Verwarring om de verwarring bij spel met schijn en tijd theater

Utrecht t/m 1-6 (22.00 uur); toernee vanaf eind augustus t/m oktober.

Vorig jaar maakte hij furore met 'Bosch International', zijn afstudeerproject aan de Amsterdamse regieopleiding en meteen de openingsvoorstelling van het Festival aan de Werf. Hij kreeg er prompt een eervolle vermelding en een aanmoedigingsprijs voor.

Begin dit jaar kwam hij uit met 'One of the millions', waarin via een oude en jonge versie het vereenzaamde leven van een oude portier werd verbeeld. Nu staat hij weer op het Festival aan de Werf, in de theaterzaal van de fraai verbouwde Utrechtse School, met een eigen stuk dat wederom door hemzelf wordt geregisseerd.

In 'The best of 'I did it my way' draait de handeling om ene Hans de Bruin. Maar of het werkelijk Hans de Bruin is of dat we een acteur zien die de rol van Hans de Bruin speelt in een speciale show, is een twijfel die subtiel wordt opgeroepen door diens introductie: 'Ik ben Hans de Bruin. Het huis van Hans de Bruin. Is mijn huis. De vrouw van Hans de Bruin. Is mijn vrouw.' Etcetera.

Eén ding is wel zeker: er wordt een levensbedreigend spel met deze Hans de Bruin gespeeld. Hij zal voortijdig op non-actief worden gesteld, terwijl een hardvochtige entertainer de touwtjes in handen probeert te houden en een inspecteur de rol van De Bruin zowel zakelijk als privé wenst over te nemen. De Bruin pikt het niet, maar of hij zelf het moment van zijn dood kan kiezen is zelfs aan het eind nog de vraag.

Feiten, waanideeën en zelfs persoonlijkheden worden door elkaar gehusseld in een tempo dat je naar adem doet snakken. Het is bijwijlen intrigerend, zolang het kat-en-muisspelletje tussen de personages erdoor wordt gevoed, maar ook erg vaak verwarrend omdat teveel op losse schroeven wordt gezet.

'One for the millions' kon boeien door het raffinement waarmee heden en verleden met elkaar verweven waren, wat een kijkje in de ziel van de hoofdpersoon gaf. 'The best of 'I did it my way' blijft meer aan de oppervlakte van het kunstwerkje; het schept verwarring om de verwarring.

Jeroen van den Berg is een gedreven schrijver van rappe, ritmische dialogen. Als regisseur doet hij daar met luidruchtige versnellingen nog een schepje bovenop. Ik krijg het idee dat schrijver en regisseur elkaar een beetje in de weg zitten, dat een van de twee gas terug moet nemen om de voorstelling, en daarmee het publiek, meer rust te geven.

Wat dat betreft is de vormgeving van Catharina Scholten - een goeddeels kale vloer met een keukentafel, een lampebol en een houten trapbordes - een sobere verademing. Nieuwsgierig maken Van den Bergs werkstukken me wel naar wat hij met een klassieker als 'De Meeuw' van Tsjechow gaat doen, volgend seizoen bij FACT.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden