Vervolgden krijgen steun van kerken

Ephimenco wijdde zijn column afgelopen zaterdag aan de zijns inziens onverschillige reacties van kerkelijke autoriteiten op de vervolging van christenen in onder meer Egypte, Syrië, Irak en Pakistan. Paus Benedictus had volgens hem destijds wel het lef om dit aan te kaarten, paus Franciscus komt niet verder dan een pleidooi voor het pad van de vrede.

Ik voel me ongemakkelijk bij de gedachte dat de Nederlandse kerken figuurlijk - laat staan letterlijk - in het geweer moeten komen als christenen elders in de wereld vervolgd worden. Kerken zouden zodoende onbedoeld bijdragen aan het onjuiste beeld van een wereldwijde strijd tussen de islam en het christendom. Ten tweede hebben we in de kerken inmiddels wel geleerd dat onze solidariteit een inclusief karakter heeft. We richten ons dus niet exclusief op onze geloofsgenoten.

De Nederlandse kerken zijn via professionele organisaties zoals Icco, Kerk in Actie, Cordaid, ZOA en Tear ook (indirect) betrokken bij de humanitaire noodhulp. Deze organisaties onderschrijven alle de code van het Rode Kruis, die vermeldt dat religie, etniciteit of politiek geen redenen mogen vormen om hulp te geven of te weigeren. Een bijzondere voorkeur voor geloofsgenoten past daar absoluut niet bij.

Maar met dit ongemak is zeker niet gezegd dat de kerkelijke 'autoriteiten' er het zwijgen toe doen. Kerken nemen deel aan allerlei transnationale netwerken. Via deze netwerken bestaan contacten met kerken in andere landen. Deze contacten krijgen gestalte in persoonlijke ontmoetingen, conferenties, brieven en soms de uitzending van mensen. Reken maar dat die netwerken volop benut worden om elkaar een hart onder de riem te steken. Die ervaringen sijpelen ook door naar de plaatselijke kerkelijke gemeenten en parochies. Soms is er - met dank aan internet - ook gelegenheid om ervaringen te delen. Maar dan gaat het niet meer alleen om die 'autoriteiten' maar ook om mensen van goede wil.

De politieke situatie in landen als Egypte, Syrië, Irak en Pakistan is uiterst complex. Christelijke minderheden nemen in die landen een uiterst kwetsbare positie in. Soms kregen ze zelfs min of meer - bedoeld of onbedoeld - bescherming van autoritaire en seculiere leiders. Dat maakt hen in de ogen van hun landgenoten verdacht. Hoe we het ook wenden of keren, actieve steun van buitenlandse politieke en kerkelijke autoriteiten zal die verdenking juist versterken. Zo kunnen goede bedoelingen ontaarden in een ramp.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden