Vliegtuigbom legt land plat

Een vliegtuigbom uit de Tweede Wereldoorlog, is dat nog nieuws?

Nou en of. De afslag tot de A27 was afgesloten. En het spoor tussen Hilversum en Utrecht. 'Vliegtuigbom legt treinverkeer rond Utrecht plat' zag ik in de namiddag op mijn scherm voorbij flitsen.

Ik schakelde in mijn hoofd. Zat net te schrijven over het Nederlands Film Festival en de documentaire die ik die ochtend zag. Toen kwam die nieuwsflits via Twitter.

Het was al weer even geleden dat ik het echte snelle verslaggeverswerk deed.

Een vliegtuigbom. En nog wel bij mij om de hoek. Bij Fort Blauwkapel, deel van de Nieuwe Hollandse waterlinie, aan de rand van Utrecht. Ze vonden hem bij het uitbaggeren van de fortgracht.

Een twintigste eeuwse bom in een negentiende eeuws verdedigingswerk, gevonden in eenentwintigste eeuw.

Dus en route. Met de fiets.

Bij het forteiland stond de politie. Mannen in lichtblauw overhemd met korte mouw. Het was warm voor de tijd van het jaar. Het bruggetje naar het eiland was geblokkeerd met twee scooters. De smalle asfaltweg rond de gracht ook. Daar hing een slap roodwit lint.

Het fort was ontruimd, zei een van de agenten. Alle bewoners (op het forteiland staan woningen) geevacueerd. Ze stonden in groepjes te praten bij een parkeerterrein. De sfeer was lacherig, de zon scheen. Er was vraag naar een barbecue.

Wat is het voor bom, vroeg ik aan een agent, op een toon van kenners onder elkaar. Een flinke, zei hij. Een meter lang, dertig centimeter doorsnee. Hij gaf aan hoe groot dat was. Duits of geallieerd, vroeg ik. Dat wist hij niet, hij was geen kenner. Een andere, nogal zwaar gebouwde agent zei dat het echt een grote was. Een vijfhonderd ponder. We knikten allemaal. Ja, dat was heel wat.

De mensen moesten echt op afstand gehouden worden. De zwaar gebouwde agent zweette. En zei dat ze de ontsteking hadden verwijderd.

Kijk aan, de ontsteking verwijderd, dus was de bom onschadelijk gemaakt? Nou nee, want d'r zat nog een hoop kruit in. Tuurlijk, tuurlijk, zeiden wij met z'n allen, daar bij dat bruggetje.

Ik fietste langs de niet afgezette zijde om het fort heen. Dat kon, tot mijn verwondering. Daar stonden drie motoragenten in hun gele jassen voor een legervoertuig van de Explosieven Opruimingsdienst. Bij hen enkele militairen en drie collega's met een politieperskaart. Die had ik niet.

De bom lag al in de vrachtwagen. Er had geen ontsteking ingezeten, zei een lange man in jeans en overhemd. Werkte voor een adviesbureau dat explosieven opspeurt in opdracht van waterschappen. Deze hadden ze gemist. Ze werken met magnetometers en detectoren, maar deze lag misschien te diep onder het slib.

De bom was Duits. Dat hij geen ontsteker had duidde erop dat hij niet was gedropt, maar gedumpt. Achtergelaten. De Duitsers hadden het fort bezet. De bom was eigenlijk totaal onschadelijk. Een dumper, zei een collega met een perskaart.

Ook een kenner.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden