Vlieland zelf is de headliner

festival | Op Vlieland sloot Into the Great Wide Open afgelopen weekend de festivalzomer af. Een uniek popfestival, met het eiland zelf als grootste headliner.

Als eiland en muziek samenvloeien is Into the Great Wide Open op zijn best. Zoals bij de bebaarde pianist Joep Beving. Eerst pinkt de grote man een traantje weg om zijn overleden vriend en inspirator, om vervolgens het geëmotioneerde publiek te laten wegdromen tussen het duinbos, op een bed van dennennaalden.

Geen popfestival in Nederland zoals dit. Wat betreft duurzaamheid en kindvriendelijkheid (zie kader) vormt Into the Great Wide Open een uniek slot van de festivalzomer. Maar bovenal bijzonder is de locatie: Vlieland zelf is de eigenlijke headliner, met prachtig uitgelichte boslocaties tussen de cranberrystruiken, dennenbomen en duingras. Aangekleed met aandacht voor detail - zag u die slingers van dennenappels?

Dan is er de kleinschaligheid, uitverkocht met zo'n 6000 bezoekers. Wat met de bootreis vanaf Harlingen - anderhalf uur uitwaaien op het bovendek, met artiesten die diezelfde avond nog moeten spelen - voor een saamhorigheid zorgt die je maar op weinig festivals tegenkomt.

Een saamhorigheid die ook schuilt in hoe het publiek in elkaar overloopt. Aan de ene kant zijn er de kinderloze twintigers en dertigers die nog één keer los willen gaan deze zomer, in feestzaal de Bolder of rond de nachtelijke kampvuurtjes op het strand. Daarnaast zijn er jonge bakfietsouders met hun kroost. Noem het de festivalcirkel van het leven: stelletjes die elkaar teut dansend op de tafels van de Bolder ontmoeten, komen volgend jaar terug met kinderwagen voor hun tent.

Misschien voelde Ronnie Flex dit festivalgevoel nog het beste aan. Met zijn ongecompliceerde mix van rammende trapbeats en electro-gestamp zorgde de rapper zaterdagmiddag voor hét feestje van het weekend. Natuurlijk moest megahit (met Lil' Kleine) 'Drank & Drugs' voorbijkomen: en dat op een festival waar nogal wat kleuters hun ouders voor het eerst vragen wat dat eigenlijk is, dronkenschap. Dus wat doe je dan, als Ronnie Flex zijnde? Je roept álle kinderen uit het publiek het podium op, om vervolgens 'Chips & Cola' in te zetten - voor alle leeftijden.

Van compleet andere orde was het concert in de dorpskerk die ochtend. De Zweedse Amanda Bergman begon met een half uur vertraging - haar keyboard was even kwijt - maar tijdens het concert zette ze met bedwelmende stem en melancholische troostmuziek de tijd eventjes stil. Wéér anders was de stuwende zegetocht van het zevenkoppige King Gizzard & the Lizard Wizard, die vrijdagavond met manische psychrock (dwarsfluit! twee drummers! chaos!) het publiek in een kolkende mensenmassa veranderde.

Vlieland kent z'n trouwe bezoekers: zoals de Belgische artpop-band Balthazar. Waar zijproject Warhaus niet echt uit de verf kwam, bleek Balthazar zelf inmiddels band van formaat, met strakke show en boeiende chemie tussen de twee frontmannen. Hun Vlaamse opvolgers stonden een dag later al klaar: het sensuele Bazart maakt zompige synthpop, waarbij het Nederlandstalige best charmant bleek bij dat stevige geluid.

Ook uit Nederland waren twee nieuwkomers, hoewel de Eindhovense garagerockers van Mozes & The Firstborn er al heel wat Amerikaanse tourkilometers op hebben zitten. Dat was te merken: zelfverzekerd begon zanger Melle Dielesen met Tom Petty's titelsong van het festival, om vervolgens tijdens hitje 'I Got Skills' op zijn kop te gaan staan. Die andere nieuwkomer was het veelbelovende Klangstof, een dancepopcollectief dat wel nog even moet kiezen tussen The xx, Coldplay of zichzelf.

De Noors-Zweedse Ane Brun gaf een van de sterkste optredens dit weekend, een powervrouw die alleen al met haar uitstraling het publiek om haar vingers wond. Met leden van het jazzkwartet Tonbruket gaf ze haar scandifolk een verrassend swingend randje mee - waarbij ook nog ruimte was voor een prachtig breekbare versie van Beyoncé's 'Halo'.

Brun is een ervaren artiest, met geoliede show. Wat een contrast met één van de allercharmantste optredens, gisterochtend, op natuurcamping Lange Paal. Even dreigde de regen het te verpesten, toen was de helft van het drumstel zoek, de synthesizer deed het niet, een kabeltje voor de microfoon moest nog geregeld worden. Maar het publiek bleef ondanks dreigende regen geduldig wachten voor de jonge Pip Blom, die vervolgens deed waar alles mee begint: gewoon goed je liedjes spelen.

Kinderfestijn

Geen festival zo kindvriendelijk als Into the Great Wide Open. Voor de jongsten is er eigenlijk nog meer te doen dan voor hun ouders. Klassiekers zijn de avontuurlijke strandjutterexcursies en het maken van festivalkrant de Kolderkrant. Daarnaast stonden er glijbanen en speeltuinen tussen de glooiende duinbossen, en kon het festivalpubliek van morgen onder meer aan de slag met het inspreken van reclamejingles (voor de verschillende eettentjes); het knutselen van een bordkartonnen gitaar; het smeden van ijzer; en het maken van modderkunst en moddertaartjes in het MoMa: het Museum of Modder Art. Ook werd zaterdagavond een tienerdisco georganiseerd: Douwe Bob en Ares waren de gastheren in dorpscafé De Oude Stoep waar verder alleen 12 tot 18-jarigen werden binnengelaten. Geen omkijken naar.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden