Verzamelaar van uitdagende foto's

In de kunstwereld maakte ze naam als een van de eerste kapitaalkrachtige verzamelaars die fotografie aankochten. Met haar verzameldrift volgde ze de traditie van haar mans familie, de Belgische bankiers Lambert, die veel in kunst heeft geïnvesteerd. Ze deed het voor haar kinderen, zei ze. Toen haar dochter een fatale dosis slaappillen innam, stond alles op losse schroeven.

Barones Marion Lambert, geboren als Marion de Vries in Amsterdam en opgegroeid in Zwitserland, trouwde op haar 32ste met de dertien jaar oudere, gescheiden baron Philippe Lambert, hoofd van het Zwitserse filiaal van de Banque Bruxelles Lambert. Ze woonden in Genève en in een achttiende eeuwse villa in de heuvels van het Italiaanse Umbrië. Ze kregen een dochter, Philippine, en een zoon, Henri.

Marion begon met verzamelen om iets moois te hebben voor het nieuwe bankgebouw van haar man. "Het geld kwam uit eigen zak, het was geen bedrijfsverzameling, maar de onze", zei ze in 1998 in een interview. "Foto's waren nog betaalbaar. Zo is het begonnen."

Ook al was het paar rijk, grenzeloos was hun kapitaal niet. "Drie foto's betekenen een nieuwe auto en ik rijd in een heel oude auto."

Toen het nieuwe filiaal in Genève geopend zou worden, viel haar collectie verkeerd bij collega's van haar man. Foto's van schimmelend voedsel, portretten van zoekende jongeren en mensen met aids zouden te schokkend zijn voor de cliëntèle. Marion moest dertien foto's weghalen. Ze trok de hele verzameling terug. "Kunstenaars zijn de stoute kinderen van de maatschappij", zei ze. "Ze zijn er om vragen te stellen. Om ons te helpen bepaalde grenzen te overstijgen, om onze ogen te openen. Als je vindt dat kunst puur decoratief moet zijn, dan kun je net zo goed een achttiende-eeuwse prent aan de muur hangen."

Haar foto's gingen op reis langs galeries en musea. De verzameling werd geroemd als een breed overzicht, met alle namen van betekenis. "Verzamelaars zijn voer voor psychiaters", zei ze. "Ik ben daarop geen uitzondering, al heb ik in de loop der jaren geleerd om mezelf te beheersen en het middelmatige en overbodige te onderscheiden van het wezenlijke en het beste."

Ze sprak er veel over met haar dochter Philippine, die als 17-jarige al een goed oog voor kunst had. Voor haar was de collectie bestemd. Toen Philippine in 1997 met slaappillen een eind aan haar leven maakte, bleek uit haar dagboek dat ze sinds haar vijftiende seksueel was misbruikt door een huisvriend, ook een bankier. De man ontkende alles: Philippine was geestesziek en had zich alles ingebeeld, zei hij.

Marion trok ten strijde tegen de man. "Kindervergrijpers ontkennen alles. Want dat is de enige manier waarop ze zich kunnen verdedigen." Ze gaf bergen geld uit aan advocaten en aan onderzoek naar de gevolgen van kindermisbruik. Uiteindelijk oordeelde de rechter dat er te weinig bewijs was en een deel van de aanklacht was verjaard.

Marion zag geen toekomst meer voor haar verzameling en liet 184 werken in 2004 veilen. Dat bracht 9,2 miljoen dollar op. Nadat haar man in 2011 was gestorven, liet ze nog meer verkopen.

Toen ze twee weken geleden haar zoon in Londen had bezocht, werd ze bij het oversteken van een drukke straat aangereden door een dubbeldekkerbus. Vier dagen later stierf ze in het ziekenhuis.

Marion Lambert-De Vries werd in 1943 geboren in Amsterdam. Ze stierf op 28 mei in Londen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden