Vogelvrienden

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Iedereen - vogelliefhebbers en Syriërs - liep alsof ze daar hoorden te lopen

Onlangs ging ik met dakdekker Rudi naar een Vogelausstellung. Op zaterdag kwam hij langs, meldde dat hij de volgende dag zou gaan en vroeg niet eens of ik meeging. Dat moest ik zelf begrijpen en ik begreep het. "Leuk", zei ik. "Dat is nou echt eens een fijn zondagsuitstapje." De Eifeler Vogelfreunde e.V. bestond 25 jaar, dat was de reden voor de tentoonstelling. Die bestond uit inheemse en uitheemse vogels. "Ja, kippen!", zei ik tegen Rudi. Ik hou erg van kippen. "Nou...", zei hij twijfelend.

Hij kreeg gelijk, er was geen enkele kip te zien. Wel een hele verzameling eenden en ganzen, allemaal in hokken die, dat zag je er wel van af, niet in één dag gebouwd waren. De Eifeler Vogelfreunde hadden er werk van gemaakt. Verder waren er volières met vinken en ander inheems spul, maar vooral waren er toch erg veel papegaaien en kaketoes.

Dakdekker Rudi begon een gesprek met een van de papagaaien en dacht, na een tijdje op sussende toon gesproken te hebben, dat hij zijn vinger wel door het gaas kon steken. De papegaai beet hem. "Auwa!", riep hij.

Bij de koffie en taart bleek waar het hem die ochtend écht om te doen was: hij wilde een poster met afbeeldingen van inheemse vogels hebben, voor zijn kleinkinderen. Die was er niet, wel veel posters met bontgekleurde papegaaien. Maar iemand zou hem zo'n poster opsturen, als hij wilde zelfs twee of drie.

De tentoonstelling vond plaats in een loods op de voormalige Amerikaanse vliegbasis in Bitburg. Dat vond ik mooi, ik was daar nog nooit geweest. Rudi reed wel drie rondjes over het terrein. Langs de verkeerstoren, de landingsbaan, langs tientallen met mos begroeide kleine hangars en allerlei bedrijven die zich sinds het vertrek van de Amerikanen daar hadden gevestigd. En langs de twee woonblokken waar sinds kort vluchtelingen worden ondergebracht.

Ik zag ze die zondag voor het eerst met eigen ogen. Het was lekker weer, druk op de open galerijen en rondom de flats. Op de wegen vluchtelingen in tweetallen, onderweg naar ergens, ik neem aan het centrum van de stad. Kort ervoor hadden nog honderden op de grote weg gelopen, voor een verkeerschaos gezorgd, nu was het vredig en rustig. Mooi, windstil herfstweer. Iedereen - vogelliefhebbers en Syriërs - liep alsof ze daar hoorden te lopen. Op een stuk Duitsland dat niet zo lang geleden Amerikaans grondgebied was.

Op de terugweg naar ons dorp spraken we over vluchtelingen, Merkel en Europa. Dakdekker Rudi en ik waren het roerend eens over de op dat moment grootste terrorist en bijna-moordenaar: de Duitser die probeerde Henriëtte Reker dood te steken. Hij had naar de omstanders geroepen: "Ik doe dit voor jullie kinderen." De volgende dag werd Reker gekozen tot burgemeester van Keulen. "Binnenkort komen de geelgorzen weer", zei ik tegen hem. Die constatering deed hem deugd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden