Reizen

Vissen met ijsboor en hengel in Vermont

Garon Jenkins plaatst een tip-up in een vers geboord ijsgat, terwijl zijn vrienden Trevon Drewing en Drew Hanson roken en bier drinken. Op de achtergrond Jenkins’ oranje aluminium ice shanty en links daarvan de bruingeverfde, zelfgebouwde ijshut van Scott Greenwood.Beeld Ellen Kok

Ooit was ijsvissen voor indianen dé overlevingsstrategie in de winter. Nu is het vooral een hobby voor in het weekend. In Vermont is zelfs een tijdelijk ijsvissersdorp.

Het is alsof Hoyt’s Landing, een inham van de Connecticut-rivier in de Amerikaanse staat Vermont, bezocht is door ijsmollen. Als je je op de bevroren vlakte waagt, loop je tussen tientallen open of alweer dichtgevroren gaten, met eromheen opgeworpen heuveltjes van witte ijskorrels. Allemaal mensenwerk, dat zie ik aan de houten huisjes die erbij staan: ik ben beland in een tijdelijk ijsvissersdorp.

IJsvissen was voor indianen in het noorden van de Verenigde Staten een manier om de winter te overleven. Ze hakten gaten in het ijs en maakten lokvisjes van hout of uit het parelmoer van mosselschelpen. Nu is het een hobby, een sociale winteractiviteit en zelfs wedstrijdsport, die door tienduizenden mensen wordt beoefend.

Elk weekend

De variatie aan vis die voedsel zoekt en paait in Hoyt’s Landing is groot, vertelt Scott Greenwood (44) uit Springfield, die samen met zijn zoon Mitchel (17) het ijs op is gereden. Je kunt er pan fish aan de haak slaan, zo genoemd vanwege het koekenpanformaat. Dat zijn vooral baarsachtigen, zoals perch, bluegill, crappie en pumpkinseed sunfish. Maar er zijn ook grotere vissen, zoals snoek. Die zwemmen vooral in twee diepe geulen vlak bij de inham; dicht in de buurt parkeert Greenwood graag zijn ice shanty, zijn zelfgebouwde vishut.

Elk weekend is hij op het ijs te vinden, van ’s ochtends als het nog donker is tot ruim na zonsondergang. Het enige wat hem daarvan kan weerhouden, is als hij na een flinke sneeuwstorm de weg op moet. Hij werkt in de bouw, en sneeuwruimen is een extra winterklus. Door al dat buitenwerk kan hij zo goed tegen de kou, denkt hij. “Ik vermoed dat ik de enige ben die twaalf uur op het ijs bivakkeert in een spijkerbroek.” Hij vist en pakt de gevangen vissen met zijn blote handen -ook al vriest het 9 graden.

Tekst loopt door onder afbeelding

Ice shanty met de schoorsteen van een houtkachel die de ijsvishut verwarmt. De glijders onder de keet maken het makkelijk het bouwsel op het ijs te duwen, de klossen daaronder zorgen ervoor dat de hut niet invriest en moet worden losgehakt.Beeld Ellen Kok

Uitzicht

Veel vissers gaan er al op uit als het ijs zo’n 6,5 centimeter dik is - stevig genoeg om op te lopen - maar de aanbevolen dikte is 10 cm. De vissers gaan met hun slee met lading, sneeuwscooter, auto of pick-uptruck het ijs op - afhankelijk van hoe dik het ijs is. Greenwood is met zijn pick-up het ijs op gekomen, zodat hij zijn zelfgebouwde vishut kan meenemen.

De met een gasbrander verwarmde ruimte, met in de vloer drie luikjes voor de visgaten, biedt via ramen aan alle kanten uitzicht op de omringende ijsvlakte. Ik vraag hem wat er plezierig is aan in het donker zitten vissen. “Terwijl ik wacht of ze bijten, kan ik genieten van het uitzicht en het overige vermaak op het ijs.”

'Jiggen en tip-ups'

De twee favoriete ijsvismethoden op Hoyt’s Landing zijn ‘jiggen’ en het gebruik van ‘tip-ups’. Bij jiggen beweeg je met een korte, lichte hengel de lijn op en neer, zodat de vis het aas voor een bewegend prooidier aanziet. Grote vis vang je met een tip-up: een opvouwbaar kruis van hout of plastic dat boven het ijsgat wordt bevestigd. Er zit een vlaggetje aan dat omhoogschiet (tip up!) als de vis bijt en het aas aan de lijn mee trekt.

Scott Greenwood beoefent beide methoden. Naast zijn vishut heeft hij een klein vijvertje in het ijs geboord, waarin de dagvangst, soms wel vijftig vissen, versuft van de kou ligt tot hij naar huis gaat. Dan sorteert hij: te klein gaat terug in het warmere water, groot genoeg mag mee naar huis, voor in de pan of de diepvries. Per dag mag een visser 25 panvissen meenemen, en wil je een snoek meenemen, dan moet-ie groter zijn dan 70 cm. De jachtopziener komt regelmatig langs om visvergunningen te controleren en te kijken of te kleine vis netjes worden teruggezet.

Tekst loopt door onder afbeelding

Tijdens een zaterdag ijsvissen bakken Kim, de vriendin van Scott Greenwood, en zijn dochter Megan (12) kaastosti's op de gasbrander waarmee de ice shanty ook wordt verwarmd.Beeld Ellen Kok

Trends

Er zijn vissers op Hoyt’s Landing die de modernste technieken inzetten. Eentje boort met een motorisch aangedreven ijsboor (ice auger) snel vijf verse visgaten. Vervolgens laat hij in een ervan een sonar-apparaat zakken. Als zich niet snel vis vertoont, verhuist hij naar een ijsgat verderop.

Over dat soort dingen wordt natuurlijk flink geroddeld op het ijs. Toponderwerp van dit jaar is een spiksplinternieuwe, fel oranje vishut die zo luxueus is, dat het gebouwtje eigenlijk de naam hut of keet niet verdient. De zelfbouwvissers schudden hun hoofd bij het zien van de moderne, chique en dus dure shanty. “Ik schat toch zo’n 3000 euro.

Ik denk dat ik voor 100 euro hout in mijn hut heb zitten, en dat vind ik wel genoeg”, oordeelt Greenwood.

De eigenaar van de dure shanty, Garon Jenkins (25), heeft wel geprobeerd er eerst zelf eentje te bouwen. “Ik verspilde zoveel materiaal dat ik er net zo goed een kon kopen. Deze gaat levenslang mee, want hij is van aluminium. En ik ben erg goed in afdingen, dus betaalde er geen 2500 maar 1600 euro voor.”

IJsvissen is duidelijk een sociale gebeurtenis voor Jenkins - op zeker moment staan er zeker zeven vrienden in of bij zijn oranje ijshut. Hij heeft maar twee opklapbare krukjes, dus iedereen staat, praat, drinkt bier uit blik, rookt een sigaret en kijkt uit het raam om te zien wat de anderen uitspoken. Naarmate de dag vordert en het alcoholpeil stijgt, schallen hun stemmen luider over het ijs en rennen ze achter elkaar aan rond de tip-ups.

Tekst loopt door onder afbeelding

Beet!Beeld COLOURBOX

Beleefd

“Ze zijn vooral hier om te feesten”, constateert visser Greenwood, die het allemaal rustig aanschouwt vanuit zijn eigen hut. “Ach, ze zijn in elk geval beleefd. Toen ik vanmorgen iets later arriveerde dan gewoonlijk, kwam de eigenaar netjes informeren of hij zijn tip-ups niet te dicht bij mijn shanty had geplaatst.”

Ook die tip-ups van zijn buurman zijn spiksplinternieuw. En hij houdt zijn groter dan gemiddelde aasvis niet levend in een ijsvijvertje, maar in ‘The Bait Station’, een geïsoleerde emmer met zuurstofpomp. Ieder z’n ding.

Zelf ziet Garon Jenkins het vissen ook als iets sociaals, maar dat is niet het enige wat voor hem telt. “Rondhangen met vrienden is een belangrijk onderdeel van het plezier”, zegt hij, “maar ik ben hier ook voor de opwinding van het ijsvissen. Mijn droomvangst is een snoek van minstens een meter lang.”

IJsvissen in de VS

Zelf ijsvissen in de VS? De Fly Rod Shop in Stowe, Vermont organiseert ijsvisdagtochten op een van Vermonts prachtige meren. Onder leiding van een ervaren gids ga je vier uur het ijs op en leer je de fijne kneepjes van het werken met tip-ups en jiggen.
flyrodshop.com/guided-trips-3/ice-fishing-tours

IJsvishuis

Behoefte aan een meer luxe aanpak? In de staat Minnesota kun je een compleet ingericht ijsvishuis op een dichtgevroren meer huren, met stapelbedden, verwarming, keukentje, een tafel met stoelen, toilet en isolerend tapijt op de houten vloer, waarin zich onder luikjes, vier, zes of acht voorgeboorde gaten in het ijs bevinden.
http://lybacks.com

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden