Liefdesverhaal

‘Viel ik maar eens op zo’n rustige Duitser’

Beeld Gemma Pauwels

Wereldreiziger Iris Hannema streek neer in de Franse Alpen met man en honden, na jaren van solo-omzwervingen. Geïntrigeerd door het raadsel van de liefde tekent ze er verhalen over op. Aflevering 3: Anna, valt eígenlijk op Latijnse types, maar toen was daar Alex.

Hoe begon het?

Anna: “Op de hoek van een oplopende straat met huizen met van die kleurrijke Portugese tegeltjes zat het café waar ik iedere dag een paar uur werkte. Aan het einde ervan was een pleintje, Praça das Flores, met bankjes, schaduwrijke bomen en cafeetje rondom een ronde stenen fontein. Ik woonde er vlakbij. De eerste keer dat ik Alex zag, was Lissabon gehuld in kerstlichtjes. Er hingen overal lampjes en alle straten waren verlicht. Ik ging die avond nog even naar mijn stamcafé om er soep te eten. Er zat maar één iemand, een grote gespierde jongen met een lange baard, die voorovergebogen en gefocust op zijn laptop zat te rammen. Hij keek even op, staalblauwe ogen, scheve neus, een heldere kop. Vanaf dat moment herkende ik Alex, die in datzelfde cafeetje ’s ochtends vaak koffie haalde. We begonnen elkaar te groeten.

Hij was niet per se mijn type. Ik hou niet van baarden en voelde me altijd meer aangetrokken tot het Latijnse type, donker, macho, intens en dit leek me juist een heel rustige, solide man. Een week later zag hij me door het caféraam zitten en schoof aan. Hij zag er verzorgd uit, droeg een wit linnen pak en ik zei tegen hem dat hij er mooi uitzag. ‘Thank you’, zei hij, heel verlegen dacht ik, al ontkent hij nog altijd dat hij toen verlegen was. Ik vond hem meteen heel prettig, een licht type, maar de timing was slecht.

Strontverliefd

Mijn nogal turbulente relatie met een Portugees was net over en ik had een weekend met ayahuascasessies (een sjamanistisch ritueel met hallucinogene plantenextracten, red.) achter de rug. Na dat weekend wist ik zo ongeveer niet meer wat onder en boven was, hoe ik een mail moest openen of mijn pen in mijn tas moest stoppen. In die staat verkeerde ik toen hij naast me kwam zitten en mijn nummer vroeg. Een week later stuurde hij een appje of ik een keer met hem wilde eten. Ik zei ja, maar ook dat ik momenteel niet veel waard was en dat vond hij prima. Ik weet nog dat ik tegen een vriendin zei: wat zou het makkelijk zijn als ik nou eens op zo’n rustige Duitser zou kunnen vallen.

Onze eerste date vond plaats in een luxe restaurant in Lissabon dat hij had uitgekozen en het werd een verrassend leuke avond, juist omdat ik er niks van verwacht had en gewoon mezelf was, geen toneelstukje opvoerde. Ik merkte wel dat hij met me naar bed wilde, maar daar stond mijn hoofd toen helemaal niet naar en ik zei dat hij me over drie maanden nog maar eens moest bellen. ‘Sure, I can wait’, zei hij, heel relaxed, pakte zijn telefoon en noteerde de datum. Hij liet me ook echt met rust en exact drie maanden later belde hij me en hebben we de draad opgepakt.

Op de date die volgde hebben we voor het eerst gezoend in een fluweelrood beklede lift van een restaurant, maar het vrijen heb ik nog maanden uitgesteld. Ik vind het sowieso heel erg wennen, zo’n nieuw lijf. Toen ik er klaar voor was, bleek het meteen ontzettend goeie seks te zijn. Het klopte helemaal. Daarna was het hek voor mij echt van de dam en werden we strontverliefd.

Ik ben hem gevolgd naar Berlijn, maar wilde graag weer terug naar Portugal en daarop hebben we besloten hier samen een leven op te bouwen.”

Hoe is het nu?

“Nu, drie jaar later, ben ik nog steeds verliefd op hem en ben vooral onder de indruk van wie hij is. Ik wil hem nog steeds de hele tijd kusjes geven, de hele tijd met hem naar bed, eigenlijk wil ik altijd wel bij hem zijn. We lachen heel veel, schrijven samen liedjes en zingen die dan in de auto, thuis, eigenlijk de hele dag door.

Alex is echt een wonderlijk persoon, een heel tof iemand die goed voor zichzelf zorgt. Je kunt op hem bouwen en hij laat zich niet zomaar van zijn stuk brengen, dat respecteer ik enorm. Hij is goed voor mij. Ik merk dat ik de neiging heb om de omstandigheden de schuld te geven van onrust.

Ik heb een destructief kantje en ben ook manipulatief, kan bewust chaos scheppen in een situatie, maar Alex doorziet dat en gaat daar niet in mee. Hij lacht mij gewoon uit als ik aan het manipuleren ben en ziet het verschil tussen jammeren, iets waar hij supergeïrriteerd van wordt, en als mijn verdriet echt is, dan is hij juist heel zacht.

Ik heb een sterker libido dan hij, en ook al ben ik niet iemand die dingen makkelijk accepteert, ik weet dat als ik er de nadruk op ga leggen, het een ding wordt en dat wil ik niet. Ik vind het prima als het even niet ontstaat en vaak is het wederzijds, dat je er allebei even minder behoefte aan hebt. Onze relatie heeft fases, bij al die verschillende fases hoort een bepaalde vorm van intimiteit en het lijkt me kunstmatig om daar afspraken over te maken.

Alex wil überhaupt geen afspraken maken. Wel met zakenrelaties, maar met mij en vrienden wil hij tot op de dag zelf alles openlaten en kijken of zijn pet ergens wel of niet naar staat. Omgekeerd vindt hij dat lastig, als ik al iets anders heb gepland terwijl hij verwacht had dat we samen iets zouden gaan doen. Dan is het huis te klein. Onzin natuurlijk, maar dat vind ik ook wel zoet.

Aan zijn lichaamshouding kun je aflezen dat hij een beetje stug van karakter is, een echte Duitser. Ik vind hem geen makkelijke man, hij kan zachtmoedig zijn maar ook hard, hij heeft zijn eigen regels en daar wijkt hij niet vanaf. Hij zegt bijvoorbeeld nooit dat hij van me houdt, dat vindt hij bedacht, zo banaal als Valentijnsdag en daar doet hij niet aan mee. ‘Hoe definieer je de liefde?’ vraagt hij dan.

Hij rationaliseert de liefde en ik weet niet of ik ‘ik hou van je’ er ooit uit krijg. Ik vind het vooral heel flauw, accepteer het omdat hij zo lief is, maar als ik niet lekker in mijn vel zit, kruipen dit soort dingen onder mijn huid en kunnen ze me irriteren. Ik probeer naar het grotere plaatje te kijken, we wonen samen, hebben een goed leven, maar het is soms lastig dat je moet aflezen dat iemand van je houdt. Het zou natuurlijk veel makkelijker zijn als hij het af en toe gewoon zegt.

Anna (34), een Nederlandse schrijfster, woont in Portugal samen met de Duitse Alex (40), investment banker, afwisselend in Lissabon en aan de kust. Anna en Alex zijn niet hun echte namen. Hun volledige namen zijn bij de redactie bekend.

Lees ook:

Hoe de liefde begon. ‘Een vriendin fluisterde in mijn oor: Wil je alsjeblieft met hem trouwen?’

Wereldreiziger Iris Hannema streek, na tien jaar solistische omzwervingen, met man en honden neer in de Franse Alpen. Geïntrigeerd door het raadsel van de liefde tekent ze er voor Trouw verhalen over op. Aflevering 1: Johanna.

Ik werd heel verliefd op haar, ze zei: ‘Ik ga je infecteren met mij’

Wereldreiziger Iris Hannema streek neer in de Franse Alpen met man en honden, na jaren van solo-omzwervingen. Geïntrigeerd door het raadsel van de liefde tekent ze er verhalen over op. Aflevering 2: Marc Mouton.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden