Vogels in Londen

Laat het centrum van Londen achter je en ontdek hoe verrassend de Engelse hoofdstad kan zijn: verwilderde heide, 19de eeuwse gebouwen, een moerasgebied en een dorpskern uit 967.

Vergeet de drukte van centraal Londen, bind de wandelschoenen onder of grijp de fiets. Het Londen van groen en achteraf is heel wat anders dan de geijkte Parlementsgebouwen of de Tower. Je komt in voorbije dorpjes die in niets op ’the city’ lijken, en in plaats van toeterende taxi’s hoor je fluitende vogels.

Soms valt het een beetje tegen. Bij de fietstocht langs het riviertje de Wandle (www.theaa.com/travel), tevens wandelpad, passeer je te vaak drukke stukken, en de Wandle zelf – op de Theems na het enige niet-overdekte riviertje van Londen – wordt ergens terecht beschreven als ’unbeautiful’. Niet dat we niet genoten hebben, maar het kan veel leuker, is onze ervaring.

Druk in het begin, maar verder heel aardig is de Chiswick-walk uit Walking Village London. Of volg de Kensington-walk en verbaas u over de rust achter de drukke winkelstraat en over de daktuin op de 6de verdieping.

Eén tip: fiets op werkdagen niet al te vroeg langs het Regent’s Canal de stad uit. Dan komt namelijk een haastige file van driedelig geklede fietsers je tegemoet, die de toerist tot spookrijder degradeert.

Route: Walking Village London.

Lengte: 7 km.

Vandaag rijden we per trein in twaalf minuten naar het dorpje Dulwich, voor het eerst genoemd in 967. Als je goed kijkt zie je nog een restantje dorpskern met rode brievenbus en telefooncel. Veel is het niet, maar Dulwich heeft wandelaars wel veel wandelgroen te bieden.

In het voormalige weidegebied bijvoorbeeld, dat eind 19de eeuw tot Dulwich Park werd getransformeerd compleet met café en waterpartijen. Een klein stukje grote weg – en de mogelijkheid om het Horniman Museum met tuinen en uitzicht te bezoeken – verbindt het park met Sydenham Hill en het Dulwich bos.

Sydenham Hill herbergde in Victoriaanse tijden grote villa’s met dito tuinen. Daarom vind je hier af en toe tuinplanten, naast een oud oerbos. Omhoog gaat het, langs een eikenlaan, en dan weer omlaag over het tracé van een voormalige spoorlijn. In de oude spoortunnel wonen vleermuizen.

Voorbij het forse woonhuis van de uitvinder van de tv, John Baird, lopen we verder door het Dulwich bos, een overblijfsel van het Great North Wood dat zich ooit kilometers zuidwaarts uitstrekte. Bij het passeren van de obligate golfbaan zien we tussen het groen ver weg in de diepte Londen liggen. Iets verderop staat Londens enig overgebleven tolhek. Het stamt uit 1787 en auto’s mogen hier tegen betaling van één pond passeren (wat bijna 20.000 pond per jaar schijnt op te leveren).

Langs de indrukwekkende 19de eeuwse gebouwen van Dulwich College wandelen we terug naar het dorpshart. Maar eerst nog een hapje cultuur (en taart) bij de beroemde Dulwich Picture Gallery met een keur aan oude meesters.

Route: www.sustrans.org.

Lengte: 30-35 km.

Officieel begint deze route in Greenwich, maar wij starten in het centrum. We volgen Regent’s Canal en pikken de route op bij Victoria Park. Het is heerlijk fietsen, al is het jaagpad langs het kanaal niet altijd even goed van kwaliteit. De omgeving varieert van rustig groen tot industriële complexen en rumoerige snelwegen op de achtergrond. Het blijft een grote stad.

Tot we Lea Valley bereiken, een moerasgebied (Walthamstow Marshes) dat in de jaren zeventig aan ontwikkeling ten onder dreigde te gaan. De ontdekking van een zeldzame varen redde het moeras van de ondergang en inmiddels is het een fraai natuurgebied. Zover het oog strekt, kleurt het landschap groen en blauw – en toch is dit nog steeds Londen.

Een behulpzame ranger wijst ons de weg naar het ’Lea Valley Waterworks Nature Reserve’, met informatie over het gebied plus een lekker café. Terug nemen we deels dezelfde route, maar vanaf Victoria Park fietsen we verder zuidwaarts. Zo belanden we in Canary Wharf, Londen’s tweede financiële centrum. We rijden er tussen glazen wolkenpaleizen met namen als Barclay’s, Ogilvy en Credit Suisse. Taxi’s leveren zakenmannen af die we even later op de terrassen aan de Theems terugzien.

Via de voetgangerstunnel onder de Theems bereiken we Greenwich. Omdat fietsen niet op alle Underground-lijnen mee mogen en alleen buiten de spits, tuben we via New Cross terug naar het centrum (zie www.tfl.gov.uk voor de Bicycle Tube Map). Terugfietsen kan ook.

Wandeling Highgate naar Hampstead.

Route: fietskaarten Londen en www.theaa.com/travel.

Lengte: ca. 27 km.

Wie in Amsterdam kan fietsen, kan het ook in Londen. Wel je hersens erbij houden en goed opletten, maar dan is het ook bijzonder. We beginnen koninklijk bij Buckingham Palace en volgen de gele (rustige wegen) en blauwe (soms drukke wegen) routes van de fietskaarten.

Daar gaan we, langs de trendy King’s Road met zijn terrassen en pubs. Hup, daar schuift een dubbeldekker voorbij; goed uitkijken in de bocht en verder trappen. Of zullen we even winkelen? Want dat is het prettige van fietsen, je stapt gewoon af als je iets leuks ziet.

Na Putney Bridge is de drukte voorbij en fietsen we vrijwel uitsluitend autovrij langs de Theems. Links wuift het groen ons toe, rechts schallen de aanmoedigingskreten van de roeitrainer over het water. De roeiers zweten, wij laven ons bij een van de vele cafés.

Via Kew Gardens bereiken we Richmond, Londen in het klein maar wel chic. Twee leden van de Rolling Stones, Mick Jagger en Ron Wood, hebben/hadden hun woonstulp op Richmond Hill, hoogverheven boven Richmond en de Theems.

De ’Richmond to Ham House-route’ (www.theaa.com/travel) laat ons de rivier volgen, langs Richmonds statige huizen. We bereiken binnendoor Ham Common, Hams oude groene dorpscentrum. Langs de rivier gaat het terug naar Richmond. De roeiers ploegen nog steeds over het water, wij stappen met fiets en al op de Underground (alleen buiten de spits!).

Route: ’Walking London’.

Lengte: 9,5 km.

Twee fraaie dorpen verbonden door 300 hectare verwilderde heide. Wat wil een mens nog meer? Trek hier gerust een dag voor uit, want het stikt van de bezienswaardigheden, te beginnen met de westelijke kant van Highgate Cemetery. Na een halve eeuw verwaarlozing is deze Victoriaanse begraafplaats tot natuur verworden, waar Griekse zuilen, grafurnen, engelen, sarcofagen en Egyptische obelisken met elkaar verbonden zijn door woest slingerende klimop, hulst, witbloeiende hanenpoten en varens. Na de rondleiding (www.highgate-cemetery.org) lopen we door een park langs Lauderdale House om uiteindelijk bij de oude green uit te komen.

Dan laten we het dorp achter ons en dwalen we over de heide die geen heide meer is. Hampstead Heath ligt er al eeuwen, maar sinds de boeren hun schapen niet meer uitlieten, kreeg het gras zijn kans en konden bomen tot woudreuzen uitgroeien. Dat betekent lekker ruig en glooiend wandelen. Met een vleugje kunst in Kenwood House, waar de Rembrandts en de Vermeers aan de wand hangen. Snel nog een uitstapje naar Parliament Hill, voor het uitzicht over Londen en dan door naar Hampstead.

Ook al zo’n aardig plaatsje, vanaf de 17de eeuw populair geworden vanwege het ijzerhoudende bronwater. De hoofdstraat is wat druk, maar de achterafstraatjes en -steegjes doen nog dorps aan. Je kunt er Keats House, Burgh House of Fenton House bezoeken, of gewoon lekker op een terrasje van een echt Engelse tea genieten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden