Vikingmusical amuseert, maar mist nuance

Musical

Studio 100 Wickie, de musical ***

Even lijkt 'Wickie, de musical' een vrouwenpower-boodschap te verkondigen, omdat de vrouwen van het vikingdorp Flake de vijandige piraten overrompelen. Maar uiteindelijk is het toch het slimme vikingjongetje Wickie die zorgt dat Flake de piratenbende van Vreselijke Sven overwint.

Na een remake van de oude Wickie-tv-serie en twee (Duitse) speelfilms is er nu een Wickie-musical met grotendeels dezelfde stereotype karakters. Wickies vader, de koppige, niet al te slimme Halvar komt nu, in een tamelijk vergezochte verhaalwending, terecht bij Clodovea. Zij is een soort IJskoningin met mambo-dansende 'IJsco-chica's' die de Vikingen verleiden met waterijsjes om ze zo gevangen te kunnen nemen.

De Vlaamse producent Studio 100 zet met een Nederlands/Vlaamse cast (zo'n 25 acteurs) een gesmeerde, entertainende show neer waarin wordt gevaren, gevochten, geroofd en gefeest. Helaas is het wel een dertien-in-een-dozijnmusical met eenvoudige danspasjes en tamelijk ingeblikte, elektronische pretparkmuziek zonder verfijnde melodieën. De K3- en Kabouter-Plop-generatie in de zaal, veelal getooid met plastic Vikinghelmen, lijkt daar nauwelijks mee te zitten. Zij klappen en joelen mee op de stampende ritmes van de liedjes. En ze zijn blij als ze Josje Huisman uit K3 zien in de rollen van Clodovea én Elza Eenoog - een tamelijk overbodig personage: het liefje van Vreselijke Sven.

De voorstelling is bedoeld voor kinderen van drie jaar en ouder, maar voor peuters - en ook voor veel kleuters - is het verhaal te ingewikkeld. Niet alleen door verschillende onlogische overgangen; ook het taalgebruik is gecompliceerd, met woorden als hysterie, musea en depressie. De concentratie in de zaal verslapt daardoor.

De acteurs zijn over het algemeen heel vaardig. De 13-jarige Remi De Smet speelt, zingt en danst de titelrol gelikt. Pim van Alten is geestig als de vriendelijk bulderende vikingchef Halvar en Steve Beirnaert zet de weinig snuggere Viking Snorre karikaturaal maar komisch neer.

Het decor van Stefaan Haudenhuyse is eenvoudig en creatief. Met relatief weinig middelen, zoals tonnen, kisten, schilden en touwen worden binnen enkele seconden boten gesuggereerd die weer net zo makkelijk verdwijnen. En halfdoorzichtige lichtblauwe voiles vormen eerst de golven van de zee, maar later, de andere kant op gehesen, veranderen ze het toneel in een ijsgrot. Dat geeft de voorstelling meerwaarde.

Te zien in Nederland t/m 28 oktober 2015, www.studio100.com

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden