Volksheld voor eeuwig

'Joltin' Joe DiMaggio is gisteren, 84 jaar oud, in Florida overleden. ,,Left and gone away''. DiMaggio, een van de groten uit het Amerikaanse honkbal, maakte in 1941 geschiedenis door in een reeks van 56 aaneengesloten games raak te slaan. Dat record staat nog steeds.

De 'Yankee Clipper' was tussen 1937 en 1952 'de' sensatie bij Amerika's befaamdste honkbalploeg The New York Yankees. Niet alleen kreeg hij heel honkbalminnend Amerika - en dat is minstens de helft van de bevolking - in 1941 aan zijn voeten met 'The Streak' (De Streep), drie keer werd hij door zijn American League tot meest waardevolle speler bestempeld: in 1939, 1941 en 1947.

Met Babe Ruth een honkbalgeneratie eerder is outfielder DiMaggio het boegbeeld van de Yankees geweest en gebleven, net iets meer dan groten als Lou Gehrig, Roger Maris en Mickey Mantle. En dat terwijl hij in 1937 door de New Yorkers als risicogeval vanwege een knieblessure voor 25 000 dollar werd gekocht van de San Francisco Seals. Het was een gouden greep voor een schijntje.

DiMaggio's lijst van verdiensten heeft bol gestaan van recordcijfers. In 1937 sloeg hij 46 home runs, in het zomerseizoen 1948 scoorde hij 155 honkslagen, 30 meer dan 1941 toen hij ook al de meeste honkslagen boekte. Hij was er negen van de dertien keer bij toen de Yankees de World Series wonnen. En in 1955 werd zijn waarde erkend toen hij werd 'bijgezet' in de Baseball Hall of Fame in Cooperstown, New York. Doorgaans moet je vijf jaar in ruste zijn voor die eer, maar DiMaggio werd al na drie jaar toegelaten tot de eregalerij.

Als een van de weinige sporthelden is het DiMaggio gelukt om een plaats te vinden in literatuur en songtekst en om in één adem te worden genoemd met een van Hollywoods meest legendarische filmsterren.

Ernest Hemingway voert hem op in 'De oude man en de zee' als hij een Cubaanse visser laat zeggen: ,,Ik zou de grote DiMaggio graag uit vissen nemen. Ze zeggen dat zijn vader een visser was. Misschien is ie ook wel zo arm geweest als wij en zou hij onze positie begrijpen.''

Paul Simon prijst DiMaggio in zijn soundtrack voor de film Mrs. Robinson en in 1954 haalt de (ex)-honkballer de voorpagina's als hij trouwt met Marilyn Monroe. Befaamd is zijn reactie als Monroe na een tournee langs de Amerikaanse militairen in Korea opgewonden vertelt hoe tienduizenden haar stonden toe te juichen. ,,Joe, je weet niet hoe dat voelt''. Waarop DiMaggio: ,,Oh ja, dat weet ik wel.''

Het huwelijk tussen de bescheiden, introverte honkballer en de uitbundige ster duurt maar een jaar. DiMaggio is niet bestand tegen de aandacht voor zijn vrouw. Tijdens de opnamen van 'The Seven Year Itch' sterft hij bijna van jaloezie als de jurk van Marilyn maar blijft opwaaien boven dat luchtrooster. Na de scheiding kan hij echter geen kwaad woord over haar spreken en na haar zelfmoord in 1962 legt hij nog jaren rozen op haar graf.

Tot zijn dood hebben de Yankees DiMaggio op handen gedragen. Een paar dagen geleden kwam George Steinbrunner, de eigenaar van de ploeg, Joe er in zijn ziekenhuisbed aan herinneren dat hij op 9 april bij de opening van het seizoen de eerste bal zou komen werpen.

De verpersoonlijking van gratie, klasse en waardigheid is Joe DiMaggio genoemd. Toen Roberto Alomar van de Baltimore Orioles enkele seizoenen geleden zijn schandelijke fluim in het gezicht van de arbiter spoog moet menig honkballiefhebber de woorden van zanger Paul Simon door het hoofd hebben gespeeld: ,,Where have you gone Joe DiMaggio? A nation turns it's lonely eyes to you.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden