Vluchtgarage

Met de ontruiming van de 'vluchtgarage' is het nu wachten op een nieuwe vluchtlocatie waar uitgeprocedeerde asielzoekers terecht kunnen. Ik reken op de media om het vluchtcircus levend te houden. Let op: ik drijf hier geen spot met de ellende waarmee mensen zonder inkomen en sociaal vangnet te maken hebben. Ik heb alleen moeite met de wijze waarop media de nomadische trek van de uitgeprocedeerden verslaan: enorme focus leggen op incidenten maar verder blind zijn voor de oorspronkelijke ramp waarvan de 'vluchtgarage' maar een kleine exponent was. Bij ongewijzigd beleid van de EU zal Europa binnenkort door allerlei soorten vluchtdingen worden bedekt. Je kunt geen gebouw, park of bos bedenken dat niet aan het woordje 'vlucht' zal worden gekoppeld. En terwijl microfoons en camera's zich op een honderdtal migranten richtten in een garage, voeren binnen 48 uur 42 bootjes richting Italië. Uiteindelijk verdronken 400 mensen en haalden 6.500 vluchtelingen de Italiaanse kusten. Ik had verwacht dat dit dramatische en verontrustende nieuws de opening van alle journaals en kranten van het oude continent zou worden. En dat de EU met spoed in crisisberaad bijeen zou komen. Maar het leventje ging door en de EU hield zich verder bezig met wat veren plukken van internetreus Google. Dit nieuwe rekenmodel dat vanuit de Libische kust ons tegemoet zwaait kan ik tot in het absurde toepassen: als deze tendens zich voortzet kunnen we in een paar manden evenveel migranten verwachten als in het gehele recordjaar 2014. 'Angstzaaien', noemen sommige lezers dit. Maar ook al ben ik tot het strooien van angstzaad best bereid om mijn medeburgers te alarmeren, ik vrees dat niemand zal opveren. Dat doen mensen pas als het te laat is, wanneer hun huis met tuin door vluchtgarages, -kerken of -bossen is omringd.

Ach, die vluchtgarage. Lang heb ik geprobeerd me op veilige afstand van het onderwerp te houden. Dit komt door de tweespalt in mij. De linkerhelft van mijn hersenen voelt mee met de onfortuinlijke vreemdelingen die in erbarmelijke omstandigheden van kerk naar garage moeten trekken. Als ik mijn eigen comfortabele leven met hun situatie vergelijk, voel ik tranen van schaamte en schuld bij me opkomen. Maar de rechterhelft van mijn brein is ontegenzeglijk conservatiever en zegt dat die mensen overtreders zijn die de Nederlandse wet aan hun laars lappen. Vertrekken zoals door de overheid opgedragen willen ze niet, maar wel protesteren tegen hun 'inhumane' behandeling. Bij iemand als ik die de wet en snelheidslimieten respecteert, de overheid gehoorzaamt en zijn parkeerboetes altijd op tijd betaalt, vervliegt dan het medeleven. Dat heb ik wel geprobeerd kunstmatig op te pompen door me in het parcours van die garagevluchtelingen te verdiepen. Helaas kwam ik niet verder dan het portret van uitgeprocedeerde Ross Yankey (21) dat Het Parool op 1 april publiceerde. Ross vluchtte uit Ghana bang voor de politie die hem een paar keer had geslagen. Waarom? "We hebben op school geld gestolen, ik ging wiet verkopen en het heel vaak roken. Mijn vriend stal veel van mensen. We waren inderdaad bad boys."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden