Volleybalsters vergeten hun werk af te maken

amsterdam – Aangeslagen reizen de Nederlandse volleybalvrouwen vandaag van Nagoya naar Tokio om in de Japanse metropool de WK-finale mee te maken. Van een afstandje dan, want de ploeg mag nog slechts meedoen om de negende tot en met twaalfde plaats. Dat is zuur, aangezien de halve finale het doel was.

Gisteren ging het weer fout. Ditmaal tegen Duitsland, dat op de wereldranglijst vijf posities lager geklasseerd staat dan de tiende plaats van Nederland.

Al eerder is gebleken dat die standenlijst voor Oranje geen norm is. Thailand (twaalfde) won zondag nog van Nederland. Het was de wedstrijd waarmee het toernooiverval definitief gestalte kreeg. Dat eerder verloren werd van Brazilië en Italië was jammer, maar geen schande.

De laatste tijd is duidelijk geworden dat de vrouwen geen afmakers zijn. Niet in de set, niet in de wedstrijd en niet in een toernooi. Het verloop van de vierde set illustreerde gisteren dit manco: met 22-17 voor staan en toch verliezen, na setpoint nota bene. Iets dergelijks gebeurde een dag eerder ook al tegen de Verenigde Staten. En zondag, tegen Thailand, zakten de vrouwen in de vierde set op het beslissende moment door de hoeven.

Opmerkelijk is dat Oranje soms ook fraaie resultaten boekt. De 3-1 WK-zege op Cuba en de 3-0 winst op Italië in het kwalificatietoernooi Grand Prix mogen met ere worden vermeld. Maar als in die kwalificatie wedstrijden tegen Bulgarije, Turkije en – wederom – Duitsland worden verloren, zit er toch iets niet goed.

De vraag is: wat? Zit het probleem tussen de oren? Het team is ervaren, heeft een topcoach en kan terugzien op goede resultaten in het verleden. Vorig jaar nog was Nederland (verliezend) finalist op het EK. Nadien is de ploeg niet veel gewijzigd. In Japan is Debby Stam er niet bij, maar Kim Staelens lijkt na haar zwangerschap weer op het oude niveau. Bovendien heeft coach Avital Selinger haar stand-in Laura Dijkema in korte tijd van een modale spelverdeelster tot een subtopper gemaakt. Dat is Selinger, die zelf het métier van spelverdelen heeft uitgeoefend, wel toevertrouwd.

Of ligt het soms aan de coach? Selinger is al erg lang bij deze ploeg. Kan hij ervaren speelsters als Ingrid Visser, Francien Huurman of Chaïne Staelens nog inspireren, of beter: verrassen? Over de houdbaarheid van coaches bestaan uiteenlopende opvattingen, maar zeker is dat een coach voortdurend moet vernieuwen. Het is de vraag of dat nog lukt, en het is beter die vraag nú te stellen dan in de aanloop naar kwalificatie voor de Olympische Spelen. Want als één ding vaststaat, is het wel dat dit team – anders dan de volleybalmannen – de potentie heeft om op wereldniveau mee te doen. Om dat te zien is geen wereldranglijst nodig.

Want, zoals gezegd, een ranglijst alleen is geen norm. Wel een handig houvast. Op dit WK zal het nog een toer worden de tiende plaats te handhaven. Zaterdag moet Oranje tegen Polen, zondag tegen Cuba of China. Al die ploegen staan hoger op de ranking (China zelfs derde), dus voor die teams is het verval nog groter. Maar dat kan amper een troost zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden