Vlaamse Opera heropent met geslaagde bruiloft

Opera

Symfonisch Orkest & Koor van de Vlaamse Opera, solisten olv Andreas Spering met ’Le nozze di Figaro’ van Mozart in een regie van Guy Joosten op 11/12 in de Vlaamse Opera, Antwerpen. Nog te zien in Antwerpen en Gent t/m 23/12. Info: www.vlaamseopera.be

De Vlaamse Opera in Antwerpen is weer in gebruik. Na een eerder feestelijk openingsconcert, ging in het markante gebouw tussen de Frankrijklei en de Van Ertbornstraat dinsdagavond het doek op voor Mozarts ’Le nozze di Figaro’ (De bruiloft van Figaro); een herneming van de hilarisch-wrange enscenering van Guy Joosten uit 1995.

Het honderd jaar oude operahuis was dringend aan een opknapbeurt toe. De bezoekers valt vooral op dat er nieuwe stoelen in de zaal staan, dat de muren geverfd zijn en dat de doordringende rioollucht er niet meer hangt. Maar sinds april 2005 is er vooral achter de schermen gewerkt aan nieuwe bekabeling, een trekkenwand en een luchtverversingssysteem. Links naast de opera zijn panden aan het gebouw toegevoegd, zodat er ruimte kwam voor een zijtoneel waar decors alvast opgebouwd kunnen worden.

Een en ander is nog niet helemaal in de opleveringsfase, maar het huis functioneert weer, én – heel belangrijk – de uitstekende akoestiek is gebleven. Het orkest speelde dinsdag onder leiding van Andreas Spering met gedreven passie; de nerveuze, opborrelende en voortrazende noten van Mozart klonken precies, helder en vol kern. Spering hield prachtig de snelheid vast in de vele ensembles waarmee Mozart zijn opera zo geniaal vol stouwde. Hierin waren ook de zangers op hun best. Heel mooi hoe Joosten ze met elkaar liet zingen en spelen, ze op elkaar liet reageren en afreageren. Een levendig groepje kortom dat zijn hand niet omdraaide voor de grappen en grollen die Joosten voor deze folle journée bedacht.

In het perspectivisch steeds langer en dieper wordende glazen huis werd geestig met het optisch bedrog gespeeld. Door de beslagen ruiten gluurden steeds mensen naar binnen en de ontsnapping van Cherubino over het glazen dak blijft een meesterlijk bedachte en uitgewerkte vondst. Te midden van alle jolijt – Figaro leest Le Figaro – is er ook dreiging; dreiging van de werkende klasse in blauwe overalls, die hun afhankelijkheid van de graaf en de gravin beu zijn. Subtiel uitgewerkt en uitmondend in een verrassend slottableau.

Joosten nam de toneelaanwijzingen serieus, zodat in deze opera eindelijk eens werkelijk het gevoel ontstaat dat ontsnappen uit dit glazen huis bijna een onmogelijkheid is. De zangers hebben duidelijk plezier in deze entourage. Paulo Szot (graaf) en Maria Bengtsson (gravin) excelleren in een verder prima bezetting.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden