Interview

Voetbalster Shanice van de Sanden: 'Ik kan mijn moeder nu geld opsturen als ze het moeilijk heeft'

null Beeld Ringel Goslinga
Beeld Ringel Goslinga

Olympique Lyon kocht haar weg bij Liverpool na het EK van afgelopen zomer. Shanice van de Sanden is een van de smaakmakers van het Nederlandse vrouwenvoetbal. Toch begon ‘Sjaan’ pas relatief laat met voetballen. Dankzij een buurman in IJsselstein.

Shanice van de Sanden is geboren op 2 oktober 1992 in Utrecht. Ze begon haar voetbalcarrière bij VVIJ uit IJsselstein en via Saestum uit Zeist kwam ze achtereenvolgens bij FC Utrecht, SC Heerenveen en FC Twente. Met FC Utrecht won ze de nationale beker, met FC Twente werd ze drie keer kampioen van Nederland en veroverde ze een keer de beker.

Ze debuteerde op 14 december 2008 in het Nederlands elftal. Inmiddels heeft ze 49 interlands gespeeld, waarin ze tien keer heeft gescoord. In 2016 verhuisde ze van FC Twente naar het Engelse Liverpool. Na het door Nederland gewonnen EK van dit jaar tekende ze een driejarig contract bij Olympique Lyon, de Franse winnaar van de Champions League.

Ze kan zich geen leven zonder voetbal meer voorstellen. Toch is het helemaal niet zo vanzelfsprekend dat Shanice van de Sanden (25) momenteel een van de smaakmakers is van de Nederlandse voetbalvrouwen en dat ze onder contract staat bij Olympique Lyon. Voetbal speelde geen enkele rol in de jongste jeugd van de geboren Utrechtse. Totdat een buurman haar opgaf bij de club VVIJ in IJsselstein.

“Ik zat in die periode alleen maar achter de computer, te luisteren naar muziek en te sms’en met mijn klasgenoten. Als ik van school kwam, rende ik meteen naar boven. Als mijn moeder riep dat het eten klaar was, bleef ik alsnog een halfuurtje zitten. Tot ze nog een keer riep. Na het eten ging ik weer op de computer en daarna slapen. Heel af en toe was ik met klasgenoten en vrienden buiten.”

In eerste instantie nee

De herinnering aan die periode in haar leven brengt een glimlach op het gezicht van Van de Sanden. Het gesprek vindt plaats in het spelershome van Olympique Lyon. Ze heeft zojuist een training achter de rug bij de club die haar afgelopen zomer na het Europees kampioenschap in Nederland wegkocht bij Liverpool. “In eerste instantie zei ik nee”, zegt ze, opnieuw lachend. “Ik dacht dat ik er niet klaar voor was.” Na een bezoek aan de club verruilde ze Liverpool toch voor Lyon, dat haar een driejarig contract aanbood.

Als international en full-prof bij een van de beste voetbalclubs van Europa leidt Van de Sanden een leven dat in haar jeugd onbereikbaar leek. Ze komt uit een gezin met zes kinderen van drie verschillende vaders. Met haar Surinaamse vader heeft Van de Sanden weinig contact, met haar Nederlandse moeder deelt ze alles. Er is bijna dagelijks contact. “Mijn moeder kent mij door en door. Ze ziet meteen als er iets met mij is, dan hoef ik niets tegen haar te zeggen."

“Ik had een krantenwijk, ik liep met mijn broer en zusje drieduizend huizen in IJsselstein. Heel IJsselstein kent ons als de krantenmeisjes en de krantenjongen. We liepen in de sneeuw en in de kou. Dan kiepte je fiets om omdat die kranten te zwaar waren, met de wind vol over straat. Ik had van die dagen dat ik dacht: hoe lang moet ik dit doen om mijn geld te verdienen. Mijn moeder heeft zes kinderen, die had ook geen miljoenen op de rekening staan. Uiteindelijk is het in het voetbal zo snel gegaan, dat ik nu mijn moeder geld kan opsturen als ze het moeilijk heeft. Zij heeft mij geholpen naar het punt waar ik nu ben.”

Na de lagere school volgde Van de Sanden de opleiding sport en bewegen aan het vmbo in Hilversum. “Als ik op school zat ging het top, naar school gaan vond ik moeilijk. Ik kwam te laat en ik spijbelde weleens. Mijn leraar zei tegen mijn moeder: Shanice gaat niet slagen. Op het laatste moment heb ik mijn examen toch gehaald. Nu hoor ik vaak: ‘Kijk eens hoe ver je het hebt geschopt Sjaan, dat hadden we nooit gedacht’. Ik ben mij nu bewust van wat ik doe en wat belangrijk is in het leven. Je kunt wel flierefluiten, maar ik wil ook iets bereiken. Daardoor kun je een mooi huis en een auto kopen. Dat wil ik allemaal, ook voor mijn kinderen later.”

Eigen kapperszaakje

Voordat Van de Sanden in 2016 naar Liverpool ging, deed ze de kappersopleiding. Ze is vastbesloten om die na haar voetbalcarrière af te maken. “Ik moet nog anderhalf jaar. Als ik geen voetbalster was geworden, was ik kapster geworden of iets als stylist. Een eigen kapperszaakje in Utrecht zie ik wel voor me. Zo’n winkel met ergens achterin een koffietentje waar de mensen lekker kunnen kletsen en een koffietje kunnen drinken.”

Op het voetbalveld is Van de Sanden een opvallende verschijning. Het haar strak op het hoofd, de lippen felrood gestift. “Ik ben altijd ijdel geweest. Sinds 2,5 jaar is mijn haar eraf en ben ik make-up gaan gebruiken. Ik had mijn haar geblondeerd en toen brak het af. Ik had een kale plek en ik ga echt niet voor lul lopen. Ik heb het er allemaal afgeschoren en dat heeft geluk gebracht. Ik mocht mee naar het WK, we hebben het EK gewonnen en ik heb getekend bij Lyon. Ik heb een ontzettend mooi leven. Ik laat het voorlopig zo.

“Ik ben een stoer meisje, ik ben niet iemand die haar hakken aandoet en de straat opgaat. Helemaal niet. Ik vind make-up leuk en op een gegeven moment deed ik rode lippenstift op. Ik kreeg veel complimenten en sindsdien voetbal ik er ook mee. Veel mensen vragen zich af hoe het tijdens de wedstrijden zo mooi blijft. Ik heb een stay-on lippenstift dus die blijft sowieso zitten. En voor mijn gezicht gebruik ik een normale foundation en een beetje blush.”

Rake kopbal

Op 16 juli speelde het Nederlands vrouwenelftal in ‘haar’ Utrecht de openingswedstrijd van het Europees kampioenschap tegen Noorwegen. Oranje zegevierde met 1-0 dankzij een rake kopbal van Van de Sanden. Uitzinnig van vreugde sprintte ze naar de eretribune, waar naast familieleden ook koning Willem-Alexander en koningin Máxima zaten. Het EK ontvlamde en Van de Sanden werd door vrouwenvoetbalminnend Nederland in de armen gesloten. “Die dag heeft heel wat veranderd in mijn leven. Ik kan in Nederland bijvoorbeeld niet meer normaal over straat.

“Dat expressieve is echt hoe ik ben. Dat is Sjaan. Sommige mensen vinden dat misschien overdreven, maar zo ben ik ook naast het voetbal. Ik ben open, ook tegen onbekende mensen. Ik probeer altijd mensen te helpen en positief te blijven. Ik vind het leuk om nieuwe mensen te leren kennen. U heeft andere dingen meegemaakt in het leven en daar kan ik weer iets van meekrijgen. Dat is mooi aan het leven. Iedereen heeft een eigen verhaal.”

Finland

Nadat haar buurman Paul de Kruijff haar op haar twaalfde opgaf als lid van VVIJ ging het snel met de voetbalcarrière van Van de Sanden. Via Saestum uit Zeist kwam ze bij FC Utrecht, daarna SC Heerenveen en tenslotte FC Twente terecht. In 2008, ze is dan zestien, haalt bondscoach Vera Pauw haar bij de selectie van het Nederlands elftal. Ze mag mee naar het Europees kampioenschap in Finland, maar komt daar niet aan spelen toe.

Haar loopbaan als international stopte abrupt toen in 2010 Rogers Reijners Pauw opvolgde. “In december mocht ik nog mee naar Brazilië, maar daarna werd ik vijf jaar niet opgeroepen. Toen heb ik Roger opgebeld. Ik vroeg hem mij een aantal punten te geven waaraan ik moest werken. Die heb ik nog steeds in mijn telefoon staan. Hij vond dat er meer rendement uit mijn acties moest komen. Mijn eerste aanname moest beter en ik moest beter nadenken over het moment waarop ik een actie inzette. Ik ben niet iemand die zijn kop laat hangen als er kritiek is. Keihard ben ik aan de slag gegaan.

“In 2015 mocht ik mee naar het WK. Dat moment vergeet ik nooit meer. Ik heb echt gejankt.”

In de periode dat ze niet in beeld was bij Oranje ging Van de Sanden vaak te rade bij Arjan Veurink, toen trainer bij FC Twente en nu assistent van de huidige bondscoach Sarina Wiegman. “Kom ik weer bij de selectie, vroeg ik hem. Zei hij: ‘Shanice laat je kop niet hangen, blijf positief, het komt wel.’ Hij had gelijk. In het veld was ik erg streng voor mijzelf. Als anderen een klotebal gaven, zei ik: ‘Kom op, de volgende is beter’. Als ik zelf een klotebal gaf, ging mijn kop naar beneden. Ik ben nu minder bang om te falen. Ik denk maar zo: Ronaldo maakt ook weleens een fout. We zijn allemaal mensen.”

De transfer van Van de Sanden naar Olympique Lyon na het EK verraste haar zelf een beetje. Ze was er vrijwel zeker van dat ze naar de Verenigde Staten zou gaan. “Ik had contact met een club uit Amerika. Dan moet er toch een reden zijn waarom ik nu hier in Lyon ben, lekker dicht bij mijn familie. Of alles voorbestemd is? Ja, zo ben ik wel een beetje. Ik ben een gelukkig mens.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden