Voetbal was altijd de eerste liefde van Jackie Groenen

Jackie Groenen (links) en Kika van Es na de eerste EK-zege. Beeld Getty Images

Bijna had middenvelder Jackie Groenen voor België gespeeld. Nu was ze de drijvende kracht achter het eerste Oranje-succes dit EK.

Ze was, zoals ze zegt, 'een paar jaar van de radar verdwenen bij de KNVB'. Maar na de wedstrijd tegen Noorwegen, haar debuut op een groot toernooi, heeft iedereen Jackie Groenen in het vizier. Met haar inzicht, haar agressiviteit en haar technische bagage ontpopte de 22-jarige middenvelder zich tot de absolute uitblinker in het openingsduel van het EK.

Jackie maakt het team beter, zei bondscoach Sarina Wiegman na het duel met de Noorse vrouwen. Ze heeft het middenveld voorzien van een extra portie agressie, maar viel zondag vooral op door haar oog voor het spel en door de geraffineerde steekpasses waarmee ze de aanvallers in stelling bracht. In pas haar twintigste interland heerste Groenen als een routinier.

Bij Oranje

Groenen werd anderhalf jaar geleden door de toenmalige bondscoach Arjan van der Laan bij de selectie van Oranje gehaald. "Ik heb in het begin een moeilijke fase gehad", zei de in het Belgische Poppel opgegroeide Groenen vijf dagen vóór de EK-ouverture tegen Noorwegen. "Ik kwam in een bestaand team en kende niemand van die meiden. En er waren al veel goede middenvelders."

Onder Wiegman, die in januari de ontslagen Van der Laan opvolgde, kreeg Groenen steeds meer speeltijd en vertrouwen. Dat beschaamde ze niet en ook bezweek ze niet onder de EK-spanning. "Ik ben wel gewend aan druk. Ik heb vorig jaar met Frankfurt de halve finales van de Champions League gespeeld. Maar het is nu wel iets anders. Ik krijg berichtjes van mensen die ik tien jaar niet heb gezien."

Het had niet veel gescheeld of Groenen had uitgekomen voor de Belgium Red Flames. In de jaren dat ze niets hoorde van de KNVB, stond plots de Belgische bondscoach voor de deur. "Hij had mij gezien in een oefenduel van Duisburg met Anderlecht en hij wist dat ik ook een Belgisch paspoort had. Of ik zin had om voor België te spelen, vroeg hij."

Bij Duitsland

Groenen had er wel oren naar, zeker omdat ze het idee had dat het met Nederland niets meer zou worden. "Het was in de tijd dat ik me concentreerde op mijn club Duisburg. Met de KNVB ging het niet helemaal goed. Ik had moeite met de manier waarop er getraind en gespeeld werd. Toen hoorde ik jaren niets meer en dacht ik dat het helemaal voorbij was."

"Het was altijd mijn droom om EK's en WK's te spelen en ik zag het Belgische aanbod als een kans." Uiteindelijk ging het niet door, ze had al een wedstrijd met het Nederlands team onder zeventien op een EK gespeeld. "Achteraf ben ik meer dan tevreden met hoe het nu is gegaan."

Lange tijd zag het er naar uit dat Groenen judo en voetbal zou combineren. In haar jeugd werd ze een aantal keer Nederlands judokampioen, maar ze nam afscheid van de tatami nadat ze haar heup had gebroken. "Beide sporten vulden elkaar aan, maar het judo was te blessuregevoelig. Spijt heb ik er niet van. Voetbal was altijd mijn eerste liefde en op judo ben ik verliefd geraakt."

Via Duisburg en Chelsea heeft Groenen, die aan de universiteit van Tilburg de studie rechtsgeleerdheid volgt, onderdak gevonden bij FFC Frankfurt. "In Duitsland is de druk voor het EK enorm. Er wordt gewoon aangenomen dat ze kampioen worden. Het is mijn droomscenario dat wij in de finale met 2-1 winnen van Duitsland. Op z'n Duits, met een doelpunt in de laatste minuut."

Lees ook: Een EK vrouwenvoetbal was eind negentiende eeuw nog volstrekt ondenkbaar

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden