Vitamine B-52 voor de dance generatie

Pop

B-52’s, gezien 19 juli in Paradiso, Amsterdam.

De naam B-52 staat niet alleen voor een type bommenwerper, maar ook voor een torenhoog kapsel, bij ons in de sixties beter bekend als de ’suikerspin’. Toen uiterst populair bij meidengroepen als The Shangri-Las en The Supremes, eind jaren zeventig weer terug dankzij The B-52’s.

In dezelfde zaal waar ze in 1979 hun Nederlandse debuut maakten, vierde de Amerikaanse band zaterdag een triomfantelijke comeback. Paradiso was wederom uitverkocht en ging weer volledig plat voor deze feestelijke extravaganza.

De ’B’ had destijds ook mogen staan voor ’Buitenbeentjes’, want met hun dadaïstische dansmuziek stonden ze haaks op de doem predikende punkbeweging.

Op hoekige gitaarriffs en een stuiterende bas zongen ze hun absurdistische tekstflarden, gelardeerd met elektronische bliepjes en hysterische gilletjes. Ze leken levende cartoons, weggelopen uit een tv-serie waarin The Thunderbirds en The Flintstones elkaar ontmoeten.

Met hun energieke dansliedjes gaven ze een knipoog naar de sixties en hoorden eerder bij Blondie en The Ramones dan bij The Sex Pistols en The Clash. De intelligente ondertoon in hun werk plaatste de band daarentegen weer in het kamp van Devo en The Talking Heads.

Na al die jaren klinkt de groep nog even ongrijpbaar en bij de tijd. De tinteling van hun plaatdebuut ’The B-52’s’ keert helemaal terug in ’Funplex’, het eerste studio album na 16 jaar. Dit nieuwe materiaal, waaronder het titelnummer en songs als ’Love in the year 3000’, sloot in Paradiso organisch aan op de grote hits uit hun beginjaren. ’Rock lobster’ en ’Planet Claire’ bleken onverminderd hun futuristische magie houden.

Ook al hadden de zangeressen Cindy Wilson en Kate Pierson de suikerspin verruild voor hangend haar en oogde Fred Schneider wat minder strak, na drie decennia bleef die ongrijpbare mix van dance, punk en sixties rock actueel.

Optreden betekent voor hen ook een dansperformance vol kleine pasjes en robotachtige gebaren met armen en handen. De begeleiding op toetsen, drums, bas en gitaar zorgde voor een permanent stuwende omlijsting waarin de drie konden floreren. Soms bespeelde Wilson de bongos, dan weer tikte Schneider op een cowbell of tamboerijn. Juist die kleine accenten en het veelvuldig gebruik van lichteffecten kleurden de onderhuidse kracht van The B-52’s.

Daardoor was deze comeback allesbehalve een anachronisme. Liepen ze destijds vooruit op de dance rage die zich tien jaar later aandiende, nu lopen ze in de pas met de dance generatie van vandaag. Zonder de bijbehorende coke van weleer, maar als een vitaliserend shot Vitamine B52.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden