Virtuoos onbehagen in mobiele telefoonkomedie

Het ziet er reuze gezellig uit op de speelvloer. Een paar rijen kille kunststof stoeltjes, die het wachten op een vliegveld zo kunnen veraangenamen. Daarboven een paar koele vensterlijsten, in wit en mint, die vóór alles associaties oproepen metelektronische displays. Daartussen ijzeren trapconstructies als verbinding.

De interactie tussen de personages wekt al even behaaglijke gevoelens. Direct contact is er vrijwel niet. Er wordt gecommuniceerd via de mobiele telefoon. En dan altijd eenzijdig, nooit in dialoogvorm. Ook niet als een bomaanslag het leven op de luchthaven volledig ontwricht en de onderlinge relaties in versneld tempo laat escaleren.

Met ’Mobiel’ neemt de Catalaanse toneelschrijver Sergi Belbel allicht de moderne communicatie op de hak. Dat is niet de enige reden dat zijn werk grote populariteit geniet. In ons land hebben al verschillende groepen met plezier hun tanden gezet in de kantoorkomedie ’Na de regen’. Het is vooral de originele manier waarop hij de relationele en emotionele manco’s in de hedendaagse, ogenschijnlijk zo open maatschappij aanpakt.

Qua vorm en thematiek toont Belbels werk verrassende overeenkomsten met dat van Marijke Schermer, van wie pas ’Safety First’ bij Toneelgroep Alaska in première ging. Beide schrijvers beschikken over een scherpe pen, die vlot getypeerde karakters rake formuleringen in de mond legt. Lichtvoetig én venijnig.

In Belbels mobiele telefoonkomedie is de discommunicatie extreem doorgevoerd. Vormgeefster Catharina Scholten en regisseur Léon van der Sanden doen daar nog een schepje bovenop met een even ijzige ambiance als sobere enscenering.

Alsof het een natte washand is die zij stevig in het gezicht van publiek en tegenspelers wrijven tot de wangen ervan gloeien, zo virtuoos laten de acteurs zich door het aangereikte materiaal tarten. Onbehagen? Je zult het krijgen! En ik me daardoor ellendig voelen? Ammenooitniet!

Vier ongelukkigen, die natuurlijk alleen maar hunkeren naar wat liefde en een zweempje contact, maar zichzelf overspelen omdat ze zich daarvoor generen. En dat overspelen wordt zo krachtig aangezet, dat de momenten dat het intieme ’ikje’ er doorheen kiert des te wranger zijn.

Roos Eijmers en Justus van Dillen zijn met verve een ’helemáál niet’ hysterische dochter en geknevelde zoon. Maar de ware schwung komt van Vervolgs topactrices, die elkaars tegenpool spelen. Marie-Christine de Both transformeert zo verrukkelijk van depressieve neurotica in warme minnares, en Mieneke Bakker is zo’n stuitend giftige bitch die haar jaloezie amper de baas kan, dat het bijna is of ze getypecast zijn. Als er niet van die geestig in hun spel geweven details waren, die soms het tegendeel van hun gedrag beweren. Beiden zouden zó en even overtuigend elkaars personage kunnen spelen, denk je dan verlekkerd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden