voetbal / ‘Als een jonge trainer zoiets meemaakt, springt hij in de gracht’

Wim Rijsbergen keerde kort voor de jaarwisseling met al zijn spullen terug uit Trinidad en Tobago, waar hij sinds het WK van 2006 als bondscoach werkte.

Met de herinneringen aan feestende mensen in de straten van Port-of-Spain in zijn achterhoofd, volgde Wim Rijsbergen (55) na het WK in Duitsland zijn toenmalige chef Leo Beenhakker op als bondscoach van Trinidad en Tobago. De jubelstemming rond de kwalificatie voor de eindronde maakte snel plaats voor een pijnlijke ontnuchtering. Financieel wanbeleid had de bondskas tot op de bodem geleegd. Moe van het kansloze gevecht verliet de Leidenaar rond de kerstdagen het eilandenrijk in het Caribische gebied.

„Stel wij gaan samen een vlot bouwen”, verwoordt Rijsbergen de onwerkbare situatie. „Terwijl ik aan de ene kant boomstammen aan elkaar knoop, maak jij aan de andere zijde alles los. Zo bereiken we nooit de overkant. Het geeft niet of je verkeerde knopen legt. Dan zijn we in ieder geval samen aan het knopen. Daar is wil voor nodig. En die trof ik niet aan. Ik voelde me als Don Quichot, die vocht tegen windmolens.”

Het geplaveide pad waarop hij zich waande veranderde snel in een landweggetje vol kuilen. De problemen begonnen enkele maanden na het WK. De belangrijkste spelers, allen actief in buitenlandse competities, weigerden nog langer het shirt van de Socca Warriors te dragen, omdat beloofde sponsorpremies niet werden uitbetaald. De bond reageerde weinig adequaat. In plaats van te zoeken naar een oplossing zetten hoge functionarissen de dwarsliggers in het diepste geheim op een zwarte lijst.

„Ik werkte met spelers uit de lokale competitie”, blikt Rijsbergen terug. „Hun kwaliteit houdt niet over. Niet voor niets zaten voorheen hooguit vier lokale boys bij de selectie. Als je als voetballer iets wilt bereiken, verlaat je op jonge leeftijd het eiland. Alleen in het buitenland leren ze de discipline die hoort bij een prof. Het nationale tijdverdrijf is liming, rustig drinken, praten en eten onder een palmboom. Dat hoort bij de cultuur, maar tussen feestvieren en topsport zit een gigantisch verschil.”

Rijsbergen kreeg meer tegenslagen te verwerken. Langzaam werd hem duidelijk dat de bond geen enkele belofte kon nakomen. Een onzichtbare hand had de tegoeden verzegeld of opgemaakt. Tot zijn ergernis merkte de ex-international dat zijn lokale staf structureel niet kreeg uitbetaald. Ook plannen voor extra trainingsfaciliteiten kwamen niet van de grond. „Het werd nog erger”, schudt hij meewarig zijn hoofd. „Vijf van de laatste zes oefeninterlands gingen door geldgebrek niet door. Foei, foei, foei. Het is zwaar geweest.”

Tijdens de voorbereiding op het toernooi om de Gold Cup, afgelopen zomer in de Verenigde Staten, liep het totaal uit de hand. Na een vriendschappelijke ontmoeting met Honduras strandde een deel van de ploeg op het vliegveld van het Spaanstalige land. De bond had verzuimd reispapieren aan te schaffen. „De teamarts bleef met hen achter”, legt hij uit. „Uit eigen zak betaalde hij zevenduizend dollar om visa en nieuwe vliegtickets te regelen. Een half etmaal voor het eerste groepsduel arriveerden ze pas.”

Rijsbergen stond op zijn strepen, maar kwam niet verder dan de secretaresse van het bondsbureau. „Een spelletje”, lacht hij. „Ik wist dat voorzitter Camps in het gebouw zat. Aanbellen had geen zin. Het complex was voorzien van beveiligingscamera’s. Om die te omzeilen stuurde ik mijn chauffeur vooruit. Toen ik een seintje van hem kreeg, liep ik naar binnen. Camps had net op tijd door dat ik het was. Terwijl we wachtten, zagen we hem via de achteruitgang het parkeerterrein oprennen naar zijn auto. Als een jonge trainer zoiets meemaakt, springt hij in de gracht.”

Camps, zo weet Rijsbergen, diende slechts als stroman van Jack Warner, de hoogste voetbalbaas in het Caribisch gebied. Nadat de voormalige schoolmeester zich had laten feliciteren voor de kwalificatie van zijn geboorteland voor het WK in Duitsland, verdween hij van de radar. „Zonder hem wordt geen besluit genomen. Helaas draagt hij te veel petten. Zijn partij verloor onlangs de verkiezingen. De zittende regering bleef aan de macht. Laat die nu uitgerekend een onderzoek hebben ingesteld naar de geldstromen binnen het voetbal. Achter de schermen gebeuren dingen waar ik geen vinger achter kan krijgen. Eén ding weet ik wel: ze wilden van mij af. Ik was duur en te lastig. Slapende honden moesten met rust worden gelaten.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden