Interview

Victor Reinier en Renée Soutendijk over de angst om er niet meer toe te doen

Victor Reinier: "Op het moment dat je jezelf BN'er gaat noemen, kom je op glad ijs. Dat hele beroemd zijn... Je hebt er geen reet aan."Beeld Patrick Post

Victor Reinier en Renée Soutendijk spelen in 'Roem', een toneelstuk van Ger Thijs over wat bekendheid kan doen met een mens. Hoe houden ze zelf hun eigen identiteit overeind? En wat zijn de voor- en nadelen van BN'er zijn? Het helpt om leuke rollen te bemachtigen.

Hé, hoi!" Van achter een tafeltje achter het raam van een café in Oud-Zuid zwaaien acteurs Renée Soutendijk (60) en Victor Reinier (54) geregeld terug naar bekende passanten. In deze buurt van Amsterdam wonen veel mensen uit de theaterwereld en ook Soutendijk en Reinier zijn er praktisch buren. Als ze in Albert Heijn door een fan worden benaderd, dan gaat dat heel gemoedelijk, vertellen ze.

Je zou haast denken dat het gezellig is om een bekende Nederlander te zijn. Toch zitten er ook haken en ogen aan dat BN'er-schap. Inherent aan het vak en soms ook wel confronterend, vindt Soutendijk: "Zeker in een tijd waarin er door vloggers, realityshows en talentenjachten steeds meer nadruk op 'instant roem' is komen te liggen. Vraag aan een kind wat het later wil worden, en de kans is groot dat het antwoordt: beroemd! Over de weg ernaartoe en wat het inhoudt wordt niet nagedacht."

Over beroemd zijn en wat dat met een mens doet gaat 'Roem', een nieuw toneelstuk geschreven door Ger Thijs. De tragikomedie handelt over een acteur (Reinier) die uit een populaire politieserie wordt geschreven en daardoor worstelt met zijn identiteit: wie is hij nu nog helemaal? Een psychiater (Soutendijk) helpt hem de mens áchter de façade van het bekend zijn te hervinden. Maar gaandeweg de gesprekken verwisselen ze van rollen, en blijkt roem even inhoudsloos als begeerlijk te zijn.

Speel je jezelf in 'Roem', Victor Reinier? Aangezien je in de politieserie 'Flikken Maastricht' al elf seizoenen als rechercheur te zien bent?

"Ger Thijs heeft het toneelstuk met mij in zijn achterhoofd geschreven. Maar ik speel niet mezelf, goddank. Mensen in de zaal kunnen denken: die Reinier zit toch ook twaalf jaar in een politieserie? Als-ie eruit wordt geschreven, zou hij er dan ook zo op reageren? Dat geeft een komische extra laag aan de voorstelling."

Soutendijk: "Thijs noemt roem letterlijk een zeepbel, en dat is het ook. Het luchtige fenomeen van bekend zijn wordt gebruikt om iets diepers aan te boren: de universele angst om te worden afgeserveerd, er niet meer toe doen. Dit voelt iedereen die door ziekte of ouder worden in een zwart gat terechtkomt en daarmee moet zien te dealen."

Reinier: "Het doet pijn als je je ziel en zaligheid ergens in legt en er wordt gezegd: bedankt en tot ziens. Het fijne van toneel is dat je daar een vorm voor kunt kiezen, zodat je er vragen over kunt stellen én er antwoorden op mag geven. In het stuk wordt de relatie patiënt en psychiater gaandeweg steeds opener. Maar hoe meer de acteur zich prijsgeeft, hoe gretiger de psychiater wordt. Roem gaat behalve over rollen en identiteit ook over narcisme."

Moet je als acteur iets van een narcist hebben?

Soutendijk: "Er zit wel iets narcistisch aan het vak. Zonder toeschouwers zou het vak niet bestaan, zo is dat nou eenmaal."

Reinier: "Het is simpel: men kijkt naar je. En daardoor sta je in het middelpunt, voor even. Maar het werkt niet in mijn hele leven door. Ik ben geboren Amsterdammer en heb dezelfde vrienden als vroeger, bij hen wordt het 'narcistische deel' niet erg op prijs gesteld - en terecht. Weet je: ik ben wereldberoemd in Nederland. Renée is ook over de grens beroemd. (Soutendijk haalt haar schouders op: 'Mwaah...'). Maar ik kan me voorstellen dat als je George Clooney bent, je nergens meer normaal binnen kunt lopen. Dat moet dan wel iets met je doen."

Renée Soutendijk kwam met dit soort sterrendom in aanraking, nadat ze met haar optreden in Paul Verhoevens cultfilm 'De Vierde Man' in Amerika doorbrak.

Soutendijk: "In de Verenigde Staten heerst er totale hysterie rondom bekendheid. Mede daarom ben ik teruggekeerd naar Europa. Iedereen loopt zichzelf in de VS te verkopen, ik kreeg er plaatsvervangende schaamte van. Nederlanders zijn er te nuchter voor."

Reinier: "Bij de Munt in Amsterdam heb je een fotowinkel, er hangen portretfoto's van bekende mensen in de etalage. Een man en vrouw gingen al die foto's af, ik stond ernaast. 'Hé, dat is Leen Jongewaard, en daar hangt Carry Tefsen!' Toen keken ze om en ze zagen mij. Ze kregen bijkans een hartaanval. Dat was grappig, maar tegelijkertijd ben ik niet anders dan die mensen. Beroemdheid is een etiket dat anderen op je plakken."

Soutendijk: "Beroemdheid is een middel om je product te verkopen. Dit interview bijvoorbeeld. Ik praat met jou, omdat ik achter het toneelstuk sta, en graag wil laten weten dat het er is. Ik doe het met liefde hoor, maar het maakt wel dat je met je hoofd op tv komt of in de bladen gaat staan."

Zitten daar grenzen aan?

Soutendijk: "Als ik niets heb te verkopen, doe ik dat niet."

Reinier: "Ik ga niet naar rode-loperpremières van films of theaterstukken waarmee ik niets te maken heb gehad, ter meerdere eer en glorie van een producent. Ik vind het heerlijk om over 'Roem' te praten, want het is heerlijk om voor volle zalen te spelen. Maar hoe en waar ik mijn bekendheid wil inzetten, bepaal ik zelf. Ik vind dat je als acteur best zuinig mag zijn op jezelf."

Onlangs overleed je vader. Dan hangt diezelfde avond 'RTL Boulevard' aan de telefoon.

Reinier: "Dan neem ik niet op. Maar dan gaat zo'n redactie mensen in je omgeving bellen. Dat is de vervelende kant van het bekend zijn: als het goed met je gaat, heb je nergens last van, maar zit je in zwaar weer, dan weten ze je te vinden. Mijn vriendin was uit het raam gevallen. Daar zette de boulevardpers voortdurend vraagtekens bij: heeft die Reinier zijn vriendin uit het raam geduwd? Ook wordt er een grens bereikt wanneer je kinderen worden gefotografeerd, dan krijgen ze mot met me."

Soutendijk: "Af en toe zit er een paparazzi achter me aan, en dan zwaai ik even. Op de rode loper, dit interview; je speelt het spelletje mee. Dat staat in je contract, daar neem je verantwoordelijkheid voor. Uiteindelijk speelt iedereen een rol."

Reinier: "Ook de bakker die een slechte dag heeft en toch aardig tegen zijn klanten moet zijn."

Leid je als BN'er dan niet een inauthentiek bestaan?

Soutendijk: "Het lijkt mij een heel eenzaam bestaan als je bekende status je leven is, ja."

Reinier: "Op het moment dat je jezelf BN'er gaat noemen, kom je op glad ijs. Dat hele beroemd zijn... Je hebt er geen reet aan."

Soutendijk: "Het helpt om leuke rollen te krijgen."

Reinier: "Zowel Renée als ik zet de lege huls van het bekend zijn in voor goede doelen. Dan doe je er iets zinnigs mee. Ik ben bijvoorbeeld ambassadeur van War Child."

Er is een cultus gegroeid rondom bekendheid.

Soutendijk: "Door te vloggen, bloggen, twitteren kun je zelf je moment van roem creëren. Het maakt het moeilijk om tevreden te zijn met minder."

Reinier: "Ik vond het prettig dat ik vanuit de toneelschool eerst rustig in wat stukken kon spelen, toen kwam ik op tv - het is stapsgewijs gegaan. Niet dat je van straat wordt geplukt en in 'Goede Tijden' wordt gezet. Als je jong bent, kun je daardoor van slag raken. Dan denk je: ik ben héél erg bijzonder."

Soutendijk: "Op tv speel ik in een ziekenhuisserie. Daarin werd een meisje zonder acteerervaring gecast, alleen omdat ze als vlogger veel volgers heeft."

Reinier: "Dat is uitholling van het vak."

Soutendijk: "Er wordt dan niet uitgehaald wat erin zit. Als deze ontwikkeling doorzet, zou ik dat jammer vinden."

Zo jammer dat je ermee zou stoppen?

Reinier: "Je moet accepteren dat het fenomeen er is. Maar als het zover komt, heb ik het recht te zeggen: jongens, cast nog maar een vlogger, veel plezier ermee."

Je moet een olifantshuid hebben?

Soutendijk: "Een beetje dikke huid moet je wel hebben, ja. Ik heb een agent ingehuurd om de onzin te filteren. Acteren is een kwetsbaar beroep. Ik speelde een aantal seizoenen in de tv-serie 'Moordvrouw'. Het duurde lang voor wij het script voor de laatste aflevering te lezen kregen. Slecht nieuws, dacht ik. Ik werd bij de producent geroepen: de schrijvers hadden moeite om mijn verhaallijn interessant te houden, ik werd eruit geschreven. Dat was de officiële lezing, maar ik voelde een krenking: ben ik nu te oud of..? Je houdt liever de eer aan jezelf."

Dan komen we weer bij het thema van 'Roem': de angst er niet meer toe te doen.

Soutendijk: "Daarom ben ik me meer op theater gaan richten. In het theater zijn er meer mooie rollen voor oudere actrices. Op filmgebied doe ik nu de kleinere belangrijke rollen. Ik haal de krenten uit de pap. Die luxe heb ik. Maar het wordt minder. Dat is een natuurlijk proces, het hoort erbij."

Wat is er wél leuk aan roem?

Reinier: "Na afloop van een try-out kwam een meisje naar onze kleedkamer, ze huilde van de zenuwen omdat ze ons ging ontmoeten, ze was zo blij."

Soutendijk: "Als acteur probeer je het publiek een mooie avond te bezorgen, en dat doe je met liefde."

'Roem' gaat vanavond in première in de Leidse Schouwburg. Tournee t/m 21/4 2018, www.hummelinckstuurman.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden