Voetbal als het enige echte doel

Ruth Lasters zoekt concrete beelden bij grote, complexe ideeën

In de nieuwe bundel van Ruth Lasters staat een gedicht van 10.000 euro. 'Witlof' heet het. De Vlaamse Lasters won er begin dit jaar de Turingwedstijd mee. De jury noemde 'Witlof' een 'kraakhelder onderzoek naar het ontstaan van taal'. En dat is het ook.

De afzonderlijk oerknallen van

dingen, het (ontstaans)eureka van sorbet, papier, de slede, radio-

golven, de dasknoop, het elektron, poedersuiker. Was het

in stolpen maar ergens bewaard.

Dat Lasters grote, complexe ideeën in taal aanschouwelijk, bijna tastbaar weet te maken, had ze in 2007 al bewezen met haar debuut: 'Vouwplannen' werd lovend ontvangen, en ook bekroond. Toch werd het daarna rond de dichter vrij stil. Tot nu toe dus. Ze verhuisde naar de kleine, nieuwe uitgeverij Polis en onlangs verscheen 'Lichtmeters', met gedichten waarin Lasters concrete balletjes opwerpt over abstracte zaken.

Wetenschappelijke feiten - zoals dat de mens steeds ouder wordt - verbindt ze bijvoorbeeld met het natuurlijke verlangen naar contact. En dat kan aanstekelijke, beeldende denkoefeningen op papier opleveren: 'Misschien is inmiddels gemiddeld 80 // worden hier een vergeefse, absurde poging om / eigenlijk de leeftijd van 260 te bereiken, nodig om als enkeling / heel de mensheid te kunnen groeten'.

Ze schrijft over de mens en hoe die zich verhoudt tot soortgenoten, hoe hij verbintenissen zoekt in heden en verleden, in ruimte en tijd, en over hoe toeval de menselijke voortplanting een handje kan helpen. Haar ideeën neigen naar het absurde - onderhoud van lantaarnpalen speelt ook een rol bij die voortplanting - maar zijn tegelijk voorstelbaar, misschien zelfs praktisch uitvoerbaar en troostrijk: want waarom niet als één iemand behoefte heeft aan samenzijn, met de soort in een formatie gaan liggen, zoals vogels vliegen in een v?

Monter zet Lasters verbeelding in om verlies aanschouwelijk te maken. Om daarbij in te zoomen van het intieme en persoonlijke naar wat algemeen menselijk is, of andersom. Om via de 'takken van rook' die na het vuurwerk nog even blijven hangen in de lucht de 'onherstelbaarheid' van een relatie zichtbaar te maken.

Lasters' taal is helder, dat neemt niet weg dat er ook momenten zijn waarop haar regels stroevig zijn, wat maakt dat niet alle denkexercities aanslaan.

Sterk is zeker het hiernaast afgedrukte slotgedicht 'Veld'. Met die bijna provocerende beginregel die uitmondt in een partijtje voetbal als onverwachte metafoor voor het samenspel tussen het bewuste en het onderbewuste.

Ruth Lasters: Lichtmeters Polis; 64 blz. euro 19,95

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden