Vlak verhaal Judy en Liza vol fijne muziek

Theater

Ten Liefde Frascati Producties ****

Een engel - laten we hem Amor noemen - gaat ons een blik gunnen op de liefde die onverhoeds twee mensen in elkaars armen kan drijven. Zelfs al zijn het veertigers, de Romeo-en-Juliaromantiek voorbij.

Voorbij? Welnee, zo zal het altijd gaan; kijk, hunker en huiver, lijkt Amor te willen zeggen als hij de lamellen opent van een lijsttoneeltje. Daar zit het tweetal, net als het publiek op krukjes aan tafels, klaar om zich op deze singlesavond niet te laten verleiden. Maar als Amor zijn trompet aan de mond zet en zoete liefdesliedjes speelt, zie je hoe de swing als vanzelf de stijve schouders en heupen smeert. En voor ze het weten, dansen ze richting bed. Het woord 'Proloog' dat in rode letters telkens linksboven in beeld voorbij schoof, verandert in 'Het licht van de lente'.

Het is een verrassing om Ko van den Bosch' strijdlustige variant op Shakespeares liefdesverhaal veertien jaar na de oeropvoering opnieuw te zien. Heropvoering van eigentijds Nederlands repertoire is een zeldzaamheid. Nóg leuker is hoe regisseuse Maren E. Bjørseth er een totaal andere en geestige vorm voor heeft gevonden. Was 'Ten Liefde' destijds een van lust en vernielzucht zinderende wervelstorm, Bjørseth zet in op een tijdloze vlam-in-de-pan-en-dan?-ironie.

De gekozen vorm trekt met het rechthoekige speelkader en de rode, als scènetitels passerende beeldtekst een subtiel lijntje van stomme film naar televisiesoap en comic. Een vondst is de (toegevoegde) figuur van Amor, die het cliché van het melodrama nog versterkt door zo nodig te souffleren. Stijn Vervoort speelt dat met een verstolen twinkel in de ogen. De formule verlangt van de spelers een net boven het realisme hangende speelstijl. Jochem ten Haaf en Lieke-Rosa Altink doen dat mooi ingehouden stuntelig. Het verschil in postuur - zij lang en dun met hakjes, hij rond en een kop kleiner - draagt bij aan het komische effect. Verrukkelijk is de onhandige seks tussen de maar niet van haar benen te stropen panty.

Op het laatst dreigt de voorstelling in mineur te eindigen. Iets te veel herhaling en neigend naar het saaie beige van realisme. Toch maar een ster minder? Tot je beseft dat Bjørseth juist aanstuurt op een ontsporende ontsporing. Wat met een snufje meer karikatuur, een iets versneld tempo of ander ritme echt overtuigend zou zijn.

Frascati t/m 5-10, www.frascatitheater.nl

Musical

Garland & Minnelli Janke Dekker Producties ***

Een moeder, een dochter en hun levens vol roem, mislukte huwelijken en vette verslavingen. Kortom: genoeg stof voor drama. Logisch dus dat er al vaker voorstellingen gemaakt zijn over moeder Judy Garland (1922-1969; zangeres, filmster in onder meer 'The Wizard of Oz') en dochter Liza Minnelli (1946; zangeres, filmster in onder meer 'Cabaret'). In 2007 speelde Simone Kleinsma een voorstelling over Garland en in 2004 kropen Heddy Lester en Frédérique Sluyterman van Loo in de rollen van Judy en Liza.

De nieuwe intieme musical 'Garland & Minnelli', geproduceerd door Janke Dekker die zelf ook Liza Minnelli speelt, heeft veel parallellen met de voorstelling uit 2004. Ook nu zien we Liza worstelen met drank en drugs. En ook nu levert haar overleden moeder in hallucinaties ongevraagd advies en pittig commentaar. Het verschil is dat moeder Judy er nu uitziet als Dorothy uit 'The Wizard of Oz'. Een grappige omkering: een tiener speelt de moeder van een veertiger.

Helaas wordt de moeder-dochterdramatiek in dit script van Lars Boom (regie Marcel Sijm) niet optimaal benut. Het is telkens dezelfde truc: Liza verwijt haar moeder dat ze er nooit was. Judy (Jelka van Houten) beroept zich op haar zware kindsterrenbestaan. En terwijl Judy drinkt en snuift, kat ze op haar dochter. De verwijten stuiteren heen en weer, zonder verdieping. Dat komt ook doordat ze vooral vertéllen over hun verleden en over elkaar. Volwaardige scènes tussen de vrouwen zijn er nauwelijks.

Maar gelukkig ontwikkelt Judy zich in de tweede helft. Dan voelen we de bitterheid en het verdriet onder haar cynische façade. Ze is dronken, klaar voor haar overdosis en ze fluistert haar frustraties door een galmende microfoon terwijl dochter Liza knalt met 'All that Jazz'. Van Houten maakt dan van Judy een gevaarlijke en tegelijkertijd breekbare vrouw. Jammer dat die ontwikkeling pas zo laat komt.

Dekker voldoet als Minnelli, maar weet niet echt te ontroeren. Theo Nijland vertaalde verschillende songs, zodat deze inhoudelijk bijdragen aan het verhaal. En hij schreef drie poëtische liedjes die naadloos op het Garland-Minnelli repertoire aansluiten. Daarnaast speelt hij mee als 'alle mannen'.

Dekker wil met haar productiebedrijf nieuwe Nederlandse voorstellingen maken met veel muziek. Qua script en taal is dat hier niet optimaal, met letterlijke zinnen als "Het leven is zo uit mijn handen gegleden" en "Het publiek wil aapjes kijken, daarvoor gaan ze over lijken". Boordevol fijne muziek zit het zeker. Tijdens de scènes klinken vaak filmachtige underscores en drie live-muzikanten begeleiden subtiel de drie goede zangers tijdens tientallen gouden Garland- en Minnellihits.

Tournee t/m 18-1, www.garland-minnelli.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden