COLUMN

Voor allen die zich druk maken om Peter Bosz

Beeld Maartje Geels

In een korte vakantie, waarin ik 'Masser Brock' van Bert Wagendorp las, vertrok trainer Peter Bosz bij Ajax. Masser Brock is een journalist/columnist die steeds meer moeite krijgt met nieuws, met de waarheid, met wat dat dan zou zijn - de waarheid die natuurlijk niet bestaat: in of achter elke veronderstelde waarheid schuilt een andere, en mogelijk weer een andere, en nog één.

Hoe kort is het nog maar geleden dat de voetbaljournalistiek druk was met de waarheid van Henk ten Cate, een al bijna vergeten trainer die bondscoach dacht te worden - of, mijn lezing, al voelde dat hij het niet zou worden. Je hoort er niets meer van, natuurlijk niet. Die waarheid, als die dat al ooit heeft kunnen zijn, is allang weer vervlogen.

Nu hebben we de waarheden rond Peter Bosz, nog even, totdat ook die vervliegen. Hij kon niet overweg met de vaste assistenten van Ajax. Dat zou hem naar Borussia Dortmund hebben geleid. De waarheid kan natuurlijk ook banaler zijn: in Duitsland lonkte een miljoenensalaris, en de werkverhoudingen zijn gebruikt, of uitvergroot, om een vertrek na pas één seizoen te rechtvaardigen. Bosz had net een 'riante woning' in Amsterdam gekocht, las ik in De Telegraaf. Zo knellend was de onenigheid toch niet.

Had Ajax hem moeten zien te behouden? Is hij zo goed? Ja, hij liet Ajax weer Cruijff-voetbal spelen, is de waarheid van menig fan. Onlangs nog trok ik dat hier in twijfel: dat roulette-voetbal, was dat des Cruijffs? Had juist Cruijff niet altijd óók naar stevige spelers gezocht, voor de veiligheid?

Johan Cruijff verordonneerde bij Ajax dat een zogenoemd technisch hart - met daarin Dennis Bergkamp, zijn protegé van het eerste uur en een van de Ajax- assistenten - de koers zou bepalen. Zo zou de club nooit meer afhankelijk zijn van voorbijgaande trainers. Dat was Cruijffs waarheid en, wat je er ook van vindt, Ajax houdt zich daaraan.

Clubwatchers reconstrueren, met niet al te veel begrip, dat Bosz intern is voorgehouden dat Ajax in de uitwedstrijden bij Schalke en Olympique Lyon wel heel wankel was, en dat in de Europa League-finale tegen Manchester United toch iets van een tactische tegenzet van hem had mogen worden verwacht. Is het vreemd dat de grote oud-voetballer Dennis Bergkamp zoiets zegt of denkt; dat directeur Edwin van der Sar, de grote oud-doelman, er nu en dan het zijne van dacht?

Slangenkuil 

Ajax heet weer een slangenkuil te zijn: een favoriete metafoor van de voetbaljournalistiek die het te suf vindt om te erkennen dat er niet één waarheid kan bestaan. Er moet en zal één waarheid zijn, en als daaraan wordt geknaagd, moeten er slangen in het spel zijn. Edwin van der Sar, een altijd correcte kerel die in dezen niet meer zegt dan dat Ajax doet wat Cruijff wilde, een slang? Dennis Bergkamp zegt weinig tot niets. Dat komt de journalistiek niet uit. Maar een slang? Mijn waarheid zou het niet zijn.

Ten tijde van Cruijffs revolutie verbaasde ik me er al vaak over: de journalistiek die de organisatie bij een club uitpluist, of denkt uit te pluizen, en dan wil bepalen of dat de juiste is. Laat clubs doen wat ze willen, wij zien wel waar het op het veld toe leidt - ons enige referentiepunt. In dit geval, zou ik zeggen: een paar aantrekkelijke wedstrijden, niets gewonnen, met toch de grootste en rijkste club van het land. De trainer is weg, er komt weer een ander.

Het is voor een journalist misschien niet goed, dacht ik, om 'Masser Brock' te lezen. Of juist wel, dacht ik de volgende seconde. Ik kan het boek van harte aanbevelen, vooral aan allen die zich druk dachten of nog denken te moeten maken om Peter Bosz, de voetnoot - als hij dat al is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden