Verstoppertje spelen kan niet meer

Bij de finale om de Wereldbeker dressuur in Den Bosch slaat voor Anky van Grunsven en Isabell Werth het uur van de waarheid. Ze moeten met de billen bloot.

Ze hebben elkaar de afgelopen tijd zoveel mogelijk ontlopen door aan concoursen deel te nemen waar de ander niet was. Niet omdat er sprake zou zijn van animositeit, maar wel om te voorkomen dat een wedstrijduitslag een te vroege invloed zou kunnen hebben op hun moreel, hun status en vooral het jury-oordeel.

Dit weekend kan er van verstoppertje spelen echter geen sprake meer zijn. Hoewel de belangrijkste wedstrijd van het jaar nog moet komen – tijdens de Olympische Spelen in Hongkong – viel voor beiden aan een optreden in de finale van de Wereldbeker niet te ontkomen. Voor Van Grunsven niet, omdat Den Bosch haar thuishaven en Indoor Brabant haar concours is. Voor Werth niet omdat ze de wereldbeker vorig jaar won. En voor beiden niet omdat ze nu eenmaal wedstrijdritme nodig hebben, opgedaan in een prestigieus concours met hoogstaande allure en een wereldveld.

Dus zadelden beide amazones gisteren hun paarden Salinero en Warum Nicht om tijdens de Grand Prix de eerste inkijk in hun vorm van het moment te geven.

De hiërarchie in de dressuur is een starre aangelegenheid. Grote verrassingen zijn nooit te verwachten. Voor de wereldbeker is Van Grunsven de favoriet en Werth de outsider. Meer smaken (lees: kanshebbers) zijn er niet.

De hiërarchie duidt ook de status aan. Daar wordt niet aan getornd, ook niet – juist niet! – door de jury. Precies dat maakt de ranglijst zo star.

Juryleden vormen niet het meest flexibele contingent officials in de dressuur. De dressuurcombinaties, hun prestaties en hun kürs zitten hun in het hoofd gebakken. Hebben zij daarover eenmaal een standpunt ingenomen, dan moet een paard zo ongeveer op hol slaan, wil de jury van het vastgeroeste oordeel afwijken. Alleen met een nieuwe kür op muziek of na een periode van afwezigheid of een tijdelijk gemis aan concurrentiestrijd is enige beweeglijkheid niet uit te sluiten. En dan is het van belang wie boven de ander eindigt. Want als dat punt is gezet, begint het proces van immobiliteit opnieuw.

Het verklaart de angst van de amazones om de onderlinge confrontatie aan te gaan, de vrees voor de ‘Vorentscheidung’ bij Werth, en voor de onvermijdelijkheid van de onwrikbare hiërarchie bij Van Grunsven.

De twee titanen ontlopen elkaar niet veel. Van Grunsven won de Wereldbeker achtmaal (waarvan vijfmaal in de vorige eeuw), Werth tweemaal, waaronder vorig jaar toen Van Grunsven wegens zwangerschap afwezig was. De Duitse won in 1996 olympisch goud, werd tweemaal tweede en won daarnaast met de Duitse ploeg ook nog drie gouden medailles, Van Grunsven werd olympisch kampioen in 2000 en 2004 en won zilver in 1996. Werth schreef drie wereldtitels op haar naam en vijf Europese kampioenschappen. Haar Nederlandse concurrente was tweemaal ’s werelds sterkste en driemaal Europees kampioen. Zij begon haar opmars op Bonfire en presteert nu op Salinero. Werth had succes op Satchmo en Gigolo en rijdt nu op haar nieuwe aanwinst Warum Nicht die ook wel de ‘nickname’ Hannes draagt.

Historie is echter geweest; wat telt is vandaag. En vooral: wat telt is wat komt, in augustus in Hongkong. Rampscenario’s voorbehouden geldt voor beiden dat zij de topamazones zijn die de buit gaan verdelen. Het ware krachtsverschil bleef tot nu toe onbekend, maar vanaf gisteren kan schuilen niet meer. Het uur van de waarheid is gekomen; Van Grunsven en Werth moeten met de billen bloot.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden