Vliegende schotel

Als iets mijn verstand te boven gaat en mijn zicht op de werkelijkheid en juiste verhoudingen vertroebelt, kortom, als ik vrees dat ik gek word, dan spring ik in mijn denkbeeldige vliegende schotel en vraag mijn buitenaardse andere ik om hulp. Want alleen een gezonde afstand van het gebeuren kan me nog redden. Als bij toverslag verander ik plots in een marsmannetje dat zijn schotel richting de blauwe planeet lanceert. Uit mijn monitor rollen de eerste bevindingen.

Planeet aarde en haar bewoners verkeren in een structurele impasse. Overbevolking, oorlogen, klimaatverandering, natuurrampen. Desgevraagd spuugt de boordcomputer wat alarmerende cijfers uit. Er leven op aarde 1,4 miljard mensen in extreme armoede, 24.000 mensen gaan dagelijks dood van de honger, wat op duizend per uur neerkomt en per jaar sterven 5,6 miljoen kinderen aan ondervoeding.

Als mijn schotel de aarde nog dichter is genaderd, duiken de conjuncturele problemen op: in een hele wereldregio komen volkeren tegen hun leiders in opstand, religieuze fanatici proberen munt uit deze situatie te slaan, arme illegale migranten uit het Zuiden proberen het rijke Noorden binnen te dringen, een kerncentrale ontploft en contamineert lucht en water.

Ik besluit alle lenzen en antennes van mijn voertuig op een bepaald punt te richten om te zien hoe aardbewoners op deze ellende reageren en hoe ze hun problemen aanpakken. Ik kies een klein, atypisch koninkrijk aan zee uit: Nederland.

En dan plof ik van verbazing op de groene schilden van mijn achterwerk.

Het lijkt alsof ze in dat land alle contact met de realiteit zijn kwijtgeraakt. Het enige onderwerp dat de bewoners van Nederland nog kan boeien is de ordinaire ruzie tussen een gewezen ballentrapper en het bestuur van een roodwitte sportsekte. De wereld staat in brand maar in het koninkrijk Holland vliegen twee kampen elkaar in de haren om drie maal niets.

Ik richt snel mijn antennes op verschillende tv-programma's. Daarin verschijnt telkens weer een soort van holemens die zich als woordvoerder van de ballentrapper afficheert. Deze holbewoner heeft vies vet lang haar dat hij sinds het Stenen Tijdperk niet meer heeft gewassen, draagt verder een dikke snor en rookt soms een sigaar. Iedereen die zijn idool de ballentrapper macht misgunt wordt door deze troglodiet beschimpt en bedreigd. Miljoenen Hollanders kijken gespannen naar dit schouwspel. Ik duik verder in de materie. De ballentrapper schijnt een legende te zijn maar anders dan collega's als Pelé, Maradona of Zidane heeft hij nooit het nationale elftal enige titel bezorgd. Op cruciale momenten, zoals in 1974, faalde hij jammerlijk. En die zogenaamde 'prestigieuze' roodwitte sekte is niets meer dan een clubje, dat sinds een eeuwigheid geen kampioenstitel heeft binnengehaald.

Dat koninkrijk aan zee is dus niets anders dan een wereldvreemde zandbak op een stervende planeet. Ik schud mijn hoofd, voel medelij door mijn groene bloed stromen waarna ik resoluut richting mijn werkkamer op Mars koers zet.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden