Verpleeghuizen

Voor de crisiscoördinator is het jagen op mondkapjes en schorten

Een GGD-medewerker en Lysanne Wijburg,in het magazijn met veiligheidsmateriaal voor het coronavirus.Beeld Arie Kievit

De 120 bewoners van verpleeghuis Hof van Nassau in Steenbergen zitten al weken opgesloten. Trouw spreekt dagelijks met betrokkenen. Vandaag: de verantwoordelijken voor beschermmiddelen.

“Per dag?” Dennis Taal laat in gedachten vlug alle binnenkomende telefoons, mails en LinkedIn-berichten passeren. Dat zijn er nogal wat. Wie denkt dat het aanbod van persoonlijke beschermingsmiddelen door de coronacrisis minimaal is, zit er goed naast.

“Ik denk dat we gemiddeld 30 tot 35 aanbiedingen krijgen”, zegt de crisiscoördinator van Tante Louise, de West-Brabantse zorggroep waartoe verpleeghuis Hof van Nassau behoort. “Ze komen overal vandaan, zelfs uit China. Soms zit er verrassend genoeg iets interessants tussen. Maar het meeste is niets, hoor. Of de prijzen zijn belachelijk.”

Niet in blinde paniek

Taal en zijn collega Lysanne Wijburg hebben het geluk dat ze niet in blinde paniek te werk hoeven te gaan. In de opslagruimte liggen voorlopig voldoende spullen opgeslagen. We tellen zo’n 300 dozen met handschoenen, dertig liter desinfecterende handgel, 200 mondkapjes, 250 schorten. Maar alles is relatief. Momenteel verblijven de bewoners van drie woongroepen wegens geconstateerde corona in volledige isolatie. Zou het virus in de overige twaalf groepen ook opduiken, dan zijn deze beschermingsmiddelen er binnen anderhalve week doorheen.

Maar hoe je het wendt of keert: er is een voorraad, terwijl in de centrale opslagruimte van Tante Louise ook nog het een en ander ligt. Het gaat wat ver om het een luxe te noemen, maar veel andere verzorgingshuizen zouden jaloers zijn. “We hebben het gevaar van het virus tijdig ingezien en daarnaar gehandeld”, zegt Taal. “Doordat nog niet iedereen ging kopen, hebben we veel voorraad kunnen aanleggen.”

Beeld Louman & Friso

Hebben andere zorginstellingen zitten slapen? Zo ver wil Taal niet gaan, al zullen sommige zich best nog eens achter de oren krabben. Met een beetje inventiviteit en een tocht langs onconventionele adressen was het mogelijk om een mooie voorraad aan te leggen. Geijkte leveranciers hadden al snel niets meer, maar verfwinkels konden voorzien in chemische mondmaskers. Bij vuurwerkhandelaren lagen veiligheidsbrillen voor het oprapen. En medewerkers waren ook niet te beroerd om persoonlijk bij bouwmarkten naar binnen te wandelen op zoek naar gecertificeerde materialen.

Twee maanden verder is het een kwestie van surfen, heel veel surfen om de voorraad op peil te houden. De aanbiedingen mogen dan binnenstromen, de beste deals zijn doorgaans die die je zelf op internet tegenkomt. Al blijft het een uitdaging om struikrovers te ontwijken, zegt Taal. “We hebben ons in korte tijd ontwikkeld van ‘naïef’ tot ‘heel slim’. Sommige verkopers vragen eerst een betaalgarantie. Heb je die afgegeven, blijkt de levertijd tien weken te zijn. Doen we niet meer. En we vragen monsters op om de kwaliteit van beschermingsmiddelen te kunnen beoordelen. Keurmerken, CE-nummers en certificeringen worden vaak vervalst.”

In het magazijn van Hof van Nassau staan de uitgiftenormen keurig op een A4’tje. De locatiemanager is verantwoordelijk voor de uitgifte aan de vijftien woongroepen (met elk acht bewoners), zodat geen medewerker – verleid door de volle schappen – kan denken dat het met de schaarste wel meevalt en te veel van de planken grist. Efficiënt gebruik staat voorlopig boven alles, dat blijft nog wel even zo.

Een paradoxale reden

De situatie in het verzorgingshuis kan immers elke dag omslaan. Dat er nu niet heel veel beschermingsmiddelen nodig zijn, heeft een paradoxale reden. De gebruikte hoeveelheid is het grootst wanneer per woongroep één besmetting voorkomt. Deze bewoner wordt dan geïsoleerd verpleegd, waardoor zorgpersoneel zich bij elk contactmoment opnieuw moet beschermen.

Loopt het aantal coronagevallen op, dan wordt de hele woning geïsoleerd verpleegd. De verzorgers houden hun beschermingsmiddelen langere tijd aan, waardoor er minder nodig zijn. Taal: “Bij alle drie de woningen met corona zijn we, helaas, in die fase geraakt. Het is wrang, maar voor de efficiëntie maakt dat wel een verschil.”

21 april 2020: het fotobijschrift is gecorrigeerd. Niet Dennis Taal, maar een medewerker van de GGD is te zien.

Lees ook:

Politieke machteloosheid over sterfte in verpleeghuizen

Grote ongerustheid leeft in de Tweede Kamer over de vele sterfgevallen door corona in de verpleeghuizen. Maar niemand heeft een snelle oplossing.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden