hij zich groot. Vrienden zagen vooral zijn vrolijke kant; hij wist als geen ander sfeer te maken. Hij was een praatjesmaker, had charisma en altijd belangstelling voor de ander. Zijn problemen lachte hij weg. Op verschillende momenten in zijn leven vroeg hij aan zijn moeder: waarom liet je mij achter? Ze gaf nooit antwoord.

Voor zijn vader had Jermaine vooral respect. Beter kon hij opschieten met zijn zeven jaar oudere halfbroer Gregory. De jongens sliepen bij elkaar op de kamer en lachten wat af. Ze liepen samen naar school en Gregory paste geregeld op hem. Toen na twee jaar zijn tweelingzus Jennifer terugkeerde uit Curaçao en bij hen kwam wonen, was hij dolgelukkig. Vanaf dat moment beschermde hij haar. Ook al was zij de oudste van hun twee, hij noemde haar zusje. Ze was zijn nummer 1, zo schreef hij later in een liedje voor haar. Ook was hij graag bij zijn oma. Als hij bij haar was, wilde hij nooit meer weg. "Haar huis zat altijd vol, ze kookte voor de hele buurt. Ik vond het fijn, zoveel mensen om me heen van wie ik aandacht kreeg. Mijn oma leerde me dansen. Samen zwierden we de hele kamer door."

Op de bank

Als puber was Jermaine koppig, eigenwijs en haalde hij streken uit, zoals stiekem autorijden. Na vele ruzies met zijn vader ging hij op zijn veertiende de deur uit. Eerst logeerde hij twee jaar bij zijn vriend Fabian en zijn moeder op de bank. "Hoe oncomfortabel ook, eindelijk had ik rust." Daar verbleef hij nog eens twee jaar, bij zijn broer Gregory. Op zijn 18de verhuisde hij naar zijn eigen studiootje in Tilburg.

School vond Jermaine weinig aan; hij was geen studiebol en zag het nut er niet van in. Zijn favoriete les was gym, daar was hij goed in. Hij was een druktemaker, maar zeker geen raddraaier. Op de middelbare school was hij geliefd. Hij was stoer, zag er goed uit en zorgde voor een goede sfeer. Ook met docenten kon hij het prima vinden. Op zijn vijftiende belde hij een keer 's avonds laat bij zijn gymdocent aan en gaf hem een zak warme snacks uit de snackbar waar hij werkte. De leraar, behoorlijk verbaasd, nam het toch aan. Tegen zo'n innemende brede glimlach waren weinigen bestand.

Na het vmbo-t volgde Jermaine eerst de mbo-opleiding toerisme en recreatie, maar omdat hij vooral rijk en beroemd - profvoetballer - wilde worden, koos hij toch voor de opleiding sport, dienstverlening en veiligheid. Een schot in de roos.

Tot hij vlak voor de kerstvakantie van 2008 drie epileptische aanvallen kreeg. Twee keer wimpelde hij de ambulancebroeders af, maar de derde keer ging hij toch naar de spoedeisende hulp: alleen, niemand hoefde mee. Hij werd opgenomen en na enkele scans bleek Jermaine een glioblastoma multiforme te hebben: een agressieve hersentumor.

Begin 2009 kreeg hij zijn eerste hersenoperatie, daarna 33 bestralingen en verschillende chemokuren. Niemand wist daar het fijne van, zeker zijn familie niet. Als mensen vroegen hoe het met hem ging, zei hij standaard: "Goed, met mij gaat het goed." Hij bleef een moeilijke prater.

Jermaine dronk geen alcohol, rookte niet, gebruikte geen drugs en was zeer sportief. Hij wist veel van gezonde voeding - kilo's mango's gingen er per maand doorheen - en hij vertelde anderen graag hoe zij beter voor zichzelf konden zorgen. Hij was dan ook intens blij toen hij bij fitnesscentrum Fit For Free in Tilburg aan het werk kon als fitnessinstructeur. Hij was trots op zijn strak getrainde lijf en 'wasbordje'. Hij sportte elke dag - tot het echt niet meer ging. Ook werkte hij als kok in een restaurant. Meestal maakte hij werkweken van 70 uur.

In de liefde was Jermaine minder gelukkig. "Ik vind het een lastig dingetje in mijn leven: de liefde." Hij was een vrouwengek. Na een stroom scharrels werd hij in 2012 serieus verliefd op de 23-jarige Lisette van Dijk, die hij ontmoette tijdens een vakantie op Curaçao. Toch ging hij ook nu weer vreemd, deze keer met de 18-jarige Lafajee. Omdat Jermaines oncologisch verpleegkundige hem had verteld dat hij waarschijnlijk onvruchtbaar zou zijn, was hij zeer verrast toen Lafajee zwanger bleek. Hij nam zich voor een goede vader te worden. Nog geen maand later bleek ook Lisette zwanger van hem. Ook nu was hij blij, maar vooral in de war. In januari 2014 werd zijn dochter Hayley geboren en in februari 2014 beviel Lisette van zijn zoon Noah. Jermaine vond die twee gezinnen bijzonder ingewikkeld. Een band opbouwen met Hayley mislukte. Met Noah verliep dat beter; ze gingen vaak samen naar de speeltuin en dierentuin. Af en aan woonde hij bij Lisette en Noah in Amersfoort.

Jermaine de Wind met zijn vriendin Lisette Beeld TRBEELD

Crowdfunding

In 2015 keerden plots zijn hoofdpijnen terug en vonden de specialisten acht tumoren. Speciale bestralingsbehandelingen sloegen deze keer niet aan. De artsen noemden hem een echte pechvogel; hij was 26 jaar oud en uitbehandeld. Dat kon er bij Jermaine niet in. Opgeven was geen optie. Zijn vriendin Lisette vocht mee: zij speurde dagenlang op internet en vond een alternatieve behandeling in de Burzynski-kliniek in Houston: kosten 250.000 euro. De moed zakte hem in de schoenen, maar Lisette startte begin dit jaar een crowdfunding: 'Mainlife'. Jermaine stond in alle kranten, kwam op de radio en bij 'Hart van Nederland'. Massaal verzamelden mensen geld in met spinningmarathons, dance-events, tattoo-acties. In twee weken tijd stond er anderhalve ton euro op de speciale bankrekening. De makers van het BNN-programma 'Over mijn lijk' waren inmiddels begonnen met opnames.

De grote sommen geld en aandacht overweldigden hem. "Ik voelde me dankbaar, maar ook shit." Zeker als mensen rechtstreeks geld aan hem gaven, geneerde hij zich. Hij voelde een intense druk: nu moest hij wel beter worden, anders was alles voor niets geweest. Tegen zijn familie zei hij opnieuw niets - wellicht om hen te beschermen, denken zijn halfbroer en zus. Hij vertrok voor enkele weken naar Amerika met Lisette en Noah. Na die behandeling ging in mei 2017 de vlag uit. Drie keer op rij lieten de scans geen tumoren meer zien. Hij reageerde door helemaal los te gaan, hij ging veel vreemd, verdween soms wekenlang en stond dan ineens vuil en vermoeid bij Lisette voor de deur. "Hier kan ik uitrusten en mezelf zijn." Het leverde veel spanningen op tussen de twee. Toch hielden ze van elkaar.

Eind juli kreeg Jermaine toch weer epileptische aanvallen en kon op slag niet meer praten en lopen. Het was goed mis. Zelf bleef hij zijn onafwendbare lot ontkennen. Lisette stond erop dat hij nu echt zijn familie moest informeren. Ze kwamen. Ook zijn moeder vloog over uit Curaçao. Zijn verlangen naar haar liefde en knuffels bleef echter onbeantwoord; ze bezocht hem een enkele keer, kort en kil. Hij bleef dromen van beter worden en zijn kinderen zien opgroeien, hij had geen vrede met zijn dood. Toen Lisette aan hem vroeg of hij een grote Antilliaanse begrafenis wilde, lichtten zijn ogen nog één keer op. Een stoet van tientallen motorrijders, witte limousines en honderden belangstellenden begeleidden Jermaine op 23 september. In de volle schijnwerpers.

Jermaine de Wind werd op 20 januari 1990 geboren in Tilburg, hij overleed op 14 september 2017 in Amersfoort.

De dag na zijn overlijden verscheen Jermaines boek 'Opgeven is geen optie', geschreven door Ineke van Pelt. Op 30 november is de uitzending over Jermaine van 'Over mijn lijk' te zien bij BNN.

In het naschrift beschrijft Trouw het leven van onlangs overleden bekende of heel gewone mensen. Lees hier meer naschriften.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden