Voor Ans vader is het nog niet voorbij

Het gerechtshof van Arlon verplaatste zich gisteren naar Marcinelle voor een bezoek aan de kelder van Marc Dutroux. Een emotioneel bezoek aan de ruimte die Sabine en Laetitia overleefden, maar waar Julie en Mélissa verhongerden.

MARCINELLE - Marc Dutroux lijkt onbewogen bij het weerzien van zijn kelder. Maar, zo verklaarde hij ooit, zoveel hadden de kinderen ook niet te klagen. ,,Er was een klaptafeltje, aangepast aan hun lengte. Er was een neonlamp van tachtig watt. Ze hadden kussens,dekens, lakens, kleurboeken en tekenpapier. Ik gaf hun ook een kleurentelevisie en een spelcomputer.”

Het gerechtshof zag gisteren met eigen ogen hoe comfortabel Dutroux' kelder wel was. Het is een smalle, benauwde ruimte met een plafond op slechts 1.64 meter hoogte. Er komt geen daglicht binnen en de ruimte voor de meisjes om zich vrij te bewegen mat 55 bij 65 centimeter. De muren lieten vocht door en een emmer diende als toilet. Er zit een luchtkoker die Dutroux ook gebruikte om de kinderen af te luisteren. Het wrede sluitstuk is de betonnen deur van tweehonderd kilo waaraan Dutroux drie weken had gewerkt. De deur onttrok de kelder zo goed aan het oog dat politiemensen hem niet opmerkten en zo het tragische lot van Julie en Mélissa bezegelden.

De aanblik van de kelder maakt in een klap de waarde van dit bezoek duidelijk. Want velen vondenhet vooraf eigenlijk gekkenwerk, deze reis naar het 172 kilometer verderop gelegen Marcinelle, ten zuiden van Charleroi. Het bezoek heeft het karakter van een officiële zitting, en daarom verzamelde het hof van assisen zich gisterochtend zoals gewoonlijk om negen uur in Arlon. Daar opende de voorzitter de procesdag en werd de hele rechtszaal bijna letterlijk opgepakt en in bussen gezet. Drie rechters, twaalf juryleden en hun dertien vervangers, twee griffiers, twee tolken, drie juridisch assistenten, twee dokters, tien mensen van de publieke tribune, twee persmagistratenen dertig uitverkoren journalisten kwamen met bussen aan in Marcinelle, in een zone die hermetisch werd afgeschermd door honderden politieagenten. De verdachten arriveerden al eerder in gepantserde Mercedessen. Drie maar, want de vierde, Michel Nihoul, voelt zich ziek en moest zich verontschuldigen.

De genodigden gaan in kleine groepjes het huis in. Ook Sabine, die 81 dagen in de kelder zat, en haar in de laatste dagen ontvoerde lotgenoot Laetitia schrapen hun moed bij elkaar en betreden het huis. Zeer geëmotioneerd komen ze weer naar buiten. Ook sommige juryleden kunnen hun tranen niet bedwingen. Maar Dutroux geeft uiterlijk geen kik. Hij gaat naar binnen, en ook zijn exvrouw Michelle Martin bezoekt de kelder. Medeverdachte Michel Lelièvre blijft buiten. Het betreden van de kelder is voor niemand verplicht.

,,Erg, hè? 't Is erg.” De buurtbewonersrond de Route de Philippeville in Marcinelle volgen het spektakel geboeid. Ze hebben allemaal hun verhaal over de verschrikkelijke vondst die in 1996 werd gedaan, en velen zeggen nu dat ze wel voelden dat het daar niet pluis was. Toch is het opvallend hoe Dutroux zijn gang kon gaan in deze dichtbevolkte arbeiderswijk, pal tegen een lawaaiig rangeerterrein en onder de rook van de nabijgelegen hoogovens.

De aanblik van de kelder is schokkend, maar de rest van het huis is dat niet minder. An en Eefje hebben nooit in de kelder gezeten, omdat Julie en Mélissa daar toen al zaten. Dutroux ketende hen daarom vast aan een stapelbed en hij misbruikte hen in zijn slaapkamer. Daar is het behang nu verweerd en zijn de meubels verwijderd, maar Ans vader Paul Marchal heeft genoeg gezien. ,,Ik wilde er vanavond een punt achter zetten, maar nu weet ik dat het nog lang niet zo ver is.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden