Verzamelaar met heimwee naar een verdwenen land

Heinrich Simon is het type verzamelaar dat door zijn eigen twijfels wordt achtervolgd. In het Singer waar zijn verzameling Vlamingen uit de periode 1890-1975 in haar samenhang is te zien, meldt hij keer op keer dat hij bepaalde werken die hij ooit met veel liefde aankocht, nu allang niet meer zou willen hebben. Dat laat onverlet dat hij de kwaliteit van andere werken op hun juiste merites weet te schatten. Simon groeit in zijn rol van verzamelaar, op het gebied van smaak maar ook van inzicht.

De Duitse ingenieur Simon en zijn van origine Franse vrouw Françoise kwamen in 1968 in het Belgische Tervuren in contact met de schilder Louis Van Lint. Uit deze ontmoeting ontstond een vriendschap waarbij Van Lint, die als abstract schilder lid was van de beweging Jeune Peinture Belge, de ingenieur op het spoor van de kunst zette. Van hem kocht Simon zijn eerste doek, een abstract werk in een stijl waarvan hij er later nog heel wat meer zou kopen. Toch ligt de nadruk in de collectie op heel andere terreinen. Simon ontdekte dat zijn belangstelling voor het Vlaamse landschap en de vertolkers daarvan groter was dan die voor de abstracte kunst. Nog altijd ligt zijn liefde bij die typische Vlaamse vertegenwoordigers van het late impressionisme en het daarop volgende expressionisme. Namen als Gustave De Smet, Léon Spilliaert en Frits Van den Berghe behoren tot zijn onverbiddellijke favorieten. Maar Simon houdt ook van die Belgen bij wie de verbeelding aan de macht is. Van schilders als James Ensor, van René Magritte, van Paul Delvaux. Voor een verzamelaar zijn dat vooral dure schilders en Simon heeft geen onbeperkte middelen om maar alles te kopen. Dus nam hij ook mindere keuzes voor lief. Met als gevolg dat hij een schilderij van Delvaux maar zo-zo vindt en van Magritte een beter werk wil hebben.

Toch koestert hij een hang naar representativiteit, zeker als het om een tijdsbeeld van de jaren twintig en dertig gaat, toen de Belgen binnen de moderne Europese ontwikkeling een eigen geluid lieten horen. Veel van zijn keuzes uit die periode lijken te zijn ingegeven door een bijna sentimentele voorkeur voor het verleden, het verdwenen Vlaamse land dat een romantisch gevoel oproept.

Zijn collectie heeft museale trekken (met als hoogtepunten werken van Spilliaert, Ensor, Van den Berghe en De Smet), maar de eindindruk wordt bepaald door het enthousiasme en de liefde waarmee Simon de verzameling bijeenbracht. En er nog steeds aan werkt.

De collectie Simon is op zijn best als het kijkgenot prevaleert, op het moment dat je niet hoeft te denken dat er verzameld wordt vanuit de wens om tot representativiteit te komen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden