voetbal interview / ’Ik was nooit slechter dan Cruijff’

Hij zou die dag een prijs uitreiken. Ergens in Eindhoven. Bij de NK windhondenrennen of zo. Zijn trainer sommeerde hem toch te komen, voor het vriendschappelijke duel van Sittardia tegen Vitesse.

,,Het was mijn laatste dag’’, verzucht Willy Dullens ruim veertig jaar later. Hij wrijft onbewust over dé knie. ,,Het was mijn laatste dag* Blessurevrij. Zonder pijn.’’

Die dag, in augustus 1966, werd zijn knie aan diggelen geschopt en viel zijn loopbaan in duigen. Drie maanden later, op 30 november 1966, speelde de voetballer van het jaar (vóór Pieters Graafland, Keizer en Cruijff) ondanks de pijn zijn vierde en laatste interland, in de Kuip, tegen Denemarken. De 21-jarige beroepspingelaar hinkte naar het einde van de wedstrijd. Naar het einde. Want: ,,Voetbal was mijn leven.’’

Ruim dertig jaar wilde hij niets met voetbal te maken hebben. Uit zelfbescherming. Uit angst de pijn te vergroten. De tranen waren net opgedroogd.

Sinds kort is hij terug. Bij Fortuna Sittard begeleidt de inmiddels 61-jarige Limburger de jeugd en speurt hij samen met hoofdtrainer Frans Körver op de Nederlandse velden naar bruikbare én betaalbare aanvulling van de selectie. ,,Elk jaar zonder voetbal was een verloren jaar. Ik had nooit weg moeten gaan’’, zegt Dullens nu.

Maar hij weet dat het anders ligt. De botsing met Vitesse-speler Bart van Ingen liet veel diepere sporen achter dan alleen een onwillige knie. ,,Twee kapotte meniscussen, een kapotte kruisband. Ze hebben me acht uur lang geopereerd. Ik was op dat moment al negen kilo afgevallen. Omdat ik alleen nog maar kon huilen. Toen ik later hoorde dat ik ermee moest stoppen, stortte m’n wereld in. Ik belandde in een zware depressie. Dat heeft wel vier, vijf jaar geduurd.’’

Hij begon een kapperszaak (’Je kunt niet je hele leven blijven ronddobberen’), waar hij de hele dag over voetbal sprak. Dat kon hij wél aan. Maar naar wedstrijden gaan durfde hij niet. ,,Zelfs als kapper volgde ik cursussen om de beste te worden, maar daarvoor miste ik toch wat creativiteit. En eerlijk is eerlijk: ik was gedreven, maar ik miste de bezetenheid die ik met voetbal wél had.’’

Het EK in 1988 verstoorde zijn pantsering. Hij zag feestende spelers en bedacht zich ineens dat hij er in 1974 bij had moeten zijn. De zilveren ploeg van dat WK bestond uit spelers van zijn generatie. Hij had daar in Duitsland actief moeten zijn.

,,En het verhaal van Van Basten haalde bij mij ook van alles overhoop. Hij maakte op het EK zijn comeback na een zware blessure. Hij had keihard gewerkt om terug te komen. Net als ik. Maar mij was het niet gegund. Dat besef* Ik lag nachten wakker. Ik was met mijn gedachten weer bij het voetbal. Hoe had het kunnen lopen? Hoe het had móeten lopen? Vijftig tot honderd interlands* Ik heb vijf, zes keer met en tegen Johan Cruijff gespeeld. Ik was nooit slechter. Maar hij heeft het kunnen laten zien. Bij mij was het al over voordat het écht begonnen was.’’

Dullens was terug bij af. Weggezakt in een flinke depressie. Tien maanden lang ontbrak hem de fut er iets van te maken. ,,Manisch? Nee, dat is nog een stapje verder. Daarvoor heb ik een te lieve vrouw, twee schatten van dochters en kleinkinderen.’’

Hij wendde zich weer af van het voetbal, knipte, schoor en plukte de dag. Tot er een pees in zijn schouder scheurde. En hij het kappersvak niet meer kon uitoefenen. Dat leek een nieuwe ramp. Maar niets was minder waar. De eerste blessure vervreemdde hem van het voetbal, de tweede leidde hem ernaar terug. ,,Misschien heeft het zo moeten zijn.’’

Fortuna informeerde niet vergeefs. Dullens terug in het voetbal: het kan. Zonder al te veel hartzeer. ,,Ruim dertig jaar weggegooide tijd’’, zegt hij nu. ,,Zonde.’’ Er was echter geen andere keuze, beseft hij achteraf.

Dan pakt hij zijn portemonnee. Daar zit zijn ’haasje’ in, de KNVB-speld voor neo-internationals. Al die tijd. Niet uit zijn kontzak, niet uit zijn hart verdwenen. Als herinnering aan de eerste helft. Een kapperszaak als kleedkamer, voor de pauze. Een kwartier werd bijna veertig jaar. Maar nu is dan eindelijk de tweede helft begonnen voor de dribbelkoning van weleer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden