Verwaarloosd

Marjolijn van Heemstra is theatermaker en schrijver. Ze onderzoekt wat het moderne leven over kersverse ouders uitstort. Reacties naar info@marjolijnvanheemstra.nl

Hij is dood. Niks meer aan te doen. Bruin en vaal ligt hij op het aanrecht. Ik heb hem uit zijn pot gehaald in een laatste poging tot - ja, wat eigenlijk? Reanimatie? Ik zou niet weten hoe. Ik bespuit hem voorzichtig met de plantenspuit.

Dat helpt niks, dat weet ik ook wel maar wat moet ik anders?

Het is mijn eigen schuld. Ik heb hem in weer en wind op het balkon gezet. Ik heb toegekeken terwijl hij langzaam wegkwijnde in de afschuwelijke Hollandse lente die tegenwoordig vooral uit rukwinden en hagelbuien bestaat.

Het komt door de gifgroene tent van mijn zoon, die precies past in de hoek waar hij stond. Ik heb een poging gedaan een compromis te sluiten, maar mijn zoon stak vanuit het tentraam regelmatig stukjes blad in zijn mond en dus besloot ik de plant te verplaatsen. De plant waarmee ik al zestien jaar samenwoon.

Ik kocht hem een week nadat ik naar Amsterdam was verhuisd. In de bedompte kelder aan de Amstel stond hij vlak naast mijn bed en viel ik in slaap met zijn bladeren tegen mijn kussen. In het hofje in de Jordaan stond hij op het aanrecht, in alle volgende huizen naast mijn bureau. Hij was erbij toen ik mijn eerste gedicht schreef, zag mij zwoegen op mijn scriptie, e-mails sturen aan ex-en en geliefden en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Had ik hem nergens anders kunnen zetten? Waar dan? Alles staat hier vol met auto's en driewielers en zitjes en wieltjes en dingen waar ik over struikel. Ik bedenk excuses - het balkon was een tijdelijke oplossing, ik dacht dat hij het zou redden - allemaal niet waar.

Er was een tijd dat ik meer van planten hield dan van mensen. Ik was zeven en wilde bij Natuurmonumenten werken. Ik knutselde hekjes van hout en plakband zodat er niemand op de narcissen zou gaan staan. Ik praatte met bomen alsof ik prinses Irene was. En nu offer ik mijn trouwste gewas op voor een stuk gifgroen canvas.

Ik pluk de verschrompelde bladeren van de stelen en denk aan al die dingen waar geen ruimte meer voor is sinds Duplo en de merchandise van Woezel en Pip ons interieur beheersen. Hoe voller ons huis wordt, hoe leger ons huis wordt.

Het lukt me niet de plant bij het vuilnis te zetten. Voorlopig staat hij dood en droog midden in de keuken; heel onhandig en heel erg in de weg. Als straf, als herinnering.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden