Videobericht uit Gaza

'Facing Peace', morgenavond, 20.31- 21.56 uur, Ned. 1.

Geef iedereen zo'n cameraatje en de mensen maken zelf hun programma's, was het idee. Dat kon ook, want ze waren zo simpel dat ze door een leek bediend konden worden. Voortaan zouden er geen dure, professionele cameraploegen meer nodig zijn. Het nieuws zou niet langer van buitenaf, maar van binnenuit worden verteld. Want het verslag dat een nieuwsteam maakt over een plek waar het pakweg een week op reportage is, is een heel ander verhaal dan dat van de mensen die er wonen en de situatie van binnenuit kennen.

Het was, en is nog steeds een mooie gedachte, maar is ze ook praktisch uitvoerbaar? Kunnen 'leken' even mooie en pakkende beelden produceren als professionals? De Amerikaans/joodse documentairemaker Ilan Ziv waagde zich er aan. Hij gaf zes 'gewone' bewoners in en rond de Gazastrook een videocamera in handen met de opdracht een jaar uit hun eigen leven te verslaan. Uit het materiaal dat dit opleverde sneed Ziv de documentaire 'Facing Peace', die de Ikon morgenavond onder de titel 'Gezien de vrede' uitzendt.

De documentaire is het verhaal van drie Israëliërs en drie Palestijnen die hun hoop, twijfels en tranen laten zien in het eerste jaar na het ondertekenen van het vredesakkoord. Op de tv zien we Arafat en Rabin elkaar broederlijk de hand schudden, maar in werkelijkheid heerst er onzekerheid, onrust en regelrechte haat onder de bewoners van het gebied.

Ziv kiest geen partij in het conflict. De verhalen van de Israëliërs zijn even hartverscheurend als die van de Palestijnse moeders en vrouwen, die al jaren wachten op hun zonen en echtgenoten die gevlucht zijn, vermoord, of vastzitten in Israëlische gevangenissen. Als het bloedbad in Hebron wordt aangericht, en even later de bom in de Israëlische bus ontploft, is de verbijstering en schaamte aan beide zijden even groot. Maar in 'Facing Peace' zien we niet alleen de dramatische momenten in de Gazastrook, want ondertussen gaat het dagelijkse leven gewoon door. Schoolfeestjes worden gehouden, verjaardagen gevierd, bruiloften georganiseerd. Als we die beelden zien is het alsof we even onszelf herkennen in de houterige, schokkende amateurfilmpjes die iedereen weleens op verjaardagen te zien krijgt. Spelende kinderen op de bank, een ochtendwandelingetje door de tuin.

Het zal voor Ziv ongetwijfeld een enorme klus zijn geweest om van dit dramatische en tegelijkertijd toch alledaagse materiaal een consistent geheel te maken. En er zijn momenten dat 'Facing Peace' de gemiddelde home-video kwaliteit niet ontstijgt. Toch hebben zelfs die alledaagse scenetjes soms iets bijzonders. Zoals de opnamen die de oude Yehoshua maakte van zijn vrouw, die elke ochtend in de tuin een verse bloem plukt voor hun overleden zoon. Vanuit zijn werkkamer, waar hij zijn herinneringen bewaart, laat hij ons via zijn videocamera even meegluren naar het verdriet dat hij daarover heeft. Het is het meest intieme moment uit de film. “Hier staan de dossiers van juni-juli 1982”, horen we hem op monotone toon vertellen, “vlak rond de dag dat Yaron gedood werd op de Beaufort. Ik schreef en schreeuwde het uit in duizenden pagina's, dromen, brieven. Mijn vader werd vermoord nog voordat ik geboren was, en nu betreur ik de dood van mijn zoon, Yaron. Tegen wie zal ik spreken, wie zal ik schrijven? Ik geloof niet meer in een god, want het is onmogelijk dat iemand zo'n wrede wereld zou kunnen scheppen.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden