Volleyballers klimmen uit dal

EINDHOVEN - Er is een tijd geweest dat het Cubaanse volleybalteam sprong, flitste en swingde als een carnavalsoptocht in Rio. Zaterdag had de ploeg echter meer weg van carnavalsgangers op dinsdagochtend, wanneer ze na vier dagen zuipen met een verschrikkelijke kater wakker worden.

De zes Cubaanse basisspelers maakten een lusteloze indruk. Ze wierpen handzame balletjes over het net en lieten 'lastige' ballen voor wat ze waren. Was dit het team, dat tegenstanders tien jaar lang de stuipen op het lijf had gejaagd? Ten behoeve van toeschouwers die de Cubanen voor het eerst van hun leven in actie zagen, hadden de Middenamerikanen wel een bordje om hun nek mogen hangen met daarop de tekst: 'Ik ben een Cubaanse volleyballer'. En waar was Joel Despaigne? De energieke gezichtsbepaler van het Cubaanse team, die in zijn gloriejaren in zijn eentje een wedstrijd kon winnen, stond werkeloos aan de kant. Na blessures aan zijn voet en beide schouders heeft hij zijn vorm nog niet hervonden en acht coach Juan Diaz het beter dat Alexi Batle zijn plaats inneemt. Batle mag dan even hoog kunnen springen als Despaigne, qua inzet en temperament kan hij nog heel wat van hem leren. Wanneer zijn teamgenoten als zoutzakken de ballen nakijken die het Nederlands team op ze loslaat, is hij niet in staat de ploeg tot grote daden aan te sporen.

Met zes ongemotiveerde Cubanen in het veld leken de drie setjes, die Nederland nodig had om in de World League als groepswinnaar te eindigen, voor het oprapen te liggen. Met gebogen hoofd lieten de Cubanen de tirade over zich heen gaan, die hun coach op ze afvuurde toen het scorebord 7-15 aanwees. Voor zijn woeste handgebaren was geen vertaling nodig: “Met stomme fouten hebben jullie een hele set weggegeven! En nu is het afgelopen met het gehannes! Aan de slag, stelletje lapzwanzen dat jullie zijn! En vlug een beetje!”

Dat had Juan Diaz eerder moeten zeggen. Plotseling werd er gesprongen, na een gewonnen punt gejuicht en af en toe zelfs reklameborden ingedoken om een bal terug te halen. Dit keer was het Nederland, dat compleet inzakte. Hoe valt het anders te verklaren, dat de thuisploeg na een voorsprong van 8-0 in de derde set nog maar twee punten wist te scoren? En een set later acht setpunten liet schieten?

De fel oranje kleding waarin de meeste 6200 toeschouwers zich hadden gehuld, verbleekte. De trommelaar vergat te trommelen. Het langgerekte 'Ooooooooooooooh.... shit!' na ieder gemist punt galmde door de Eindhovense sporthal alsof het een kapotte grammofoonplaat betrof. De instorting resulteerde in een 1-3 nederlaag (15-7 10-15 10-15 14-16) en een schone taak voor de volgende dag: het binnenhalen van de twee sets, die recht zouden geven op de hoogste plaats in de groep en daarmee op een confrontatie met iets zwakkere tegenstanders in de finaleronde, die eind juli in Turijn en Milaan wordt afgewerkt. 'Italië en Bulgarije' klinkt aanlokkelijker dan 'Brazilië en Rusland'.

Maar ook de Cubanen hadden zo hun redenen om Nederland op eigen bodem te vernederen. “Voor ons is het een morele kwestie”, verduidelijkte coach Diaz. “Na de verliespartijen in Havana hebben we tegenover onze fans iets recht te zetten.” Tegen Nederland was het misgegaan, omdat zijn ploeg zich op de internationale competitie niet goed had kunnen voorbereiden. Het Cubaanse team mag immers niet naar het buitenland om oefenwedstrijden te houden. Maar dat laatste zei Diaz er niet bij.

Revanche

De Cubaanse volleyballiefhebbers zullen nog even moeten wachten op een revanche. Nederland was blijkbaar geschrokken van het gemak, waarmee 24 uur eerder de inzet en daarmee de vaart uit het spel was verdwenen. De na zijn Italiaanse verplichtingen uitgeputte Ron Zwerver, die zaterdag last had van een oude schouderblessure en halverwege de wedstrijd op de bank plaatsnam, bleef gisteren tot het laatste fluitsignaal op zijn post. Met Henk-Jan Held als uitblinker liet Nederland zien dat de zege op Cuba, vijf weken eerder in Havana, geen toevalstreffer was geweest. Zelfs nadat de twee felbegeerde sets binnen waren en er feitelijk niets anders dan de eer op het spel stond, bleef de ploeg alert. Met de alleszeggende cijfers 15-4, 7-15, 15-8 en 15-5 werd Cuba naar het tweede plan geschoven.

Niets tegen te beginnen, erkende de Cubaanse coach na afloop. Zelfs toen zijn ploeg na de blamage van de eerste set wakker werd en dacht dat de wedstrijd met wat extra inzet een andere wending kon krijgen, bleek dat een herhaling van zaterdag er niet in zat. De pret duurde niet langer dan een setje. “Voor beide wedstrijden had ik de spelers de opdracht meegegeven om servicedruk uit te oefenen en het tempo hoog te houden”, analyseerde Alberda. “Zaterdag werden die opdrachten niet goed uitgevoerd en verloren we na de eerste set de grip op het spel. Nu hebben we het zover niet laten komen. Het grote verschil lag op het mentale vlak. Op de instelling van de spelers. Iedereen heeft er een lang seizoen en een zware serie in de World League op zitten. Logisch dus, dat de spelers zin hebben in vakantie en in de verleiding komen om het wat kalmer aan te doen.”

Het is een verleiding, die Joel Despaigne niet meer kent. Na een jaar gedwongen bankzitten snakt hij naar het moment dat hij weer in de basis wordt opgesteld en net als vroeger zijn hele ziel en zaligheid in het spel kan leggen. “Het is heel moeilijk om na al die jaren aan de kant te staan”, geeft de 27-jarige volleyballer toe. “Als mijn blessures niet snel overgaan, moet ik serieus overwegen of ik er niet beter mee kan stoppen. Ik kan altijd nog op het strand gaan volleyballen. Of bij de Cubaanse bond gaan werken.” Naar het buitenland mag hij niet en miljonair zal hij dan ook nooit worden. “Geeft niet”, glimlacht Despaigne. “Ik ben al miljonair. Niet in materieel opzicht, maar op andere gebieden.” Van de 586 000 dollar, die zijn team de afgelopen twaalf wedstrijden heeft verdiend, moet hij nog maar afwachten hoeveel er voor hem overschiet. “Ach, ik houd genoeg over om van te leven”, stelt Despaigne tevreden vast. En dat is inderdaad meer dan een groot deel van zijn landgenoten heeft.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden