Vlammen

Franca Treur beschrijft wekelijks de lotgevallen van twee scenaristen. Aflevering 3.

Franca Treur is schrijver


Olivia Ettema is illustrator


Waar begint ontevredenheid?


Je hebt een prima huis, maar je mist een tuin. Je hebt genoeg te eten, maar sterrenrestaurants lonken.


Loek was geliefd bij zijn collega's - die allemaal zeiden dat hij het mis had - maar hij zag graziger weiden buiten de bedrijfsvoering van de lokale overheid. Jaar in jaar uit had hij zich verhouden tot het leven van zijn vriendin, een scenariste die veel luistert naar haar innerlijke stem, tevreden en geluk- kig. Enerzijds wordt zijn liefde voor haar erdoor gevoed, maar tegelijkertijd volgt hij scheel van afgunst als een schaduw haar succes.


De factor tijd stookt de boel nog verder op. Volgend jaar wordt Loek veertig, de helft zit erop. De pijntjes zullen toenemen, de werking van klieren afnemen. Zijn inhammen breiden zich uit met elk seizoen en hij begint verontrustend veel op zijn vader te lijken. Niet dat hij de eindstreep al kan zien, maar uit zijn merg komt een nadrukkelijke stem die zich afvraagt: wat heeft mijn leven tot nu toe betekend, en wat kan het nog betekenen in de tijd die mij rest? Is het ijdelheid dat hij zich bedenkt wat hij heeft bijgedragen op de Resultatenrekening? En is het ijdelheid dat zijn ambitie richting esthetische genoegens gaat? Esthetische genoegens en eeuwige roem?


Graag zou hij schrijver zijn geworden. Hoe vaak had hij zich in de avonduren niet teruggetrokken aan zijn bureau!


Maar waar plannen hadden moeten zijn, zinnen hadden moeten stromen, was alleen een niets. Wat kan een mens tot stand brengen dat niet al duizenden keren eerder werd gedaan? Wat kan hij zeggen dat niet in een of andere vorm is terug te vinden bij Horatius, de Prediker, Pascal of Olivier B. Bommel?


Loek wil dolgraag trots zijn op zichzelf, maar op al die avonden voelde hij zich beroerd dat hij niet iets meer had gedaan of béter had gedaan. Terwijl hij weet dat hij talent heeft.


Als Hanna haar werk met hem bespreekt, dan vloeien zijn ideeën eruit als whisky uit een vat. Ja, als whisky uit een vat, hij houdt van deze metafoor, hij klopt precies, zijn geest voelt lenig, zijn genotscentrum gloeit en hij lost elk probleem, hoe complex ook, hup voor haar op. Dat zijn momenten van grote voldoening, ondanks dat Hanna niet graag uiting geeft aan haar tevredenheid, uit angst alles weer te verpesten.


Toch, vindt hij, is dat niet het echte werk. Het echte werk is niet het oplossen van andermans problemen. De ware kunstenaar schept iets uit niets. Vanaf nu gaat hij dat ook doen.


Hanna is ervoor opgeleid, zij weet hoe je zoiets praktisch aanpakt. Weet hij dat eenmaal ook, dan zal je eens zien wie er zo dadelijk gaat vlammen!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden