Review

Vlaamse thrillers staan garant voor vuile fratsen en smeerlapperij

In 1910 wordt in een park in Wenen het lijk gevonden van een meisje uit een keurige bourgeois-familie.

Dora is vermoord. Bij de lijkschouwing worden verse vijgen gevonden in haar maag en die zijn zeldzaam in dat jaargetijde. De Inspecteur is bekend met de nieuwste ontwikkelingen van de criminologie, hij kent het belang van vingerafdrukken. Maar met zijn rationele aanpak komt hij niet veel verder. Zijn Hongaarse vrouw Erzsébet stelt in het geheim ook een onderzoek in, maar zij verlaat zich op haar intuïtie. Als de lezer de gangen van deze twee volgt komt hij achter veel duistere geheimen van het decadente Wenen, wankelend op de rand van een ondergang die niemand bevroedt. Jody Shields, een Amerikaanse, heeft zich voor 'De Vijgeneter' kennelijk verdiept in het Weense leven van vlak voor de Eerste Wereldoorlog. Ze vertelt uitvoerig wat de mensen zoal eten (lekker, maar loodzwaar) wat vooral de vrouwen dragen en wat er volgens haar wrinkelt en krinkelt onder de korsetten en stijve boorden. In het begin is dat niet oninteressant, maar het gaat al gauw vervelen. Want haar karakters zijn niet meer dan curieuze karikaturen. Vooral Erszébet. Ze is gedoopt in bijgeloof, voor elk uur van de dag kent ze wel een passende spreuk, al mompelend spoedt zij zich voort in haar bontjassen. Dat haar man het niet alleen met haar uithoudt maar haar zelfs aanbidt mag een wonder heten. Nee, wie werkelijk iets van Wenen in die dagen wil weten moet maar liever 'Radetzkymarsch' van Joseph Roth lezen. Zijn mensen raken je in het hart, zijn boek is kunst en geen slechte kunstnijverheid zoals 'De Vijgeneter'.

Wie wil lezen over corruptie, im- en amoraliteit, vuile fratsen en vette seks, kortom over smeerlapperij, moet een Vlaamse thriller ter hand nemen, altijd raak. Maar Patrick Conrad maakt het met zijn 'Cargo' wel erg bont: ik ging er bij tijd en wijle van over mijn nek. De Antwerpse commissaris Bobo Boenders, bijna gepensioneerd en heel treurig over de dood van zijn vrouw, krijgt op de valreep een aantal seriemoorden op te lossen. Onsmakelijke, dat spreekt. Drie homofiele acteurs worden in de anus geschoten, vijf roodharige vrouwen worden vermoord en verkracht. Wat bezielt de moordenaar of moordenaars? Wat is de rol van de verzuurde toneelcriticus Theo Offermans? Het enige spoor dat Boenders heeft is het woord 'Cargo,' gefluisterd door zijn medewerker voor die sterft. Wel, als je zin hebt om je door een hoop drek heen te werken krijg je de oplossing aangereikt. In een po, zullen we maar zeggen. Zelfs de brave Boenders kiest de kant van de misdaad, die Conrad staat voor niets. Nette mensen die willen dat het kwaad wordt gestraft, hoe ontoereikend ook, moeten dit boek maar niet lezen. Mensen met een zwakke maag ook niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden