Vier cello's op de vlucht voor de duvel en een boormachine

klassiek

Cello Biënnale Amsterdam

Nas, Bloch, Lalo

***

Eén groot cellofeest, zo voelt het als je het programmaboek van de Cello Biënnale Amsterdam doorbladert. Het festijn is toe aan zijn zesde editie. Gedurende ruim een week vliegen cellisten van over de hele wereld af en aan en laten hun instrumenten ronken in het Muziekgebouw aan 't IJ.

En dan hebben we het niet alleen over soloconcerten. Iedere dag klinkt er vroeg in de morgen een suite van Bach en 's avonds laat is er de Cello Lounge. Voor masterclasses ben je in het Muziekgebouw aan het juiste adres en in het programma-onderdeel Stokken worden strijkstokken van verschillende bouwers getest.

De organisatie trekt alles uit kast om de Biënnale zo compleet mogelijk te maken. Daar hoort ook het verstrekken van compositieopdrachten bij; er klinken meerdere premières. Zo componeerde Rob Zuidam een celloconcert en schreef hij 'Air', het verplichte werk voor het Nationaal Cello Concours.

Ook Mayke Nas, Componist des Vaderlands, was voor het festival in de pen geklommen en kwam uit op een werk voor vier cellisten, slagwerk en orkest: 'Unraveled'. Tijdens het openingsconcert zaten de vier leden van de Biënnale Cello Band naast elkaar voor een wit doek en vielen met wilde tremolo's gretig aan op hun instrumenten. Alsof de duvel ze op de hielen zat. Stokken stuiterden op snaren, achter het doek ritmisch getik van terloops slagwerk (Slagwerk Den Haag) en het gesuis van een boormachine.

Een vondst: de cellisten leken versterkt, maar in werkelijkheid vormde het Nederlands Philharmonisch Orkest achter het doek de humuslaag voor de klank van het viertal, die daardoor machtig en groots over het voetlicht kwam - zonder boormachine zouden de cellisten eveneens getriomfeerd hebben.

Net als de Band liet ook Pieter Wispelwey er geen gras over groeien. Hij pakte het Celloconcert van Lalo bij de lurven, en kreeg bijval van het orkest onder leiding van Ed Spanjaard. Maar kon het een onsje minder? Door Wispelweys gedrevenheid veranderde de schwung van Lalo's opus in een woeste dans en kwamen klankkern en zuiverheid in het gedrang.

Voor poëzie moesten we bij Antonio Meneses zijn. Deze Braziliaan, ooit lid van het Beaux Arts Trio, had Blochs 'Schelomo' op de lessenaar en bracht de luisteraar met zijn zoete toon in exotische sferen. Een cello die sprankelt en smacht: het instrument in optima forma.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden