Voor het realistische hoerenbestaan moet je niet in Hollywood zijn

Kennis over hoeren en het ambacht van hoereren, ontlenen veel mensen aan films. Dat was dus heel lang kennis die niet zo heel veel voorstelde. Zo zag je Irma La Douce (Shirley MacLaine, de oerhoer) haar vak niet eens uitoefenen omdat de Hays Production Code (de filmcensuur) dat verhinderde. Het enige wat aan de daad zelf herinnerde was het zwoele afstropen van haar panty's tijdens de filmtitels. Maar ook modernere prostituee's als Pretty Woman's Julia Roberts of Elizabeth Shue in 'Leaving Las Vegas' zie je niet echt aan het werk; als het op de harde handel aankomt is de romantische liefde al lang tussen beiden gekomen. Zeker had je ook realistischer voorstellingen van hoeren in Hollywoodfilms (Jane Fonda die in 'Klute' op haar horloge kijkt terwijl ze meehijgt met de klant die bovenop haar ligt) maar liever draaide men toch om die wat troosteloze werkelijkheid heen.

Voor speelfilms die de recent gepubliceerde sombere cijfers rondom prostitutie beter ondersteunen (90 procent van de prostituees wil eruit maar weet niet hoe, schreef Renate van der Zee in deze krant) kan je beter buiten Hollywood zoeken. Van Pasolini's 'Mamma Roma' waarin Anna Magnani vergeefs probeert het hoerenbestaan te verlaten om haar zoon een betere toekomst te geven, tot aan het meer recente 'Claire Dolan' van Lodge Kerrigan die leegte en ongenaakbaarheid tekent in plaats van een gouden hart.

Sommige van die nieuwere films zijn eyeopeners. Bij moderne slavinnenhandel kon ik mij nooit zo heel veel voorstellen tot ik vijf jaar terug 'Trance' van de Portugese Teresa Villaverde zag. Daarin zoekt de Russische Sonia een beter bestaan in Duitsland. Ze vindt illegaal emplooi als schoonmaakster in een wegrestaurant tot ze door haar baas wordt gewaarschuwd voor een inval van de vreemdelingenpolitie en in de kofferbak van zijn Mercedes belandt. Als hij haar even later ergens op het Duitse platteland verhandelt aan weer een andere man, realiseert ze zich pas dat ze geen kant meer op kan.

Niemand plant een carrière in de prostitutie. In 'Call Girl' (op de pagina hiernaast besproken) zijn Iris en Sylvia verdoolde, aan hun lot overgelaten pubers, die er zomaar in belanden, als ze op een avond mee op stap gaan met andere meisjes. Even lokken de bankbiljetten maar dan willen ze er weer uit en ervaren ze hoe moeilijk het is om uit deze wereld weer weg te komen. De macht ligt bij de hoerenlopers.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden