Recensie

Vlaamse gangsterfilm vol flair met Ali B. als harteloze drugsbaron

In de uitstekende cast speelt Matteo Simoni de rol van Adamo.Beeld xx

Patser
Regie: Adil El Arbi, Bilall Fallah
Met Matteo Simoni, Nora Gharib, Werner Kolf, Ali B.
★★★★

Achter de gevel van een gemoedelijk pizzatentje in een Antwerpse volkswijk gaat een duizelingwekkende kluwen van drugsdealtjes schuil. Het begon losjes met wiet in pizzadozen, hup achterop de scootertjes naar hongerige klanten. Maar Adamo en zijn maten willen niet eeuwig 'rioolratten' blijven. Ze willen meer. Ze willen echte patsers worden.

De Vlaamse filmmakers Adil El Arbi en Bilal Fallah beginnen naam te maken met hun harde, knap gemaakte films over grootsteedse jonge bendeleden die elkaar naar het leven staan ('Black'), en de mocromaffia die via de Antwerpse haven wereldhandel drijft. Dat is wel even iets anders dan de in de verte starende sombermannen die Belgische filmmakers ons doorgaans voorschotelen.

'Patser' is kleurrijk en geestig, zwartgallig en smerig. 'Patser' is een ode aan de Amerikaanse misdaadfilm én een kundig inkijkje in een wereld die misschien realistischer is dan we willen denken. Met het recente brute onderwereldgeweld in Amsterdam in gedachten is 'Patser' nauwelijks luchtig vermaak te noemen. Toch zijn de filmmakers, die zich kortweg presenteren als Adil & Bilall, uitstekende entertainers met een grote flair voor visueel vertellen.

Adamo (Simoni), met onafscheidelijke Gucci-pet, Badia (Gharib), het kick ass-meisje waarmee hij is opgegroeid, en twee jeugdvrienden gaan in zee met een echte, doorgewinterde patser: een Nederlandse cokedealer, opgegroeid in de Bijlmer en op zoek naar een Belgisch netwerk. Het lijkt een gouden greep, maar de klungelig afgerukte bumper van een gifgroen autootje is het begin van een reeks ellende die snel groter wordt.

Rap battle

Met hun uitstekende cast maken de makers van 'Patser', zeker in de eerste helft, een soort doorlopende rap battle. Opgehangen aan de zeven hoofdzonden als leidende thema's tonen de twee hoe alles in het leven van hun personages gaat om strijd, trots, eer. Een drukbevolkte apenrots waarbij ieder gesprek een wedstrijd is in snelheid en gevatheid, vernedering en overwinning. De dialogen variëren van luchtig en grappig tot grof en grover. Vrouwen en homo's in het publiek doen er goed aan hun oren af en toe dicht te houden.

Maar dit zijn eerder sukkelaars dan slechteriken die, elk met eigen emotionele bagage, hun vingers branden aan geslepener types in de onderwereld (Ali B. speelt een drugsbaron die grossiert in harteloze taal), aan corrupte politie, en aan de idée-fixe dat ze als immigrantenkinderen geen maatschappelijke toekomst hebben. Toch hebben we daar niet de uitgebreide bloedige verwikkelingen voor nodig die de tweede helft van de film trager en zwaarder verteerbaar maken. Gelukkig hebben we tegen die tijd onze conclusie al getrokken: Adil & Bilal zijn getalenteerde filmmakers om in de gaten te houden.

Meer filmrecensies leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden