Opinie

Vette knipoog en wat engagement

’Ebbinge, Vrijdag en De Bekker’ van De Vliegende Panters. Regie: Ruut Weissman. Di 3 en wo 4/10 in Venray (Schouwburg), do 5 en vr 6/10 in Zaandam. Tournee t/m 18/6. Informatie: www.devliegendepanters.nl

’Everything good and well, but who are the Vliegende Panters nou eigenlijk?’

Na drie zeer succesvolle theaterprogramma’s en twee tv-series vol types en parodieën, wordt de vraag gesteld: wie zijn ze? Niet voor niets is de nieuwe voorstelling van De Vliegende Panters vernoemd naar de achternamen van de heren: ’Ebbinge, Vrijdag en De Bekker’.

Sinds de Panters in 1995 het Amsterdams Kleinkunst Festival op hun naam zetten, worden ze gezien als de grondleggers van het zap-cabaret: snelle korte scènes en sketches, razendsnel gemonteerd. Hier en daar een lied ertussen en een aantal thema’s dat steeds terugkeert. Volgens dat ijzersterke principe is ook hun vierde voorstelling opgebouwd.

Diederik Ebbinge, Remko Vrijdag en Rutger de Bekker zijn enorm goed op elkaar ingespeeld en brengen een dosis vakmanschap op het toneel waar je u tegen zegt. Ze hebben mooi kleurende stemmen en zijn zeer muzikaal en vindingrijk. Voortdurend heb je het idee: menen ze dit nu echt of zit er een dikke laag ironie overheen? Willen ze commentaar leveren op de maatschappij of alleen maar lol trappen? Een heerlijk spel.

Maar ’Ebbinge, Vrijdag en De Bekker’ komt eerst wat moeizaam op gang. Na twee steengoede scènes – irritant, betweterige geneuzel over jazz vervloeit tot een jamsessie van stemmen, met scatten en al, waarna het a capella gezongen ’Het blanke ras is superieur’ met zinnen als: „Zij zijn met velen, wij zijn directeur” je onbedaarlijk doet lachen – zakt het wat in. Er wordt veel gepraat over seks – het thema anus komt regelmatig terug – en ’t blijkt dat de poep- en pieshumor het goed doet, ook bij het publiek.

Diederik Ebbinge is erg op dreef als hij het publiek genadeloos afzeikt en daarna rapt over hoezeer hij wel niet deugt. Ook hier de vette knipoog en het vermoeden van engagement.

Als ze zichzelf niet zijn, spelen De Vliegende Panters mannen die niet echt te benijden zijn. Ze hebben als puber een natte droom gehad van hun naakte moeder, wonen in de moeilijke-woordenwijk op Psoriasis 24 en gaan naar bed met meisjes met slappe billen.

Een ander terugkerend thema is de onderlinge verhoudingen. De chemie tussen hen wordt eerst opgehemeld, om daarna te ontaarden in een fikse scheldpartij. De clichés worden vet aangezet: De Bekker heeft geen mening en sust alles, Ebbinge heeft een grote bek, maar durft weinig en Vrijdag is de druktemaker die juist te veel geeft. Maar na een paar keer weet je dat wel. Waren voorheen bijna alle sketches raak, nu zitten er net wat minder briljantjes tussen. Alsof De Vliegende Panters iets van hun glans hebben verloren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden