Volharden in koketterie

Afgelopen week las ik een prachtige uitspraak van Esther Voet, hoofdredacteur van het Nieuw Israëlitisch Weekblad. Die stond in de rubriek 'Als vrouw' in de Volkskrant (20 juli). Interviewster Daniela Hooghiemstra stelde de vraag: "Je kleedt je sexy. Voor wie?" Voet antwoordde: "Voor mezelf. Als ik in het weekend alleen thuis ben, trek ik vaak een lange jurk aan. Dat is voor mij het toppunt van vrouwelijkheid. Heerlijk, het geruis van die stof langs mijn benen."

Die uitspraak riep het beeld bij mij op van een knappe, ongeveer 40-jarige man die in een badkamer aan een geïmproviseerde tafel op een ouderwetse schrijfmachine zit te tikken. Dit beeld dat ik als tiener op de televisie zag, kon ik pas decennia later koppelen aan de film waaruit het afkomstig was: 'L'homme qui aimait les femmes' van François Truffaut.

Veroveren

Deze film uit 1977 gaat over een man die van vrouwen houdt; dat is de beste omschrijving van de door Charles Denner gespeelde Bertrand Morane. Hij is geen versierder, maar een man voor wie het veroveren van vrouwen een levensnoodzaak is.

Toen de film uitkwam was het feminisme op het hoogtepunt. Logisch, want er viel nog veel te bereiken op het gebied van gelijke rechten voor vrouwen. Het betekende wel dat de film van sommige modieus-linkse critici het etiket 'vrouwonvriendelijk' kreeg. Een onzinnige beschuldiging, want de vrouwen in de film zijn stuk voor stuk Morane's gelijken, zo niet meerderen. Ik denk dan ook dat niet de portrettering van de vrouwen hen stoorde, maar het personage Morane, dat het veroveren van vrouwen als levensdoel heeft. Zo'n man kon niet meer anno 1977.

Morane respecteert de vrijheid en autonomie van de vrouwen met wie hij kortstondige relaties heeft, maar heeft wel een voorkeur voor vrouwen met een 'vrouwelijke' kleedstijl. Of beter gezegd: met de kleedstijl van de vrouwen uit zijn adolescentie. Hij verafschuwt broeken, houdt van rokken en jurken die soepel en luchtig rond vrouwenbenen zwieren. En van het geluid van langs elkaar schurende kousen.

Morane bezoekt geregeld een lingeriewinkel waarvan hij de eigenaresse hoopt te veroveren. Ze is iets ouder dan hij, zo tegen de vijftig, maar 'volhardt in koketterie', zoals hij het goedkeurend noemt. Ze gaan samen naar de film, maar ze wijst hem af. Bijna fluisterend bekent ze dat ze alleen van jonge mannen houdt. "De tijd is wreed tegen ons", zegt ze en gaat voor een spiegel staan waarin ze de rimpels op haar gezicht aanwijst. "Hier, hier, hier."

Morane is weleens eerder afgewezen, uiteraard, maar van een oudere vrouw had hij het niet verwacht. Het is voor hem aanleiding de balans van zijn leven op te maken en een autobiografische roman te schrijven: L'homme qui aimait les femmes. Hij sluit zich met 'mademoiselle Underwood' op in de badkamer om ongestoord te kunnen werken.

"Men begint door te krijgen dat oudere vrouwen seksueel aantrekkelijk zijn", zegt Voet in de Volkskrant. "Dat is een sign of the times waar ik dankbaar gebruik van maak. Ik voel me seksueel vrij. Ik zie het als een onderdeel van onze emancipatie dat het niet ineens is afgelopen."

Ik denk dat Morane met instemming van deze woorden kennisgenomen zou hebben.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden