Voetbalduivel

In Arabische landen, waar wantrouwen en achterdocht traditioneel diep verankerd zijn, is het construeren van complottheorieën een dagelijkse bezigheid. Zo wordt achter tal van incidenten de hand van de plaatselijke machthebbers ontwaard en als die echt niet beschuldigd kunnen worden verzint men wel een consortium van krachten dat vanuit het boze buitenland stiekem opereert. Meestal Israël, Amerika of het gehele Westen.

Het hoeft dan niemand te verbazen dat de voetbalwedstrijd in Egypte, waar deze week 74 doden vielen, ook in de categorie van geraffineerde complotten wordt gerangschikt. Deze geheime operatie zou onder de dekmantel van hooliganisme door het leger en Moebarak-aanhangers zijn opgezet. Want als er chaos heerst, keert de roep om een sterke arm altijd terug. De politie deed in Port Said niets, de deuren van het stadion waren of dicht of open, plaatselijke autoriteiten waren niet op de tribunes en weet ik nog wat. Wie weet klopt dit, maar misschien ook niet.

Toch lijkt het me dat de snelheid waarmee de theorie van het complot wordt ontvouwd, ook verdacht mag klinken: als je genoeg geheimzinnigheid weet te verzinnen dan hoef je niet meer naar de feitelijke werkelijkheid te kijken. En die is voor het Egypte van na de revolutie nogal belabberd. Daarom is het voor sommigen comfortabeler om achter een beschamende voetbal-gerelateerde moordpartij een ingewikkelde en geheime militair-politieke operatie te ontdekken.

Alsof we niet hebben geleerd met Arabische revoltes dat haastige conclusies even snel uit elkaar kunnen spatten. Zie bijvoorbeeld hoe in de regio de lente een strenge winter werd en de zogenaamde liberale revolutie die het Westen als model en het Amerikaanse Facebook als instrument gebruikte, in feite een gigantische stap achterwaarts was richting achterlijke islamisering. Nog deze week werd in Egypte de 'beroemdste filmkomiek in de Arabische Wereld', Adel Imam, met celstraf en boete verblijd. Hij zou in zijn cabareteske opvoering de islam, islamitische baarden en hoofddoeken belachelijk hebben gemaakt.

Maar ook al zou de Egyptische politie doelbewust passief zijn gebleven tijdens de voetbalrellen: die 13.000 bloeddorstige gekken die voetballers en bezoekende supporters aanvielen, zijn misschien ook een graadmeter voor de gewelddadige Egyptische samenleving van na de revolutie. Een samenleving waar christenen worden vermoord en kerken verbrand, waar vrouwen worden aangerand en afgetuigd en waar rellen aan de orde van de dag zijn. Ik vind dan de term hooligans nogal beledigend voor onze eigen softe voetbalvandalen. In Port Said waren het doodgewone moordenaars die, gewapend met messen en knuppels, zoveel mogelijk landgenoten wilden ombrengen.

In het Egyptische parlement werd een mogelijke aanstichter van het bloedbad door een lid van het moslimbroederschap als opperdader aangewezen: de duivel. Waarom ook niet? Gezien het feit dat Egyptenaren voor driekwart op orthodoxe baardmannen hebben gestemd, moet dat ook min of meer het geval zijn bij de moordlustige voetbalbarbaren. Dan is de politieke voorkeur van Satan ook evident en zelfs onthullend.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden