Verzwegen ontslag in een familiedrama vol mirakels

(Trouw)

Een Japanse salaryman staat op een dag op straat. Weggesaneerd. Hoe vertelt hij het zijn familie? Niet dus! In ’Tokyo Sonata’ wordt de stijgende werkloosheid in Japan onder de loep genomen in een fascinerend familiedrama waarin mirakels niet zijn uitgesloten.

Vader blijft gewoon elke ochtend met zijn aktentas naar het kantoor gaan waar hij niet meer werkt. De situatie herinnert aan twee mooie Franse films: ’l’Adversaire’ van Nicole Garcia en vooral ’l’Emploi du Temps’ van Laurent Cantet, beiden gebaseerd op het ware verhaal van een Franse arts die jarenlang loog over zijn doen en laten, en zijn hele familie afslachtte toen de waarheid ging wringen.

Overeenkomsten tussen de Franse en Japanse tragedie zijn er zeker. Ook in ’Tokyo Sonata’ vallen doden. Een oude schoolvriend van vader, die eveneens zijn ontslag verzwijgt voor zijn familie, komt op een dag niet meer opdagen voor de gratis soep die op straat wordt uitgedeeld. In de buurt wordt gefluisterd van een moord en een zelfmoord. Die vriend had zijn mobiele telefoon op een speciale manier geprogrammeerd. Het ding ging vijf keer in het uur af, zodat het leek alsof hij het druk had.

Anders dan de Franse regisseurs, bekommert de Japanse filmmaker Kioshi Kurosawa zich om het hele gezin, en het gebrek aan communicatie tussen de gezinsleden. Ieder leeft voor zich, en heeft zijn eigen kleine of grote geheim.


Geleverd door Filmtrailer.com ]]>

De jongste zoon Kenji neemt van zijn lunchgeld stiekem pianolessen, en blijkt – zonder dat zijn ouders het weten – een groot talent te herbergen. De oudste zoon Takashi gaat tegen de wil van zijn ouders meevechten in het Amerikaanse leger dat de troepenmacht in het Midden-Oosten wil versterken. Takashi is opeens een van de 138 Japanners die voor het eerst deel uit maken van de Amerikaanse krijgsmacht. Zijn ouders volgen het nieuws op televisie.

En dan ontstaat er uit de steeds gekker wordende werkelijkheid een bijna surrealistische burleske waarin de vader op handen en voeten toiletten schoonmaakt, en de moeder wordt gegijzeld door een filosofisch ingestelde inbreker, terwijl haar jongste zoon de nacht doorbrengt in de gevangenis.

Regisseur Kioshi Kurosawa (geen familie van Akira Kurosawa) laat heel mooi zien wat het betekent voor een Japanner om terug te komen op een besluit. Hij denkt daarmee zijn autoriteit te verliezen. Hij laat ook zien wat schaamte betekent, en wat het resultaat is van non-communicatie, en hoe hard het noodlot kan toeslaan.

En dan kan hij de gezinsleden ook opeens aan een tafel laten zitten, laten eten, en laten praten. En hij kan de jongste zoon piano laten spelen, en hij kan de meest hemelse muziek laten klinken, als in een fantastische Japanse parabel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden