VOOR EEN HANDJEVOL PESOS

Lennart van E., die op de Filippijnen werd gearresteerd wegens ontucht met de negenjarige Pia Corvera en de veertienjarige Marlyn Capio en vervolgens wist te ontsnappen, verklaarde onlangs in Trouw dat hij onschuldig is. Vandaag het relaas van de beide meisjes; twee psychisch geknapte kinderen die verpleegd worden in het Asilo de Molo-klooster. Dit artikel kwam tot stand in samenwerking met Terre des Hommes.

GIDEON VAN AARTSEN

Ilo Ilo City. Het Asilo de Molo-klooster. Een wat oudere non tracht Marlyn Capio (14) wat tot bedaren te brengen. “Lees die meneer wat van je gedichten voor”, zegt ze, “je kunt zo mooi schrijven.” Marlyn pakt haar kladblok. Ze declameert een zelfgeschreven stukje poëzie. Over hoe 'slecht' ze vroeger was, over haar schaamtegevoelens en over het nieuwe 'voedsel voor haar ziel': de christelijke waarden, die de kloosterzusters haar nu bijbrengen.

Marlyn Capio en Pia Corvera (9) worden op last van de DSWD (Department for Social Welfare and Development) gedwongen verpleegd in het stadje Ilo Ilo City. Ze zijn ondergebracht in het Asilo de Molo, met nog een veertigtal slachtoffertjes van kinderprostitutie en incest.

Van E. (24), in het recente verleden voorzitter van de Nederlandse pedofielenvereniging 'Martijn', vluchtte terug naar Nederland. Samen met zijn compaan, B., wist hij de Filippijnen, na op borgtocht te zijn vrijgelaten, via een ware Odyssee te ontsnappen. Van E. bagatelliseert zijn seksuele activiteiten met Marlyn en Pia. “Zoveel is er niet gebeurd”, verklaarde hij in Trouw.

De Filippijnse autoriteiten denken daar anders over, na Pia en Marlyn gehoord te hebben. “Ik zou Van E., als hij niet was ontsnapt, ter dood hebben veroordeeld wegens verkrachting van minderjarigen”, zegt zedenrechter Pampio A. Abarintos van het 7th Judicial Region. “Sinds kort is de doodstraf hier weer ingevoerd. Niet alleen voor drugshandelaren of moordenaars, maar ook voor kinderverkrachters. Onze president Ramos noemt kinderprostitutie the national disgrace of the Philippines, de nationale schande. Wij moeten hier met harde hand tegen optreden.”

Dat van E. zich op dit moment ook in Nederland niet helemaal op zijn gemak voelt, is niet voor niets. Op speciaal verzoek van de Aziatische organisatie ECPAT (End child prostitution in Asian tourism) zetten kinderhulporganisaties als Terre Des Hommes en Defence For Children de Nederlandse politiek stevig onder druk met een felle media-campagne: in navolging van landen als Zweden, Duitsland en Australië zou Nederland kindersekstoeristen moeten vervolgen en hen bestraffen voor de wandaden die zij in andere landen begaan.

Van E. beweerde in Trouw dat hij op de Filippijnen slechts zon, zee en rust had gezocht. Hij zou de 9-jarige Pia nooit met een vinger hebben aangeraakt en de 14-jarige Marlyn, op wie hij 'verliefd' was geraakt, zou hij toevallig op straat hebben ontmoet, waar zij vuurwerk verkocht voor het oudejaarsavondfeest.

Pia en Marlyn werkten als hoertje in Ermita, de rosse buurt in de Filippijnse hoofdstad Manila, voor de mamma sans Lani Napalang en Dana Tolentino. Napalang en Tolentino hebben voornamelijk buitenlandse vakantiegangers onder hun cliënten. Pia, een beeldschoon krullenkopje, vertelt, terwijl ze zich op een schommeltje in de kloostertuin vermaakt: “Mijn papa heet Junjun Corvera en mijn moeder is Teresita Dinglasan. Ik weet niet waar zij nu zijn. Ze hebben mij weggegeven aan mijn oma, die een hele slechte vrouw is. Toen ik acht was, stelde mijn oma mij voor aan tante Lani. Tante Lani kent een heleboel rijke buitenlanders, die haar geld geven voor seksspelletjes met kinderen. Voordat ik Lennart en Thomas ontmoette, werkte ik al een jaar voor tante Lani. Zij en haar zoon, Toto, brachten mij vaak naar buitenlanders op hun hotelkamer. Die kleedden mij dan uit en deden allerlei dingen met mij. Daarna kwam tante Lani me weer ophalen, om me naar mijn oma terug te brengen. Meestal kreeg ik 120 pesos (acht gulden veertig, red) van tante Lani. Dat geld moest ik dan weer aan mijn oma geven.”

Marlyn vertelt dat het bij haar is begonnen met haar stiefvader: “Hij misbruikte me voor de eerste keer toen ik elf was. Op een middag kwam hij dronken thuis, sloot de gordijnen en de voordeur, pakte mij beet, gooide me op de bank, trok mijn kleren van me af en bedreef seks met mij. Toen ik tegenstribbelde, stompte hij mij in mijn buik, tot ik me niet meer verzette. Dat is drie keer gebeurd. Een keer raakte ik zelfs bewusteloos. Toen ik dit aan mijn moeder vertelde, weigerde zij mij te geloven. Daarom liep ik van huis weg. Ik had een paar baantjes. Een marketing-bureau stuurde me als promotie-meisje naar het toeristeneiland Boracay. Daar kreeg ik binnen een week ruzie met de manager. Ik werd ontslagen en ik zat zonder geld, zonder eten, zonder onderdak. Hoe ik naar huis terug moest, wist ik niet.”

“Van een paar meisjes op Boracay hoorde ik hoe je gemakkelijk geld van toeristen kon krijgen: jezelf aan hen verhuren en met ze vrijen. Michael, een jonge Australische man, was mijn eerste klant. Ik bleef vijf dagen bij hem, waarvoor hij mij 1 500 pesos betaalde. Op Boracay ontmoette ik ook een Duitse vrouw, Annabelle. Zij haalde mij over met haar mee te gaan naar Duitsland. Ik was toen nog 13. Annabelle regelde een paspoort voor me, met een valse geboortedatum. En ze betaalde al mijn reiskosten. In Duitsland werkte ik in een club, die eigendom was van een vriend van Annabelle. Omdat ik niet langer dan twee maanden in dat land mocht blijven, moest ik al snel weer terug naar de Filippijnen. Voor de meer dan vijftig mannen met wie ik in Duitsland naar bed ben geweest, kreeg ik van Annabelle maar 5 000 pesos mee naar huis. Toen ik op het vliegveld van Manila aankwam, gebruikte ik dat geld voor een ticket terug naar Boracay. Daar ontmoette ik Elisabeth Junsai, een mamma san. Zij ging voor mij alles regelen; het contact met de toeristen, de prijsafspraken en de betalingen. Ik ben drie maanden op Boracay gebleven. Daarna ging ik naar Manila, waar ik mocht inwonen bij Elisabeths vriendin Dana Tolentino, ook een mamma san.”

Op 17 december 1995 kwamen er, 's nachts om een uur, twee mannen bij Dana Tolentino aan huis: de Nederlander Lennart van E. en de Duitser Thomas B. Van E. en B. kenden Lani Napalang en Dana Tolentino als mamma sans, die bereid waren kinderen te leveren voor seks- en bondagespelletjes, waarvan zij pornovideo's maakten. Deze filmpjes zou Thomas later aan kennissen in Duitsland verkopen, om zo de dure vakantiereis terug te verdienen. Marlyn: “Dana maakte mij die nacht wakker om mij aan Lennart en Thomas te laten zien. Ze bleven een uurtje hangen. We babbelden wat, verder gebeurde er niks.”

Twee weken later, op oudejaarsdag, zag Marlyn de Nederlander en de Duitser opnieuw. In de beruchte M.M. Del Pilar-straat in Ermita, waar veel buitenlanders en Filippino's de buurt afschuimen op zoek naar kinderen voor seks. Marlyn: “Ik sliep die nacht met Lennart. We hadden seks met elkaar. Thomas - hij was steeds de man met het geld - betaalde mij de volgende ochtend 1 500 pesos. We bleven tot de achtste januari in het Virra Hotel. En toen vertrokken we, 's middags om drie uur, met het vliegtuig naar Boracay. Intussen had ik al vier keer met Lennart moeten slapen.”

Twee dagen voor het vertrek naar Boracay, op 6 januari, 's avonds om zeven uur, werd Marlyn op haar kamer gebeld door Lani Napalang. Marlyn kende Lani zijdelings als een van de mamma sans in de M.M. Del Pilar-straat in Ermita. Marlyn: “Lani vroeg me naar de Pizza Hut te komen, vlakbij het Virra Hotel in Burgos Avenue. Ze zat daar met een klein meisje, dat ik naar Thomas' kamer moest meenemen. Zelf kon Thomas het meisje niet het hotel binnenbrengen. Dat zou te opvallend zijn geweest.” Dit meisje was Pia Corvera.

Thomas B. en Lennart van E. kenden Pia Corvera al van een 'feestje', twee dagen eerder, op 4 januari. Pia hierover: “Tante Lani en haar zoon Toto brachten mij op 4 januari naar een kamer van het Midland Plaza Hotel in Ermita. Toen we op de kamer aankwamen, belde tante Lani naar Thomas en Lennart in het Virra Hotel. Ze vroeg hen naar het Midland te komen. Even later arriveerden zij. Ze hadden een korte discussie met tante Lani en gingen weer weg. Ik mocht gaan slapen. Maar even later werd ik door Toto wakker gemaakt. Thomas en Lennart waren weer terug in de kamer, ze hadden een videocamera bij zich. Toto vertrok.

Vervolg op pagina 2

VOOR EEN HANDJEVOL PESOS VERVOLG VAN PAGINA 1

Meteen daarna begon Thomas mijn blouse, mijn korte broek en mijn panty uit te trekken. Dit kwam allemaal op de video. Terwijl ik naakt op bed lag, begon hij mij overal aan te raken. En toen begon hij met zijn baard over mijn hele lichaam te wrijven. Daarna trok hij zijn kleren uit. Hij vroeg me zijn penis vast te houden, net zo lang totdat hij helemaal begon te schokken en klaarkwam. Toen trokken we onze kleren weer aan en aten we wat.''

“Na de maaltijd rustten we een half uurtje. Daarna kwam Lennart, die even was weggeweest, de kamer binnen. Hij begon me onmiddellijk uit te kleden en kuste me op alle plekjes van mijn lichaam. Hij vroeg me ook met zijn penis te spelen. Ik deed dat, tot ook hij klaarkwam. En toen was 't allemaal voorbij. Tante Lani kwam binnen, ik zag hoe Thomas haar in de badkamer geld gaf. Ik kreeg 120 pesos van tante Lani.”

“Mijn tweede ontmoeting met Lennart van E. en Thomas B. was twee dagen later. Tante Lani nam me mee naar de Pizza Hut in de Burgos Avenue in Makati. Daar kwam Marlyn Capio mij ophalen. Ze nam me mee naar het Virra Hotel, eerst naar de kamer van Thomas. Maar later werd ik naar kamer 110 gebracht, waar Lennart op mij wachtte. Marlyn liet me bij hem achter. Zij ging terug naar Thomas' kamer. Meteen nadat Marlyn de deur uit was, begon Lennart mij te kussen. Hij trok eerst mijn blouse uit. En daarna de rest van mijn kleren. Toen stopte hij even. Lennart pakte de telefoon en belde Thomas, die kort daarna met zijn videocamera de kamer binnenkwam. Thomas gaf de camera aan Lennart, die mij wilde gaan filmen. Maar dat lukte niet. Lennart wist niet precies hoe het apparaat werkte.”

Enige tijd later moest Pia van kamer wisselen. Thomas nam haar mee naar 'room 113', waar hij Pia naakt op tafel legde. Pia: “Ik moest mijn benen zo wijd mogelijk uit elkaar doen. Thomas pakte een rol plakband. Hij spreidde mijn 'plasser' met zijn vingers open en trok die strak, waarna hij het plakband zo op me plakte dat alleen mijn clitoris bloot bleef. Toen begon hij van heel dichtbij opnamen te maken. Hierna duwde hij zijn penis tegen mijn 'orgaan' en pompte er net zo lang tegenaan tot hij klaarkwam. Daarna moest ik op bed gaan liggen. Thomas trok mijn benen opnieuw uit elkaar en bond m'n voeten stevig aan de bedspijlen. Ook mijn handen maakte hij vast, zodat ik mij helemaal niet meer kon bewegen. Ik was doodmoe en ik moest huilen. Maar Thomas ging gewoon door. Weer close ups van mijn orgaan en zo. Nadat hij mij eindelijk had losgemaakt en zijn camera had opgeborgen, rekende hij af met tante Lani. Ik zag nu dat hij haar 1 200 pesos gaf. Ik kreeg 120 pesos van tante Lani.”

Ondanks alles vertrok Pia met Van E., B. en Marlyn Capio naar het eiland Boracay. Toen de vier daar arriveerden, boekten ze een kamer in het Oro-appartementencomplex. Mevrouw Gigi, verhuurster van de appartementen: “De twee mannen waren heel aardig. Ze deden alsof de meisjes hun dochtertjes waren. Later, toen Lennart van E. hier zijn spullen kwam ophalen, omdat hij mee moest naar de gevangenis, heb ik hem gevraagd: 'Hoe kunt u nu zoiets doen, seks met minderjarige meisjes?' Hij antwoordde: 'In Nederland is dat de gewoonste zaak van de wereld. Je mag daar alles met kleine meisjes doen, zolang je ze maar niet fysiek beschadigt. Ik heb dus niets misdaan.”

Op 10 januari ging het mis. Thomas, Lennart, Marlyn en Pia zaten op het terras van restaurant Casa Pilar, een kleine honderd meter lopen langs het strand, vanaf het Oro Resort. De eigenaresse van het restaurant, burgemeestersvrouw Yap, vond dat de twee mannen en de meisjes aan tafel 27 zich nogal vreemd gedroegen. Mevrouw Yap: “Er werd gekust en gestreeld, niet op een manier zoals vaders dat met hun dochters doen, maar meer zoals verliefden dat met elkaar doen. Vooral dat kleinste meisje was zó klein, ik had daar een heel vreemd gevoel bij. Ik ging aan een tafel vlakbij de vier zitten, om hen eens goed te observeren. Ik zei een ober dat hij het meisje moest vragen of ze bij mij wilde komen. Ik vroeg haar: 'Wie is dat andere meisje?' Ze zei: 'Mijn nichtje'. Maar haar achternaam kon ze me niet noemen. 'En wie zijn die mannen?' 'O, gewoon, goede vrienden van ons.' Ik wist nu zeker dat er iets mis moest zijn. Ik liet Pia teruggaan naar haar tafeltje en belde mijn advocaat, mr. Lozanes, om zo snel mogelijk naar mijn restaurant te komen. Net als ik nodigde hij Pia bij hem aan tafel. Toen hij haar wat nadrukkelijker begon te ondervragen sloeg ze door.”

Rond het middaguur, nadat de lunch was afgerekend, werden B. en Van E. door twee politie-agenten op de schouders getikt. Enkele uren lang werden beiden ondervraagd. Agent Salivio: “Helaas konden we de twee mannen niet vasthouden, omdat niemand formeel een aanklacht tegen hen had ingediend. De meisjes besloten we in elk geval vast te houden, om hen verder te ondervragen en tegen de buitenlanders te beschermen. Helaas gooiden B. en Van E. de video in zee. Wij hebben de tape nog wel naar een laboratorium in Manila gestuurd. Maar wat erop stond, bleek onherstelbaar beschadigd.”

Op 11 januari reden Van E. en B. vrolijk op gehuurde brommers over Boracay rond, toen zij plots werden gearresteerd. Op 22 januari besloot de voorzitter van de rechtbank, mr. Pepito T. Ta-ay, B. en Van E. voorlopig, tegen betaling van een borgsom, op vrije voeten te stellen. Lennart van E. moest 60 000 pesos storten en Thomas B. 17 000 pesos. Van E. kreeg een hogere borgsom, omdat hij tot zesmaal toe daadwerkelijk geslachtsgemeenschap met de minderjarige Marlyn zou hebben gehad. Bij B. was geen sprake van 'penetratie' geweest. Om te voorkomen dat de twee het land zouden verlaten, werden hun paspoorten ingenomen. Maar van E. en B. ontsnapten van de Filippijnen. Vanuit Maleisië werden zij door respectievelijk de Nederlandse en de Duitse ambassade gerepatrieerd.

Pia en Marlyn worden verpleegd in het Asilo de Molo-klooster. Vooral Pia is er psychisch slecht aan toe. Marlyn, die hard op weg was een geraffineerd hoertje te worden, lijkt op het laatste nippertje gered. Zij heeft zich bekeerd tot het christelijk geloof en zoekt haar toekomst nu in het helpen van de allerkleinste kinderen in het klooster. De beide meisjes zijn bereid in Nederland een aanklacht in te dienen tegen Van E., zodra de Nederlandse overheid hen daar om vraagt.

“De beste methode om kindersekstoeristen van hun reisjes naar het verre oosten te weerhouden, is ervoor te zorgen dat ze hier in Nederland, naar onze humane wetgeving, kunnen worden vervolgd”, vindt directeur R. van Huizen van de kinderhulporganisatie Terre Des Hommes. “Officieel zou Van E. in Nederland kunnen worden aangepakt, omdat, wat hij met die kinderen op de Filippijnen zou hebben uitgehaald, ook in ons land strafbaar is. Maar helaas is de huidige strafwetgeving in Nederland dermate gecompliceerd, dat mensen als Van E. hier gewoon vrijuit gaan. Van de 95 buitenlanders die de afgelopen tijd wegens seks met kinderen op de Filippijnen zijn aangehouden, is er slechts één voor zijn daden veroordeeld. Die ene man, een Japanner, die uiteindelijk is veroordeeld, was al drie keer eerder opgepakt en uitgewezen.”

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden