Vluchteling in huis

Onze stacaravan diende als huis

Het opvangen van vluchtelingen kwam in 2002 op onze weg toen er een Vietnamees gezin van vier personen werd uitgezet en niet terug kon naar hun land. In een stacaravan heeft dit gezin, dat ook is uitgebreid, dik zes jaar bij ons gewoond. De Vietnamese ambassade in Den Haag weigerde terugkeer. Door het generaal pardon woont het gezin nu op zichzelf, de man heeft werk, de kinderen zijn zeer succesvol in hun studie.

In 2008 kwam een jonge man uit Guinee op ons pad. Als 14-jarige naar Nederland gekomen. Op zijn twintigste uitgeprocedeerd en op straat gezet. Na omzwervingen klopte hij bij de rooms-katholieke kerk aan voor hulp en kwam zo bij ons terecht.

Hij woonde twee jaar in de stacaravan. In 2010 kwam de laissez passer en is hij tegen zijn zin vertrokken naar Guinee. Wij helpen hem nog steeds door het opsturen van goederen die hij daar verkoopt. In 2013 hebben we een 4000 kilometer lange sponsor fietstocht door Europa gemaakt voor een huis waar hij nu in woont.

Chris en Anneke Huisman

Na 10 jaar pakken ze hun leven op

Wij hebben de afgelopen jaren meerdere malen asielzoekers die waren uitgeprocedeerd tijdelijk onderdak verleend. Een aantal maanden tot anderhalf jaar. Het waren altijd Afghanen: dochter met moeder, moeder met kind, een echtpaar. Zij hadden geen onderdak en waren anders op straat beland. Wij boden een logeerkamer van 3 bij 5 en gezamenlijk gebruik van keuken, badkamer en dergelijke. We hadden ook wel twijfels of het goed zou gaan, maar dat viel enorm mee. Meest opvallend was dat onze gasten binnen een week ons ritme doorhadden en zich daarin naadloos aanpasten door op andere momenten gebruik te maken van gezamenlijke faciliteiten. Zelf hebben we ook in het Midden-Oosten gewoond en voerden goede gesprekken over deze regio. We deelden soms heerlijke Afghaanse maaltijden. Met hun asielprocedure hebben we ons niet bemoeid. Het goede nieuws is dat al onze gasten nu een verblijfsvergunning hebben gekregen en soms na 10 jaar eindelijk hun leven kunnen oppakken.

Jan Joost Kessler en Annemarie Hekkers

Liever niet, redenen genoeg

Mijn oma had een huis met vijf kamers en een vliering. Het gezin van zes personen ving ook onderduikers op. Mijn moeder, toen 22, maakte haar bed op een plank op het bad. Hoe ze aan bonnen kwamen, was een wonder.

Zou ik in mijn seniorenflat een slaapkamertje uitlenen? Volop argumenten tegen. De ergste twee:

A. Ik wil mijn vrijheid niet opgeven; mijn territorium waar ik sinds kort zo van geniet.

B. Je 'weet nooit wie je in huis haalt'. Het kunnen immers uitvreters zijn of, erger nog, mensen zoals ik met behoefte aan rust, een plek voor zichzelf. Zelf zou ik liever aan zo'n organisatie meewerken dan mijn kamer aanbieden. Of is dat ook al vluchten? Net als het stellen van al deze vragen?

Christine Scheurkogel

Laatste avondmaal

Wat een prachtige foto van Jörgen Caris in Tijd, het karateteam aan tafel. Het deed me denken aan het overleg van de discipelen bij het laatste avondmaal. Maar dan veel meer expressie en emotie dan de beroemde afbeelding van Leonardo da Vinci. Wat een boeiende uitdrukkingen. Zo treffend heb ik het zelfs als docent kunstgeschiedenis nog nooit weergegeven gezien.

Zou de fotograaf zich ook bewust zijn van deze gelijkenis?

Ben Engeringh

De 75-jarige Henny van den Nagel vangt al jaren vluchtelingen op. In haar opvanghuis en bij haar thuis. "Als ik aan anderen vraag of ze hetzelfde zouden doen, valt het stil", zei ze vorige week. Zou u een vluchteling in huis nemen? Een selectie uit uw reacties.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden