Vijftig tinten Tinder

Na zijn scheiding downloadt Robert van Dijk datingapp Tinder. "Hele horden meiden zijn bereid tot een praatje en wie weet wat meer." Maar hoe werkt het? Zoekt hij seks of eigenlijk toch liefde? En mag dat ook op Tinder?

Stel, het is 2014 en je relatie gaat uit, wat ga je doen? Juist, je gaat tinderen, zelfs als je altijd hebt geroepen dat jij nóóit aan onlinedating zou doen, zelfs als je onpasselijk wordt van het woord 'date' alleen al, zelfs als je een vader van veertig bent, zelfs als je scheiding nog maar superkort geleden is, zelfs als je gewoon ongecompliceerde seks wilt, zelfs als je eigenlijk alleen wilt praten, zelfs als je vindt dat je nooit mooi op foto's staat, zelfs als je vrienden blij zijn dat ze je eindelijk 'ns wat vaker zullen zien nu je single bent, zelfs als je nog midden in een relationele rouwfase zit, zelfs als werkelijk al het bovenstaande op jou van toepassing is.

Als er niemand meer naast je ligt in dat tweepersoonsbed dat nu groter lijkt dan ooit (de hoeslakens passen ook ineens niet meer en je beseft nog niet dat je bij de boedelverdeling de verkeerde maten hebt meegenomen), dan is niets fijner dan voor het slapen nog even wat mooie vrouwen welterusten wensen. En als je wekker gaat, kijk je eerst of iemand je nog een x'je heeft gestuurd nadat je het geluid had uitgezet, want ieder x'je is een klopje op je kromgetrokken schouders.

Ene Madelon berichtte mij dat ze dat nooit zou kunnen, chatten met meerdere matches tegelijk. Voor haar was dat als met meer dan één naar bed gaan, maar ik zag het nut van limiteren niet toen ik merkte dat er hele horden meiden bereid waren tot een praatje en wie weet wat nog meer.

En al snel raakte ik geïnteresseerd in het 'wie weet wat nog meer'. Mijn huwelijkse seks was stil, stroef en schaars, dus het eerste waar ik in de snoepwinkel naar zocht, was lust. Ik moest er voor naar Bussum, maar ze was mooi en meer dan tien jaar jonger. Tot zover de idylle. Bij de eerste zoen stootte ze haar glas rode wijn om op haar maagdelijk witte bank en zag ik haar alleen nog heen en weer rennen tussen keuken en vlek. Ze vroeg of het te laat was om haar moeder te bellen om te vragen of ze er nu zout of witte wijn over moest gooien. Ik haalde mijn schouders op, keek naar de klok en zag dat ze in haar paniek koos voor zowel chardonnay als Atlantisch zeezout. Maar helpen deed het niet en later tijdens het vrijen wilde ze volgens mij nog steeds liefst zichzelf tegen het hoofd slaan.

Zelf genoot ik evenmin. Ik dacht: dit is het summum, dit is waar je jarenlang stiekem van droomde, ze is mooi, ze is jong, geniet! Maar wat ik ook in mijn oor fluisterde, de magische spreuk om een gedachte in gevoel om te toveren was er niet bij.

De volgende ochtend vertelde ze hoe leuk ze het vond om tante te zijn en ik besefte dat als ik door zou gaan met het daten van jonkies, ik vroeg of laat verliefd zou worden op één ervan en vroeg of laat belanden zou in een ongewenst gesprek over haar kinderwens.

Dat nooit, dacht ik.

Toen mijn ex en ik aan kinderen begonnen, geloofde ik oprecht dat papa en mama samen oud zouden worden en dit voorwaardelijke geloof is samen met serviesgoed stukgevallen op het graniet van de keukenvloer. Niet meer te lijmen.

Vandaar dat ik in mijn zoekprofiel de leeftijd ophoogde naar mijn eigen leeftijd en zo kwam ik mijn ex tegen. Au. Drie jaar lang waren we in relatietherapie geweest en al die gesprekken en ruzies en inzichten werden door een simpel vleeskeuringspelletje op mijn telefoon samengebald tot een verpletterende eenvoud: een foto van mijn ex met daaronder de keuze 'nope' of 'liked'. Ik wist wat ik moest kiezen, maar ik kon het niet. Nog steeds was zij de enige vrouw op de hele tinderwereld met wie ik echt een match wilde hebben. Dus ik likete haar, maar kreeg geen match en au, ook dat deed pijn. Kennelijk was ze wijzer dan ik, sterker dan ik, verder dan ik.

Als onze dochter van vier zich bezeert, vraag ik: moet er een kusje op? Ze knikt, ik kus haar knie en kijk ze rent alweer.

Van Tinder verlangde ik dezelfde geneeskrachtige magie. Ik had heel veel pijn van mijn scheiding en er moesten heel veel kusjes op.

Maar de seks werd er niet leuker van. Bij alle intieme handelingen die ik verrichtte, verbeeldde ik me dat een of andere gozer precies dat op precies dat moment bij mijn ex deed. Seks werd een naargeestig rollenspel; ik toerde door het land in de rol van de nieuwe minnaar van mijn ex.

Om van dit nare bewustzijn af te komen, ging ik tinderen zoals Aziaten aan sightseeing doen. Snel even kijken, misschien even naar binnen en dan hup de bus weer in. Nooit had ik de behoefte een dame een tweede keer te zien. Been there, done that, got the T-shirt.

Na vijftig tinten tinder lag ik naast Margo. Ze was liefdevol, begripvol, werkte in de zorg, kon goed luisteren.

Ik ontdekte dat geilheid en openhartigheid prima samengaan en ze was de eerste vrouw die ik naar mijn wond liet kijken. Ik heb bij haar zoveel gehuild dat ik me afvraag of haar kussen inmiddels al droog is.

Eindelijk begon ik me weer begeerd en begrepen te voelen. Maar liever nog dan begeerd en begrepen, voelde ik me geliefd en een nieuwe tinderfase kondigde zich aan: ik wilde verliefd worden. Ik voegde op mijn wensenlijstje 'leuk' toe aan 'lekker', informeerde voortaan naar zaken als werk en opleidingsniveau en bedacht dat ik in de ochtend moest gaan daten in plaats van in de avond, want ik meende dat verliefdheid eerder op een lunchkaart te vinden was.

De zoektocht naar verliefdheid verliep al net zo excessief als die naar seks; op Emma was ik al verliefd voordat ik haar had ontmoet. Ik zag hoe prachtig haar ogen waren en was al verkocht. Maar ze was HR-manager, vertelde ze, en ineens zag ik zo'n harde tante voor me die met een glimlach mensen ontslaat. Ook zij zag hoe verschillend onze levens waren en we stelden vast dat het niets zou worden tussen ons. We klets- ten nog wat, maar de beste beentjes werden niet meer voorgezet, geen ironie meer, geen gevatheid, geen smiley's. En juist hierdoor werden we steeds openhartiger. Op sommige punten begrepen we elkaar volledig, op andere punten begreep zij mijn ex beter en ik de hare. Prangende vragen die ik mijn ex nog had willen stellen, kon zij voor mij beantwoorden en ik kon de mannelijke gezichtspunten voor haar inzichtelijk maken. We voelden ons eindelijk gezien. En dat door iemand die we nog nooit hadden gezien.

Op een dag vroeg ik haar ten huwelijk en ze zei meteen ja. Het was eigenlijk perfect zo en elkaar ontmoeten zou ons huwelijk alleen maar kapot kunnen maken, maar op een ochtend zat ik toch in een koffietentje op haar te wachten. Er zou een vrouw tegenover me gaan zitten met wie ik geen woord meer zou hoeven wisselen; zwijgend zwelgen in elkaars ogen zou genoeg zijn.

Maar de vrouw die binnenkwam stelde zich voor, hing haar jas over de stoel en zei: zo. In ons oogcontact zat minder intimiteit dan er gluten in onze brownies zaten. Na twee koffie vroeg ze wat ik er zelf van vond. Omdat ik begon te stamelen, nam ze zelf het voortouw maar. Op zich zou ze het best leuk vinden om nog een keer af te spreken, zei ze en de rest heb ik niet meer gehoord, want die woorden 'op zich' vond ik al pijnlijk genoeg. Dat zijn de woorden waarbij mijn leugendetector alarm slaat. Hier zat dan toch die HR-manager die met een glimlach mensen ontslaat.

Ik had nog geen honderd meter gelopen of ik opende tinder op zoek naar een troostmeisje. Ik koos voor Annemarie. Annemarie was iemand die ik niet als relatiemateriaal zag (eigenlijk alleen omdat ze in the middle of nowhere woonde), maar ze had een unieke manier van chatten. Terwijl ik haar altijd maar een paar lieve woordjes stuurde (druk met Emma als ik was), antwoordde ze mij met enorme lappen tekst waar ik hardop lachend minutenlang doorheen scrollde.

Ze kwam graag die avond langs. Ik had geen enkele verwachting, maar onze match dateerde van Valentijnsdag, dat had ik misschien als teken moeten opvatten. Wat een leuk mens! Ze praatte precies zoals ze chatte en ik raakte helemaal verslingerd aan de manier waarop zij het leven beleefde. We hebben een kroegentocht gehouden tot er niets meer open was en zitten kletsen en lachen met een plezier, gemak en vanzelfsprekendheid alsof we van een glijbaan gleden. Ik wilde haar zo snel mogelijk nog een keer zien. Tot dan toe was mijn leven door mijn co-ouderschap verdeeld tussen kinderen en tinderen, maar dit dubbelleven wilde ik stante pede opgeven, want wachten tot het weer mijn vrije weekend was, konden we niet.

Het werd mogelijk nog fijner dan onze eerste date en ik werd overmoedig; behalve mijn huis, liet ik haar trots mijn slapende kindjes zien. Ze had een cadeautje voor me meegebracht en uit alles bleek dat ze mij net zo leuk vond als ik haar. Ik was in ieder geval zo zeker van mijn zaak dat ik na haar vertrek Tinder terstond van mijn telefoon heb geknikkerd. De volgende dag sms'te ik mijn ex of ze een kop koffie met me wilde drinken. Ik zei niet waarom, maar we hadden elkaar beloofd de ander te verwittigen als er een nieuwe partner in ons leven zou komen en ik stond te popelen om haar te melden: 'ik heb iemand ontmoet'.

Was ik echt verliefd? Was het de ware? Of was het allemaal projectie? We zullen het nooit weten. Vlak voordat ik naar mijn ex fietste, kreeg ik het berichtje dat die ontmoeting met mijn slapende kindjes voor Annemarie te heftig was geweest. Het bracht onverwerkte gevoelens naar boven over haar ex en haar stiefkindje. Ze was er nog niet klaar voor, had rust en afstand nodig en verbrak het contact.

Gedachten aan mijn ex waren ineens pijnloos; ik had een nieuw object voor mijn pijn. Deze pijn was klein en handzaam en ik koester hem. Dit was de pijn van: 'We hebben het ontzettend leuk gehad en ik begrijp en accepteer volledig waarom het moest stoppen.'

Dus. Daar zat ik dan. In weer een ander koffietentje. Dit keer niet met een date maar met mijn ex. Ik loog dat ik wilde afspreken om iets over de kinderen en het was zowaar gezellig, want ik voelde mij geliefd, niet door mijn ex maar door de wereld om mij heen.

PS: Dit geluk was van korte duur, Tinder is inmiddels weer gedownload.

undefined

Reageren?

Bent u actief op Tinder? Of vond u uw grote liefde op een andere manier? Schrijf ons in maximaal 150 woorden. tijdpost@trouw.nl

Robert van Dijk (Berlikum, 1974) is toneel- en scenarioschrijver. Hij studeerde Algemene Taalwetenschap en Writing for Performance. en is aan deze laatste opleiding verbonden als gastdocent. Van Dijk werkt en woont in Utrecht, samen met zijn twee kinderen.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden