Vijf zwarte vingers met roze nagellak

Eline Vranckx was gevoelig en sociaal. Een jonge vrouw nog. Ook zij zat in vlucht MH17. Haar vader: 'Als men mij vraagt hoe het gaat, wat moet ik dan zeggen?'

Een foto. Zes meisjes op spitzen. Twee aan de ene, vier aan de andere kant. Tussen hen in hoort Eline Vranckx. Maar op 30 augustus van dit jaar, de dag dat de foto gemaakt is, dansen de meisjes voor Eline. Hun balletvriendin ligt in een witte kist voor het podium. Ook zij zat in de MH17.

Eline Marieke Vranckx (21) uit Haren gaat op 17 juli op weg om twaalf dagen met haar vader Wim, zijn tweede vrouw Kristine en haar halfzusje Lianne door te brengen in Kuala Lumpur. Ze komt er niet aan. In plaats daarvan vliegt Wim in shock naar Nederland. In de tuin van vrienden in Gieten belegt de gepensioneerde Shell-employé, die in Oman woont, een bijeenkomst voor Eline rondom een geïmproviseerd monumentje.

Bij de nationale herdenking voor alle 298 slachtoffers, afgelopen november, mailt vader: "Als men mij vraagt hoe het gaat, wat moet ik dan zeggen? Zoals het echt gaat en dan in tranen uitbarsten tegenover weet ik veel wie? Of het standaard antwoord geven: soms gaat het en soms niet? Of doen alsof het allemaal wel weer een beetje loopt? Ik weet het soms/meestal echt niet. En zoooooo moe aldoor."

Vader stuurt een paar foto's. Op een ervan poseert hij trots met zijn roodharige grote dochter voor het Royal Opera House in Muscat, Oman. Wim mailt ook het levensverhaal van Eline dat tijdens haar herdenking op 30 augustus is voorgelezen. Lieve woorden over een jonge vrouw die omschreven wordt als gevoelig, bescheiden en sociaal. Eline wilde niets liever dan harmonie en had een grote hekel aan oneerlijkheid. En ze had haar zaakjes graag op orde of het nou om haar kleren, haar vakantieuitrusting of haar schoolspullen ging. De katten bij haar moeder thuis deed ze Swarovski-halsbandjes om. En vader zal niet gauw vergeten hoe zijn oudste dochter en haar halfzusje hem de badkamer in dirigeerden om zijn grijze haren met kleurshampoo te behandelen, uiteraard slap van het lachen.

Eline studeerde International Communication aan de Hanzehogeschool in Groningen. Ze had de Hogere Hotelschool Leeuwarden geprobeerd, maar vond er haar draai niet. De nieuwe studie ging beter, maar soms moesten haar broers Maarten (26) en Wouter (24) haar wel helpen overzicht te krijgen over de stof.

Meestal was zij het die anderen te hulp schoot. In het studentenhuis waar ze sinds een jaar woonde, merkten ze dat ook al snel. De huisgenoten beschouwden Eline als het hart van het huis. Zij organiseerde en wist wat er speelde bij de rest. Ze was altijd in voor iets leuks. Geregeld klopte ze op de deuren van de anderen om te kijken of er ergens wat te beleven was. Voor je het wist werd het samen theedrinken, een spelletje en dan samen eten of de stad in. Eline maakte de lekkerste toetjes.

Eline geeft af en toe tekentjes, zegt haar moeder Hilda. Ze steekt thuis in Haren een kaarsje aan bij de urn met de as. Hier in dit huis groeiden Eline en haar broers op. Eline, geboren op Borneo, was nog geen twee jaar toen het huwelijk van haar ouders strandde en moeder met de kinderen terugkeerde naar Nederland.

Moeder werkt weer halve dagen. Onlangs heeft ze zelf voor het eerst weer gevlogen, naar Indonesië, een tripje met haar duikclub dat al langer gepland stond. Een steward vroeg haar onderweg waarom ze zo erg moest huilen. Van 17 juli tot het moment van identificatie op 18 augustus stond voor Hilda de tijd letterlijk stil. "Het was aldoor mooi weer. Ik zat in de tuin, of ik sliep, zat in de tuin, of ik sliep. Vrienden brachten eten en soms keek ik om en dan was er een vriendin de vloer aan het dweilen." In haar dromen probeerde Hilda vergeefs de puzzel te leggen: "Ik wilde weten hoe Eline gevallen was. Linksom? Rechtsom? Was ze in een maïsveld neergekomen of tussen de zonnebloemen? Ik wilde het weten." Nog steeds kan ze er soms niet bij met haar verstand. "Dan vraag ik me af: is het echt waar? Komt ze nooit meer thuis? Kan ik haar nooit meer aanraken?"

Hilda's vriend Jeroen heeft een fotoboek voor haar gemaakt. Eline met een sjaal om haar hoofd bij haar vader in Oman, of op vakantie met haar moeder. Foto's uit alle periodes van haar leven tot aan de crematieplechtigheid toe. Een witte bladzijde waarschuwt voor de volgende pagina. Daarop Eline's hand nadat ze gevonden was en terug in Nederland: vijf zwarte vingers met roze nagellak.

Broer Maarten zei bij de herdenking dat ze op een dag een mooie bruid zou zijn geweest, zijn zusje. Een lieve moeder vast ook van een stuk of drie kinderen. Eline had net verkering met een huisgenoot.

Twee dagen na de herdenking haalde broer Wouter met zijn beide ouders en vrienden zijn kamer leeg. Hij woonde in hetzelfde huis als Eline en kon het niet aan daar te blijven. Het verhuizen ging snel en omdat ze nu toch de mankracht en een aanhanger hadden, opperde Hilda ook met de kamer van Eline te beginnen. "We hebben in die kamer zitten huilen, maar het moest gebeuren." Eline's bank staat bij Hilda in Haren, erboven rijen troostende kaarten aan linten. Vorig jaar rond deze tijd bedekte Eline de bank met plastic. Daar overheen een oude grand foulard die wel vies mocht worden bij het huisfeest met oudjaar. Dit jaar had ze waarschijnlijk hetzelfde gedaan.

Vriendin Fana herinnert zich Eline's bank goed. "Zodra er ook maar iets met je was, hoe onbenullig ook, nodigde ze je uit op die bank, met een rood fleecedekentje, een bak popcorn en een groot glas rode wijn. Eline vond het belangrijk dat iedereen zich goed voelde en zorgde dat dat gebeurde."

Fana heeft Eline's baantje bij een bakker in Groningen. Ze zou haar afgelopen zomer alleen twee weken vervangen als bezorgster. In de bestelauto vol broden en broodjes hoort Fana 's morgens op de radio het Foute Uur van Q-music waar Eline dol op was. "Ik doe dan extra hard mijn best om mee te zingen en ervan te genieten."

"Ik blijf dat blije hoofdje zien met die ontzettend lelijke kersttrui met belletjes eraan", zegt Fana. Eline droeg de trui vorig jaar en was er blij mee alsof hij gemaakt was van echt goud. "Dat soort dingen mis ik. Ik mis ze zelfs zo erg dat ik nu mijn eigen spuuglelijke kersttrui heb gekocht."

Eline Marieke Vranckx werd op 18 januari 1993 geboren op Borneo, Maleisië en kwam op 17 juli 2014 om bij de ramp met MH17 boven Oekraïne.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden