Vintage Bill Murray in pretentieloze komedie

St Vincent

Regie: Theodore Malfi Met Bill Murray, Naomi Watts

***

Als het klopt dat zuur doen uit de mode is, en enthousiasme in, dan is Hollywood-acteur Bill Murray de uitzondering die de regel bevestigt. Al decennia in de mode met het spelen van steeds oudere, stoïcijnse dan wel sarcastische oude mannen, waar het publiek toch geen genoeg van kan krijgen. Al hangt je favoriete Murray vermoedelijk ook af van de Murray bij wie je bent ingestapt. Voor mij is dat toch die van 'Groundhog Day'; geen andere acteur van wie je zo gemakkelijk gelooft dat hij voor altijd in dezelfde dag is beland dan de doodkalme Bill Murray, die diepe verveling van een prettig laconiek randje weet te voorzien.

Bij die liefde voor de acteur hoort ook het verhaal achter Bill Murray, de atypische Hollywoodster die geen agent heeft maar een antwoordapparaat, wat hem in Sofia Coppola's 'Lost in Translation' deed belanden, en in bijna alle films van Wes Anderson, maar ook in de eerste Garfield-film omdat hij dacht dat die van de Coen Brothers was.

En wat hem nu tot de hoofdrolspeler maakt van de eerste lange speelfilm van de nog onbekende, en onervaren Theodore Melfi, die niet ophield Murray's antwoordapparaat te bellen en toen, na twee maanden, werd teruggebeld door Murray himself.

Met Murray aan boord werden de andere A-list sterren ook in Melfi's schoot geworpen: Melissa McCarthy als pas gescheiden alleenstaande moeder met zoon, Chris o'Dowd als de priester/leraar op de katholieke lagere school, en Naomi Watts als Russische prostituee.

Maar Melfi's zedenkomedie 'St Vincent' is voor alles vintage Murray met Bill Murray in de hoofdrol als de alleen levende zatlap Vincent, die slechts kennis heeft aan zijn Russische 'lady of the night' (Watts) en aan de medewerkster van de bank bij wie hij vergeefs het spaargeld probeert los te troggelen dat hij al lang niet meer op zijn rekening heeft staan.

De nieuwe buren vallen deze Vincent in zijn rijtjeswoning in Brooklyn rauw op zijn dak, als de verhuiswagen eerst zijn hek vernielt en er dan ook nog een boom op zijn oldtimer valt. Maar nieuwe buurjongen Olivier is alsnog welkom als blijkt dat hij Vincent aan extra inkomsten kan helpen.

Echt geloofwaardig is het niet dat moeder Melissa haar twaalfjarige onder de betaalde hoede laat van deze onaangepaste oude man, die hem meeneemt naar de paardenraces en het café en hem leert een pestkop de hersens in te slaan, maar het levert wel leuke scènes op.

Nieuwkomer Jaeden Leiberher is niet te ad rem als de twaalfjarige Oliver en Murray en McCarthy zijn uitstekend op dreef in een onderhoudende en prettig pretentieloze komedie die het sentiment in de tweede helft niet helemaal onderhoudt, maar dan wel weer fijn vol zelfspot eindigt met Murray die Bob Dylans 'Shelter in the storm' mee blèrt op een klapstoeltje in zijn verwaarloosde achtertuin. Zo zen zingen, dat kan Bill Murray erg goed.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden